Weg met de mutsjes

Ingrid (49): “Twee weken geleden ben ik voor het eerst met mijn nog korte haren gaan winkelen, daarvoor droeg ik nog altijd een van mijn vertrouwde mutsjes.

25 juni 2015
1 reactie

Ze hielden mijn hoofd lekker warm de afgelopen winter maar nu mijn haren steeds dikker beginnen te worden en het thuisfront mij aanmoedigde om niet alleen binnenshuis maar ook daarbuiten mijn mutsje af te doen heb ik de sprong gewaagd.
Veel complimenten heb ik ontvangen over mijn korte grijze haren en hoewel ik hiervoor blond en half lang haar had begin ik zelf ook wel te wennen.
Mijn mutsjes wil ik aan een goed doel doneren en na wat rond vragen kom ik er achter dat de afdeling oncologie ze graag wil doorgeven aan andere patiënten.

Vol goede moed stop ik mijn mutsjes na een laatste wasbeurt in een tas maar dan gebeurd er iets met me, tranen staan me in mijn ogen en de gedachte om ze nog niet weg te doen komen in me op. Ik moet denken aan de dames waarmee ik samen chemo kreeg maar die niet voor de eerste keer kwamen, vrouwen die al voor de zoveelste behandeling kwamen en die eerst ook dachten dat ze schoon waren. Twijfels slaan toe, zal ik deze mutsjes nogmaals nodig blijken te hebben? Toch gaan ze in de tas , ik realiseer me dat deze gedachtes heel normaal zijn en dat het vertrouwen in de toekomst en in mijn lichaam gewoon weer moet groeien.”

1 reactie

  • Jose Beunen v. Neer says:

    You go meid!! Precies zo beleefde ik het afgelopen maart ook. Mijn mutsjes zijn niet weg, maar diep in een kast op geborgen.
    En niet met de gedachte dat ik ze ooit weer nodig heb, oh nee! Met mijn buurvrouw afgesproken dat we tachtig worden en ze dan opzetten tijdens ons feestje!!
    Geloof maar dat ik er voor ga!

    Geloof erin, geniet en leef weer, jij/wij hebben het verdiend.
    Gr. Jose.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.