Vijf jaar geleden

Vandaag is het donderdag 30 april, de dag die niet uit mijn hoofd wil. Het is vijf jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg. Dit jaar valt 30 april ook weer op een donderdag. Een dag die ik nog steeds zo naar voren kan halen van begin tot eind. In één keer zaten wij in de verkeerde trein.

15 mei 2020
Laat een reactie achter

Tags:

En nu vijf jaar later zijn wij met z’n allen in de ban van het coronavirus. In één keer is de wereld niet meer hetzelfde. Ik herken dit gevoel, het doet mij erg herinneren aan 5 jaar geleden. Toen was de wereld voor ons ook in één keer niet meer hetzelfde. We kregen te maken met iets waarvan we niet wisten hoe het ging aflopen en dat was heel erg beangstigend. In dat opzicht heeft het wat met elkaar gemeen. Nu weten we ook niet hoe het zal gaan lopen. Je moet 1,5 meter afstand bewaren, zoveel mogelijk thuisblijven en mag elkaar niet even een dikke knuffel geven. Vijf jaar geleden tijdens de chemo was het voor ons ook oppassen. Ik was door de chemo extra vatbaar en mocht niet in de buurt komen van mensen die niet fit waren, ook grote groepen moest ik mijden. Toen was dat ook tegen mijn gevoel in. Je wereld is in één keer een stuk kleiner. Ik kan me nog herinneren dat ik in mijn minder vatbare periode mijn vriendinnen in de tuin heb uitgenodigd toen het weer kon, dat is iets waar ik nu ook weer naar uitkijk. Of een fijne wandeling met een vriendin. Het zijn de kleine dingen die het ‘m doen.

Inge met man en kind.

Er is ook veel bewustwording door wat er nu gebeurt. Ik herken dat ook van vijf jaar geleden. Sinds die datum zitten wij anders in het leven en proberen meer te genieten van de kleine dingen. Dat hoor ik nu ook veel om mij heen. In één keer zijn wij ons bewust van wat we nu allemaal missen nu we niet meer echt kunnen doen wat we willen doen. Wat zouden we weer graag ons werk willen uitvoeren, wat missen we het om even bij elkaar een kopje T te doen en die warme knuffel te geven. Ik hoop dat we het gauw weer kunnen doen.

Ik heb jullie de afgelopen vijf jaar meegenomen in het proces, die ik samen met mijn gezin doormaakte na de diagnose kanker. Dat heeft mij altijd en ook nu nog gesterkt in mijn proces. Vanaf het moment dat ik ziek werd, ben ik gaan schrijven, mijn manier om het te verwerken en te delen. Ik wil jullie graag weer een update geven van waar ik nu sta, want dat is altijd wat ik doe in de beladen maand april. Kijken waar ik vandaan kom en welke stappen ik heb gemaakt. Ik heb er ook een gedicht van gemaakt. Hoop dat jullie de tijd nemen om het te lezen.

De periode na alle behandelingen voor kanker heb ik als het meest pittig ervaren. Er volgt nog een heel proces van acceptatie dat mijn leven en dat van mijn gezin niet meer wordt van hoe het was. Vooral qua energie en die had ik totaal niet aan zien komen. Ik heb qua acceptatie stappen gezet de afgelopen periode en daar ben ik best trots op. Met hulp van therapie, mijn mannen en lieve mensen om mij heen is me dat gelukt. Ik heb meer geaccepteerd dat ik niet meer de energie zal krijgen die ik had voor mijn ziek zijn. Dat geeft me de rust waar ik zo naar uitkeek. Ik ben mede daarom toe aan de volgende stap en zou in maart starten met een werkervaringsplek op een webdesign afdeling. Daar heb ik veel zin in. Toch vind ik het spannend hoe het gaat met mijn energie, want dat blijft zoeken qua balans. Helaas heeft het coronavirus het leven van iedereen stilgezet dus ook die van ons.

Dus voor nu even pas op de plaats en vooral gezond blijven. Het lijkt als vijf jaar geleden toen stond ons leven ook stil en bewogen we ons in ons eigen coconnetje. Wij hebben vijf jaar geleden al gezien dat wij dat kunnen als gezin en dat is een fijn gegeven. Een team voor het leven!
Pas extra goed op elkaar lieve mensen, blijf gezond en houd je aan de maatregelen. Houd de 1,5 meter afstand, dan hoop ik dat wij het gewone leven gauw weer met z’n allen op kunnen pakken en elkaar die dikke knuffel in het echt kunnen geven.

staysave#stayhome#lovelivefightcancer#pasgoedopelkaar

Lieve groet en voor nu een virtuele knuffel,
Inge

Vijf jaar

Donderdag 30 april
De datum die niet uit mijn hoofd wil

Vandaag vijf jaar geleden
De kanker kwam in ons leven

Een leven na de kanker onder andere omstandigheden
Dat is voor nu een gegeven

Blij dat ik er nog ben
En mijn grens steeds beter ken

Alle behandelingen tegen de kanker doorstaan
Dan denk je dat je weer door kan gaan

Het proces na de behandelingen viel me zwaar
Dit accepteren lukte me niet, dat was naar

Ik wilde weer als voor de kanker zijn
Dat dat niet lukte, deed me veel pijn

Energie blijft voor mij een ding
Maar voel meer balans in mijn beleving

De therapie heeft me geleerd
Dat er geen goed of fout is, niets is verkeerd

Ik was op zoek naar rust
Dat is gelukt en maakt me bewust

Met een jobcoach op zoek gegaan
Naar een voor de toekomst passende baan

Ben nu toe aan de volgende stap in mijn leven
Alleen duurt dat door corona nog even

Heb zin aan die volgende fase in mijn leven
Nu met mijn gezin in ons coconnetje voor even

Wij kunnen dit dat is een gegeven.
Dennis, Tom en ik zijn een team voor het leven!

Lieve groet,
© Inge van Leeuwen-Heitbrink april 2020

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.