Sabrine (23): “Ik wilde niet ziek, zwak of zielig zijn.”

Mijn naam is Sabrine en ik ben 23 jaar oud. Afgelopen jaar heb ik een strijd gevoerd tegen borstkanker, bijna met succes! Pink Ribbon deelt deze prachtige verhalen, maar ik durfde het niet aan. Nee, ik wil die aandacht niet. Nee, ik vind het veel te moeilijk om erover te praten en het te delen. Dat is dan ook zo kenmerkend voor hoe ik de afgelopen maanden heb geleefd.

12 januari 2016
25 reacties

Tags: ,

Grotendeels heb ik mij vanaf het moment dat ik afgelopen maart, op mijn 22ste, te horen kreeg dat het knobbeltje wat ik voelde borstkanker was, afgesloten van alles en iedereen om me heen. Al eerder in december voelde ik een knobbeltje en ben ik naar het ziekenhuis geweest. Het was niks. Eind februari voelde ik weer een knobbeltje op een andere plek in mijn rechter borst, maar dit keer wist ik direct dat het niet goed zat.
Dezelfde dag ben ik naar de huisarts geweest, die mij gelijk doorverwees naar het ziekenhuis en diezelfde week nog had ik na diverse onderzoeken en scans de uitslag. Borstkanker met uitzaaiingen naar mijn lymfeklieren onder mijn oksel. “Haal ze er maar af en hoe snel erna kan ik siliconen krijgen?”, was letterlijk mijn eerste reactie. Gevoel afsluiten en handelen dacht ik op dat moment toen ik daar (heel eigenwijs) alleen tegenover die twee artsen zat. Complimenten naar deze artsen en overigens ook naar de andere artsen en verpleegkundigen die mij continu geduldig met beide benen op de grond hebben gezet.

Een borstamputatie was niet nodig, maar een borstbesparende operatie met bestralingen zou de oplossing al kunnen zijn. Een week later zou er weer een gesprek plaatsvinden zodat ik thuis rustig alles zou kunnen laten bezinken en daarna zou kunnen beslissen en nog vragen zou kunnen stellen.

Uiteindelijk zal ik kort vertellen hoe het is gelopen, want mijns inziens gaat deze blog totaal niet over hoe ik behandeld ben maar over hoe ik er doorheen ben gekomen en het eindresultaat. Twee weken later ben ik al geopereerd en was alles met succes verwijderd. Er volgden enkele bestralingen, maar omdat mijn bloedwaarden maar niet op orde kwamen heb ik chemo behandelingen moeten krijgen en ik ben nu bezig met de laatste behandelingen.

Vanaf het begin tot en met nu ben ik er eigenlijk dankzij één persoon doorheen gekomen.

Vanaf het begin tot en met nu ben ik er eigenlijk dankzij één persoon doorheen gekomen. Diegene heeft mij vanaf het moment dat ik de diagnose ontving en ik niet wist wat ik moet vragen, denken, zeggen en doen tot en met nu zo gesteund. De eerste twee maanden heb ik niet bewust meegemaakt. In drie weken tijd heb ik de diagnose gekregen en ben ik geopereerd..
Geen moment heb ik toen stil gestaan bij hoe heftig het nog zou worden. Het was toch weg?! Voor een gedeelte geloofde ik dit echt, maar ik denk dat het ook een houding was om ermee om te gaan. Ik wilde niet ziek, zwak of zielig zijn. Tegenover veel mensen, waaronder zelfs mijn vader en mijn oma heb ik gedaan alsof het niets was. Alsof het allemaal wel meeviel. Eigenlijk wist niemand 100% wat er in mij omgaat en hoe ziek ik ben geweest.

Stiekem weet 80% van mijn omgeving nog geeneens dat ik ziek ben. Degene die het weten stel ik voor mijn gevoel alleen maar teleur. Ik presteer nu niet meer altijd, ik moet dingen afzeggen en ik ben niet altijd meer gezellig. Ik heb echt van dag tot dag geleefd. De ene dag was ik topfit en de andere kon ik niks. Een aantal mensen ben ik kwijtgeraakt en een hoop verhalen heb ik moeten slikken. Vrienden die je in de steek laten want je bent ziek en dan gaat de aandacht niet naar hun of ze vinden andere zaken belangrijker want kanker is niet oppervlakkig en leuk genoeg of vrienden of familieleden die simpelweg nooit iets hebben meegemaakt en het niet aankunnen en vooral geen begrip kunnen opbrengen.

Intens dankbaar ben ik dan ook voor degenen die er wel begrip voor hebben kunnen opbrengen en er voor mij zijn geweest. Die steun en liefde hebben me er echt doorheen gesleept. Die steun en liefde die ik voor mezelf en voor mijn lijf lang kwijt was. Er zijn echt momenten geweest dat ik dacht ik stop er gewoon mee, dit is geen leven zo. Een groot deel van alles kan ik niet benoemen of uitleggen. Ook nu probeer ik het maar het lukt me niet. Inmiddels, bijna negen maanden en vele chemo’s later, ben ik me heel bewust voor mezelf van wat ik wel of niet kan. Van wat ik voel. Maar er zijn geen woorden om dit uit te leggen. Hoe kan ik nu iemand anders laten begrijpen dat ik niet trots ben dat ik aan het genezen van kanker ben maar dat ik juist van mezelf walg als ik in de spiegel kijk omdat ik zwakte zie. Hoe kan ik iemand duidelijk maken dat ik bewust een avond ging stappen nadat ik vier dagen tot aan bloed toe heb liggen kotsen omdat ik het echt nodig heb voor mezelf om nog iets van plezier te hebben in mijn leven.

Het is zowel fysiek als mentaal zo’n enorme strijd met mijzelf geweest.

Het is zowel fysiek als mentaal zo’n enorme strijd met mijzelf geweest. Ik wilde zo graag doorwerken, doorgaan, presteren, mezelf zijn, leren, ontwikkelen en vooral niet ziek zijn. Het moeilijkste vond en vind ik denk ik van die ontzettend lieve mensen die niet heel dichtbij staan maar wel oprecht vragen hoe het met me ging. “Ja, goed! Lekker druk! Met jou?” kwam er dan automatisch uit of het nou zo was of niet. Delen met mensen lukte me niet, maar toch was ik teleurgesteld als ik weer eens deed alsof er niks aan de hand was. Het is een mentale hel. Iets wat ik niemand toe wens en iets waardoor ik zoveel bewondering heb gekregen voor alle vrouwen die hier doorheen moeten terwijl sommige het nog veel zwaarder hebben gehad dan ik. En dat is dan ook de reden om nu toch een poging te wagen om mijn verhaal te delen.

In drie maanden tijd ben ik van gezonde borsten naar borstkanker met uitzaaiingen gegaan. Puur toeval dat ik het voelde. Een maand later en het had overal gezeten is wat de dokter direct zei. Mijn doel is de lezers te attenderen hierop en ze alsjeblieft aan te zetten om zelf het in de gaten te houden. Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn en helaas komt het heel veel en op alle leeftijden voor. Het is een strijd die je wilt voorkomen voor zover dat mogelijk is. Ik ben mezelf er volledig in kwijt geraakt. Het heeft invloed op alle vlakken van je leven en de kwaliteit van je leven.

De helft van de maand ongeveer was ik doodziek en de andere helft was het uit te houden, maar ik voel me al tijden geen moment meer echt goed. Vrienden leer je kennen, maar vooral jezelf. Voor mij was en is het keer op keer onderuit gaan. Het gaat zo ver dat ik me inmiddels thuis voel in het ziekenhuis. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik aan het genezen ben en dan vooral mentaal. Ik voel me nu weer mezelf en merk dat ik elke dag weer wat sterker wordt zoals ik altijd ben geweest. Het vertrouwen is terug en ik weet weer wie ik ben en wat ik waard ben.

Inmiddels kan ik alles weer aan en overal boven staan. Het nieuws wat ik laatst heb ontvangen dat mijn bloedwaarden goed waren heeft mij een enorme boost gegeven. Maar vooral de enige die er altijd, vanaf het begin tot het eind, voor me is geweest, ondanks dat ik niet mezelf was en momenten heb gehad en heb dat je niks met me kon beginnen en ik mijn gedrag en gevoel niet kan verklaren, heeft me er doorheen gesleept. Nog een paar behandelingen en dan is het klaar voor mij. Een ding is zeker. Ik ben sterker dan ooit en heb eindelijk weer het zelfvertrouwen wat ik had.

Kanker heeft nu lang genoeg mijn leven bepaald en ik ga me weer richten op mijn toekomst. Maar vooral ga ik ontzettend genieten van elk moment met alle leuke en lieve mensen om me heen. Je kunt het niet alleen is misschien wel de hardste les die ik heb geleerd. Eeuwig dankbaar zal ik zijn voor de hulp en ik hoop echt dat meer vrouwen testen, opletten en vooral genezen. Het is een ziekte die je niemand toewenst en je helemaal tot op je ziel kapot trapt. Het zal voor altijd een deel van mijn leven zijn en van wie ik ben geworden en dat is uiteindelijk alleen maar volwassener, sterker en bewuster. Deel het alsjeblieft met de mensen om je heen als je nu ziek bent, stel je open en schaam je niet. Mij heeft het namelijk opgebroken en het heeft het zoveel moeilijker voor me gemaakt. Koester vooral alle mooie momenten die je meemaakt.

25 reacties

  • Nancy de groot says:

    Lieve Sabrine , ik vindt het ontzettend moedig van je om op deze manier je verhaal te hebben verteld .
    Wat een vreselijke tijd heb je weg meissie, ik hoop dat je nog lang van je gezonde leven mag genieten Sabrine .
    Heel veel sterkte en ik hoop dat veel mensen steun kunnen vinden met jou verhaal .

    Groetjes nancy xx

  • Mary-Ann says:

    ISabine,
    Ik ken je niet persoonlijk, maar wat straalt dit verhaal een ENORME kracht uit.
    Ik herken je gevoel helaas, want ga voor de tweede keer het traject in.
    Wat je hierboven al schrijft,je vrienden leer je kennen en je verliest er veel, komen ook nieuwe bij,maar degene die overblijven, zijn de ECHTE!!!!
    Blijf het positieve uit het negatieve halen,wat dat maakt je sterk en maakt en vormt je, wie je NU bent.
    Heel veel succes met je nieuwe ik en ga op zoek en ontdek de nieuwe wereld, waar jij de hoofdrol in speelt.
    Heel veel sterkte,kracht en gezondheid meiske.
    Dikke knuffel Mary-Ann

  • Ali says:

    Zo herkenbaar al die dingen, vorig jaar april geopereerd borstbesparend, bestralingen chemo-shit, hormoonpillen, een reactie van “”zogenaamde”vrienden, je ziet er goed uit maar al die maanden thuis niet te deur uit kunnen, zo beroerd als je was, die zien en willen ze niet weten. mentaal moet je het ALLEEN doen, heb wel hele fijne man, maar voor hem is het ook moeilijk te begrijpen.
    wens je heel veel sterkte en gezondheid, zo jong als je nog bent verdien je “”LEUKE”” dingen in het leven probeer zoveel mogelijk te genieten van de kleinste dingen en echte vrienden zijn er wel voor je. liefs Ali(60jr)

  • cocky smit says:

    Lieve Sabrine,jij bent een Toppertje en ik weet zeker jij komt er wel, en probeer een beetje van je leven te genieten al zal dit soms moeilijk zijn maar het gaat je lukken,Je bent een mooi mens. Groetjes Cocky.

  • Maria wenting zeitveld . says:

    dank je voor delen zit in tranen mijn dochter zit midden of nog maar pas eigenlijk in de strijd borstkanker zowel eiwit als hormonaal ze is vreselijk ziek en boos en onbegrip hele gezin man kinderen wij ouders lijden er onder ze deelt bijna niet wil alles alleen doen en sterk zijn ze haat ziek zijn voelde zich voor het woord borstkanker iel ook niet ziek de bestralingen gingen ook best redelijk goed maar de chemo nu is hel en ze moet nog dik 11 maanden als goed is 4 soorten chemo hoe kunnen we haar beste steunen want ze wijst veel af en houd zich groot maar gaat niet goed dank u voor lezen wens u liefdevolle mooie tijden

  • Cora van der Bijl says:

    Ja echt herkenbaar ook borstbesparing operatie gehad 6 chemo kuren en 33 bestralingen ! Ja je leert je fam en vrienden gelijk kennen pff er bleef weinig over! Maar ik ben dankbaar dat ik er nog bent inmiddels oma van twee prachtige kleinkinderen ! Zet hem op meid je bent erg dapper om je verhaal te vertellen.

  • hannie gimpel punselie says:

    jeetje ik ken je al zolang dit is het ergste wat je kan overkomen ben trots op je dat je je verhaal deel praat erover dat doet goed !! hoop dat je snel weer kan doen wat je wil liefs hannie xxx

    ps ben al meer dan 12jaar kanker vrij het kan !!

  • Marijke says:

    Dapper meisje!!!

  • Bianca says:

    Lieve mensen je dochter helpen kan denk ik alleen door der te laten weten dat je er altijd bent,dat ze op je terug kunnen vallen. Mijn dochter heeft het op haar manier gedaan waar ik heel trots op ben . Als ouder zijnde sta je machteloos en heb je ook verdriet want dit verdient niemands kind niet. En wil je het liefst overal bij zijn . Probeer vrede te vinden in de keuzes van je dochter. En respecteer hoe moeilijk dit ook is. Mijn dochter is Sabrine waar ik/ super trots op zijn en ik hoop dat ze met dit verhaal mensen kan helpen en steunen. Sabrine we houden van je mama

  • Miriam says:

    Hoi sabrine,
    Zo herkenbaar dit verhaal. Mijn jeugd stond altijd in het teken van kanker. Nu heb ik het zelf gekregen. Het overlevings mechanisme wat ik in mijn jeugd gecreëerd hebt sloeg nu ook weer in werking. Helaas fout de mensen wisten niet hoe ze mij moesten peilen. Het ging altijd goed met met me. Ach ik zou ze wel helpen om zo normaal tegen mij te doen. Ik heb echt naar mij zelf leren kijken. Ach kanker is een heel leer proces op zich. Jij komt er wel!
    Gr miriam

  • yvonne says:

    Heel herkenbaar. Ik ben ontroerd. Je bent een toppertje.

  • 'jannie says:

    Je bent nog zo jong en dan dit allemaal mee maken, ik heb uitgezaaide borstkanker maar ben nu 71 en ben na de eerste diagnose al 16 verder, heb sinds 2013 gehoord dar er uitzaaiingen zijn en kuur nu ruim 2 jaar, het is te doen, maar ik ben niet meer de vrouw van 3 jaar geleden die eigenlijk nog veel kon, maar ik ben wel dankbaar dat het zo lang goed is gegaan en de kinderen en kleinkinderen heb kunnen volgen en ik ga nog voor wat jaartjes, er zijn veel medicijnen op de markt die deze ziekte kunnen vertragen, maar genezen zit er niet meer in. Ik wens jou veelsterkte toe en er is een leven na de kanker, anders dan eerst, maar ook waardevol

  • Jennie says:

    Beste Sabrina

    ik wens je heel veel sterkte je bent een toppertje .

  • Jolanda de Zwart says:

    Hey lieve Sab…dankbaar je vriendin te mogen zijn. Ben super trots op je. Dikke kus Jolanda

  • Loes en Wim says:

    Hallo Sabrine, wat een indrukwekkend verhaal. Heel veel respect zoals jij het hebt op kunnen brengen om dit op deze manier op te schrijven, dit bewijst hoe sterk jij bent.
    Heel veel beterschap gewenst.

  • els dreissen says:

    Hallo Sabrina,mijn oprechte bewondering voor jou!Ga zo door ,je bent nog jong . de ziekte is te overwinnen .Probeer steeds jezelf te blijven ,doe geen dingen die je niet leuk vindt.! Zelf heb ik het afgelopen zomer ook meegemaakt en ben er met een besparende O.P. 31 bestralingen en de anti hormoon tabletten nog goed van af gekomen.
    De angst blijft en daar zullen we mee moeten leven .Sterkte voor de toekomst.

  • Arie & Denise says:

    Hallo Sabrina,mijn oprechte bewondering voor jou!
    Geen idee wat er met je aan de hand is (was hoop ik}
    Je bent nog zo jong en dan dit allemaal mee maken.
    Weer dat je Familie er voor je is .
    Heel veel beterschap gewenst.
    Gr.Arie en Denise

  • Danny Hoogteijling says:

    Intens verhaal, Sabrine. Ik wens je alle moois toe waar je behoefte aan hebt/naar verlangt.

  • Anja Roerade says:

    Lieve lieve Sabrine !
    Ik heb heel veel respect voor je dat je dit zo moedig en ook eenzaam heb gedragen ,! Ik wist het wel maar niet van de uitzaaingen schrik ervan ! Je bent een kanjer en je komt er echt wel xx Ik hoop je snel weer eens te zien ! Dikke kus Anja .. ( van Karin en Hennie he )

  • Anja says:

    Sabrina ik schrik mij kapot heb het niet geweten had misschien contact met jou gezocht veel sterkte en al klinkt het ongelooflijk ik hou toch van jou…x x x

  • Elly Renema says:

    Lieve Sabrina,

    Wat een sterkte vrouw ben jij toch meid!
    Ik bewonder je daad kracht hier kunnen vele iets uit halen om door te gaan.

    Dapper hoe je toch maar die dingen neer schrijft die je bezig hebben gehouden.

    Ik wens je veel liefde licht en bovenal veel kracht toe in je nog jonge leven.

    Je bent een power vrouw
    Liefs
    Elly Renema

  • Henk says:

    Deze dame liegt alles aan elkaar

  • Sugarbelly says:

    Wat een lulverhaal pathologisch leugenaar deze dame!!

  • Henk says:

    Leugens leugens en nog eens leugens. Als deze vrouw knipperde met hoor ogen liegt ze al

  • Helena says:

    Hoi redactie van pinkribbon,
    Ik heb jullie gevraagd om dit verhaal te verwijderen omdat deze ‘dame’ nooit borstkanker heeft gehad en dit verhaal uit dr duim verzonnen heeft puur voor de aandacht. Voor mijn vriendin die in februari gestorven is aan borstkanker…
    Verifieer eerst voordat je een verhaal toestaat!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.