Patricia (44): “Mijn relatie is gesneuveld”

“Net na de diagnose steunde mijn partner mij zoveel als hij kon. Maar toen je echt zag dat ik ziek was, werd dat minder. Vanaf het moment dat ik kaal werd door de chemokuren heeft hij geen nacht meer bij me geslapen…

27 september 2016
13 reacties

Tags: , , , ,

We waren pas een halfjaar bij elkaar toen ik op mijn 36e de diagnose borstkanker kreeg. Het was begin december. Aan het begin van die zomer waren we aan elkaar voorgesteld door een wederzijdse vriendin. We zagen elkaar meteen veel en intensief maar woonden niet samen. Na een paar maanden stopte ik met de pil omdat we voor een kindje wilden gaan.

In december kreeg ik de diagnose, in januari werd ik geopereerd en daarna kreeg ik vijf weken lang iedere werkdag bestraling. Daarna volgde er nog een periode van chemokuren. Tussen de bestralingen en chemotherapie door hebben we nog pogingen gedaan om bevruchte eicellen te laten invriezen maar dat liep uiteindelijk spaak.

Op een dag was mijn moeder bij mij thuis om voor mij te zorgen. Ik stond onder de douche en hoorde hem beneden binnenkomen. Mijn moeder zei dat ik boven was en moedigde hem aan om mij een knuffel te gaan geven. Toen hij mijn uitgemergelde en gehavende lichaam zag, sprak hij uit dat hij het moeilijk vond.
Vanaf dat moment was hij er niet meer als ik het moeilijk had. Afspraken stelde hij uit of belde hij af. Ook telefoontjes beantwoordde hij niet altijd. Hij negeerde mij gewoon. Uiteindelijk heb ik een punt achter de relatie gezet, maar dat betekende niet dat het weer goed met me ging.

patricia-quote-relatie

De arm en troost die ik zo hard nodig had kreeg ik van mijn moeder of van vriendinnen. Niet van hem. Ik voelde me verschrikkelijk. Het verdriet en de pijn die ik had over onze relatie was groter dan de pijn van de borstkanker. Vrienden zeiden dat ik het moest afkappen en er mee moest stoppen.

Als je klaar bent met de behandelingen tegen borstkanker ben je op jezelf aangewezen. Dan moeten hoofd en hart aan de slag. Dat vond ik het pittigste van het hele traject. Ik heb via allerlei wegen hulp gezocht. In een inloophuis, ik heb cursussen en workshops gedaan en bijvoorbeeld ook een modeshow gelopen. Alles om mijn zelfvertrouwen een beetje terug te krijgen. Na een tijd ben ik gaan salsa dansen. Dat hielp me om mijn vrouwelijkheid weer terug te vinden.

“Ik heb geen mooie borsten meer en heb me lange tijd verminkt gevoeld”

Ik heb zoveel shit gehad met mannen dat ik het vertrouwen in hen én in een relatie heel lang kwijt was. De behoefte aan een man of een relatie was er dan ook heel lang niet. Ook voelde ik me niet lekker over mijn lichaam. Ik heb geen mooie borsten meer en heb me lange tijd verminkt gevoeld. Mijn borst is niet geamputeerd, maar er zit wel een litteken en hij is kleiner dan de andere. Om dat verschil te verkleinen draag ik een prothese.

De onzekerheid over mijn uiterlijk is groter geworden door de borstkanker, maar ik heb wel vertrouwen in mijn lichaam. Dat kan een hele hoop aan. De eerste keer dat ik weer intiem was met een man, was gelukkig een fijne ervaring. De man in kwestie kende ik al, dus die vertrouwensband was er al.

Lange tijd heb ik het mezelf kwalijk genomen dat dit was gebeurd, die relatie. Maar dat helpt niet. Nadat ik klaar was met de behandelingen moest ik eerst met mezelf en de problemen met de relatie aan de slag. Pas daarna kon ik die kanker gaan verwerken. Daarom ging ik met een psycholoog aan de slag. Die snapte wel waarom ik mezelf zo tergde en niet eerder een punt achter de relatie zette. Ze omschreef het als dat hij mijn laatste lolly was die ik niet wilde weggeven.

“Ik merkte dat ik het moeilijk vond om te voelen wat ik voelde”

Ook heb ik groepstherapie gedaan. Daar heb ik veel van geleerd. Ook omdat je anderen spreekt, met andere problemen. En je krijgt feedback. Ik merkte dat ik het moeilijk vond om te voelen wat ik voelde. Om dat te herkennen en te benoemen. Ik herinner me nog goed dat iemand tijdens een groepssessie tegen me zei dat ik vaak zo hard en overdreven lachte en dat daar vast wat achter zat. Met behulp van therapie heb ik uiteindelijk alles kunnen verwerken en neem ik die lessen mee de toekomst in.

Nu weet ik beter wie ik ben en wat ik wil. Ik weet dat ik veel meer naar mijn intuïtie en gevoel moet luisteren. Door alles wat ik heb meegemaakt ben ik veel rustiger worden. Ik maak me veel minder druk om dingen die ik toch niet kan beïnvloeden. En ik ben positiever. Bij negatieve dingen sta ik liever niet lang meer stil.
En uiteindelijk is het helemaal goed gekomen. Tijdens het salsadansen ontmoette ik Karim. We wonen inmiddels samen en – als klap op de vuurpijl – hebben we ook nog samen een kindje mogen krijgen.”

Campagne OverLeven met borstkanker
De behandeling tegen borstkanker heeft vaak zeer ingrijpende en blijvende gevolgen, zoals hart- en vaatziekten door bestraling van de borststreek en chemotherapie. Maar ook het moeten accepteren van een lichaam zonder borst(en) en onvruchtbaarheid door chemo- en/of hormoontherapie.
Met de campagne ‘OverLeven met borstkanker’ wil Pink Ribbon de impact die borstkanker en de behandeling daarvan heeft op iemands leven, in beeld brengen. Patricia is een van de 3 gezichten van de campagne. Door de borstkanker is haar relatie gesneuveld.

Koop de Pink Ribbon Armband en steun borstkankeronderzoek.
Pink Ribbon op een andere manier steunen kan ook. Meer informatie vind je op: www.pinkribbon.nl.

13 reacties

  • Michel says:

    Heel, heel erg zwak van je ex. Ik ben vorige week vrijdag mijn vrouw van 31 verloren aan een hersentumor en al z’n complicaties. Is een ware strijd voor haar geweest. En ook voor de hele familie en veel vrienden. Ik wist van gekkigheid niet wat ik moest doen om zolang en zoveel mogelijk bij haar te kunnen zijn. En nu ze is overleden, kan ik er ondanks het verdriet met een tevreden gevoel over terugkijken. Je zegt op je huwelijk wel in voor en tegenspoed, in ziekte en gezondheid, tot de dood je scheidt, maar dat zoiets zo snel zal aandienen ga je niet vanuit. Ik wil je zeer veel sterkte wensen in je strijd tegen die rotziekte!

  • Diana says:

    Hij was niet de ware man voor je zijn pech. Ik wens je een gezond leven en vergeet al je ellende leuk dat je een kind gekregen heb. Groetjes

  • Ria Rebergen. says:

    fijn dat je leven weer zin gekregen heeft…..En als beloning samen een kindje

  • Ingrid de louw says:

    Lieve schat ik als moeder van een dochter die twee jaar geleden op haar 28 ste levensjaar te horen kreeg dat ze ook borstkanker had weet wat je hebt mee gemaakt zei heeft de zelfde behaldelingen als jij moeten onder gaan en dat was geen kattepis ik wens je veel beterschap en veel geluk met je man en kindje ook ik hoop dat ze nog eens moeder mag worden maar voorals nog zit ze nog lang aan die hormoon therapie vast maar alsnog veel geluk voor jullie dikke kus voor je want je hebt moeten knokken voor je gezondheid en geluk

  • leona says:

    Lastig om te lezen dat hij je zo in de steek heeft gelaten …maar opgelucht dat je opnieuw geluk vond….. Ik en mijn partner woonde net 3 maanden samen toen ik de diagnose kanker kreeg…. Ben wel degelijk bang geweest dat onze relatie een compleet andere kant op zou gaan…. Ipv van uit elkaar groeien bleken we samen een berensterk team te zijn…. Het leven kan je soms een rare kant opgooien

  • Patricia says:

    Hoi Michel,

    wat erg voor je, gecondoleerd met het verlies van je vrouw. Fijn dat je er een tevreden gevoel over hebt, dat je zo veel mogelijk bij je vrouw was. Dat moet heel veel voor haar betekent hebben!
    Met mij gaat het heel goed, ben gezond en hoef me eigenlijk geen zorgen meer te maken. Ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd! Veel liefs, Patricia

  • Patricia says:

    Hoi Diana,

    bedankt voor je reactie, hij was zeker niet de ware! Maar de huidige gelukkig wel. Hartelijke groet, Patricia

  • Patricia says:

    Bedankt voor je liever woorden Ria!

  • Patricia says:

    Lieve Ingrid, bedankt voor je lieve reactie. Ik hoop van harte dat het goed gaat met je dochter.
    Het gaat heel goed met me en geniet nu van een lieve man en een (meestal) schattige peuterzoon. Hartelijke groeten.

  • Patricia says:

    Hoi Leona, wat fijn om te horen dat jullie zo een goed team zijn en samen sterk kunnen zijn! Heel fijn. Ik hoop dat het goed met je gaat en doe ook de groeten aan je partner., gewoon ook een kanjer! Hartelijke groeten.

  • Corina says:

    Hoi Patricia,

    Allereerst bedankt voor je verhaal. Moedig dat je dit deelt.
    Ik denk voor veel vrouwen herkenbaar. In elk geval voor mij.
    Ik heb zelf twee keer borstkanker gehad en wordt elke dag geconfronteerd met de gevolgen hiervan. Fijn om te lezen dat het goed met je gaat. Nogmaals dank. Het ga je goed.

  • A.Hartevelt says:

    Zo herkennaar dit. Allen mijn ex verliet mij al een dag voor de diagnose.
    Ben je dan 23 jaar mee samen geweest en 2 gezond kinderen die gelukkig wel bij me zijn.
    Meneer vond t nodig gelijk maar met een ander er van door te gaan.
    Sommige personen kunje je zo in vergissen.
    Ik heb gelukkig familie vrienden en mijn kinderen die mij overal door heen slepen.
    1 mn puntje genemen zit er niet meer in voor mij..
    Op t moment gast t redelijk goed.
    Groetjes Angela

  • Anne-Bo Varkevisser says:

    Beste patricia,

    Heel indrukwekkend verhaal! wij doen op school een sectorwerkstuk over pink ribben. Wij zouden jou verhaal in ons werkstuk willen verwerken. Zouden wij contact met je kunnen opnemen voor een eventuele interview

    Mvg,

    Anne-bo en Annet

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.