Mama heeft een knobbeltje

“Wat is er mama? Ben je ziek?” vraagt mijn oudste zoon ongerust. Ik heb net mijn volledige maaginhoud eruit gekotst boven de wc. Het is een paar uur nadat ik te horen heb gekregen dat ik borstkanker heb. Mijn lichaam is het er niet mee eens dat ik de diagnose direct accepteer en emotioneel relaxed blijf. Plotseling word ik niet lekker, krijg ik knallende hoofdpijn en word ik door mijn lijf gedwongen in bed te gaan liggen.

18 februari 2013
57 reacties

Van slapen is natuurlijk geen sprake en enige vorm van ontspanning is ook ver te zoeken, als ik word overvallen door het gevoel dat ik moet overgeven. Ik spuug letterlijk en figuurlijk alle schrik eruit, duik daarna weer terug mijn bed in als mijn zoontje naast mijn bed komt staan.

“Ja lieverd, mama is inderdaad ziek,” zeg ik terwijl ik rechtop ga zitten en hem op mijn schoot trek. “Ben je misselijk? Ik hoorde je spugen.” Met een vragende blik kijkt hij me aan. “Ik was inderdaad misselijk, maar nu niet meer. Maar ik ben nog wel ziek.”

Hoe leg ik aan mijn kinderen uit dat ik kanker heb? Een vraag waar ik mij uiteraard nog niet in heb verdiept. Mijn zoon dwingt mij eigenlijk direct al om hierin een beslissing te nemen. Hij is op dat moment vier jaar oud en zich bewust van alles wat er om hem heen gebeurt. Dit in tegenstelling tot mijn jongste zoon die bijna drie jaar jonger is en zich druk maakt over leren lopen en leren praten. Ik volg altijd mijn gevoel en dat zegt mij om eerlijk te zijn en in Jip en Janneke taal uit te leggen wat er aan de hand is. Het woord borstkanker laat ik achterwege en ook het ergste scenario, het niet overleven, is informatie die ik niet vind passen bij zijn leeftijd.

Terwijl de radioactiviteit zich een weg baant door mijn lichaam, kijk ik vol trots naar mijn zoon op het podium.

“Ik heb een knobbeltje in mijn borst en dat hoort daar niet. En dat knobbeltje maakt mama ziek.” leg ik hem uit. “Mag ik dat knobbeltje eens voelen mama?” zegt mijn zoon terwijl hij zijn kleine handje op mijn borst drukt. Hij trekt een serieus gezicht en zegt het knobbeltje te voelen. Ik leg hem uit dat ik de komende tijd vaak naar de dokter in het ziekenhuis zal moeten om weer beter te worden. Hoopvol vraagt hij vervolgens: “Maar kom je vrijdagmiddag wel naar mijn voorstelling op school kijken of moet je dan ook naar het ziekenhuis?”

De eerste dagen na de diagnose staan in het teken van allerlei onderzoeken en scans. De botscan, om te bekijken of hier uitzaaiingen te vinden zijn, wordt uitgerekend op vrijdagmiddag gepland. Verzetten naar een ander tijdstip of dag is niet mogelijk. Ik overleg met de verpleegkundige en we komen tot een mooie oplossing.

Kort voor de voorstelling begint, krijg ik in het ziekenhuis de radioactieve stof die nodig is voor de botscan in mijn arm gespoten. Daarna rijden we als een speer naar school.

Terwijl de radioactiviteit zich een weg baant door mijn lichaam, kijk ik vol trots naar mijn zoon op het podium. Verkleed als aap uit ‘Junglebook’ staat hij vol enthousiasme te zingen en te dansen en zoekt hij oogcontact met mij. Met betraande ogen zwaai ik naar hem en terwijl ik de tranen wegslik, ben ik blij dat ik zijn allereerste schoolvoorstelling kan meemaken. Tegelijkertijd vraag ik mij af hoeveel ik er nog zal meemaken….

Na afloop rijden we direct terug naar het ziekenhuis voor de botscan.

Weer thuis komen mijn zoontjes naar mij toe, geven mij een dikke knuffel en mijn oudste zegt: “Mama, wij gaan jou gewoon heel veel knuffels geven, dan word je vast snel weer beter.” Er zullen in de periode die volgt nog vele beterschapsknuffels volgen.

57 reacties

  • Christa Koster says:

    Hoi Joyce,
    Wat een prachtig verhaal! Wat zal dat een heerlijk gevoel zijn als je twee of vier kleine armpjes om heen krijg!

  • mirjam says:

    2 jaar geleden ben ik geopereerd en wens jou en je familie veel sterkte

  • GJ says:

    Zo vreselijk herkenbaar

  • beste joyce ik wil je heel veel sterkte wensen met alles wat komen gaat mijn moeder heeft ook borstkanker ik weet wat voor een impact het heeft.en zeker op zo,n jong gezin zal een kaarsje voor je branden xx

  • Jenny says:

    Een mama die dit (samen met papa) zo bewust, weloverwogen en warm aanpakt met haar (hun) twee heerlijke zoontjes…!!
    En wat kun je toch onwijs mooi schrijven! X

  • Mendy says:

    Lieve Joyce, wat herken ik veel in jouw verhalen. De confrontatie met het haaruitval, de aanblik van je kale koppie, het raar genoeg “blij” zijn met “maar” een borstamputatie; ik zei altijd een arm of been is veel erger.
    Het dilemma Hoe vertel ik het de kinderen en het besef Zie ik ze wel opgroeien?
    De tranen rollen over mijn wangen tijdens het lezen. Bij mij werd in dec 2011 borstkanker geconstateerd. Ik ben inmiddels weer aan het werk en voel me steeds beter. Heb de goede dingen uit het afgelopen jaar vastgehouden en geniet dubbel van kleine dingen.
    Bedankt voor je mooie verhalen en alle goeds gewenst!!

  • Laura says:

    Wat schrijf je toch mooi! Fijn dat ze zo’n supermoeder hebben! X

  • marloes says:

    slik!

  • Dirk - Heidi Muytjens-Elen says:

    Ik wens je veel beterschap en dat je snel genezen mag zijn liefs x

  • Sabrina says:

    jeetje, ben er stil van….ze hebben bij mijn moeder ook knobbeltje gevonden..ze krijgt snel een mri scan en dan weten we meer…maar meid heel veel sterkte deze tijd…..

  • lieve joyce je ben een kanjer zoals je er mee omgaat hoop nog vaak zulke mooie colums van je te lezen dikke omhelzing voor je hele gezin

  • dressuur muts. says:

    Wow, diepe respect.
    De tranen springen in me ogen.
    Ik weet wat je door maakt, probeer positief te blijven.
    Bijvoorbeeld: haarverlies, scheelt shampoo te kopen, geen kapers kosten, ff lekker je benen niet meer scheren cq waxen.
    Probeer in beweging te blijven, hoe moeilijk het ook is. Wandelingen maken, alleen of met begeleiding..De kracht van genezing is positiviteit.
    Trek bokshandschoenen aan en knal deze ziekte knock out. Ga het gevecht aan en wees op je hoede, er zijn niet echt spelregels dus je tegenstander kan vals spelen.

    Heel veel sterkte en succes.

    Je kan het!!.

  • Coby van der veldt says:

    Weet zeker dat wij nog heel veel voorstellingen zullen zien samen ! Mooi geschreven was weer helemaal terug op die bewuste middag! X

  • monique says:

    Poeh wat heftig allemaal…. heb je verhaal met tranen in m’n ogen gelezen. wens je/jullie heel veel sterkte de komende tijd en probeer van de mooie momenten te genieten!!!!!!

  • Toos says:

    Geweldig dat je de voorstelling van je zoontje heb mee gemaakt, en hoop van harte dat er geen uitzaaiingen zijn!! Sterkte de komende tijd!!!

  • gerda says:

    Ik heb heel veel bewondering voor je moed en hoe je er mee omgaat, ook met je zoontjes dat dwingt respect af, ik wens je heel heel veel sterkte

  • creanica says:

    Wow wat een heftig verhaal!Ik denk dat je het goed uitgelegd hebt aan je zoontjes.En wat lief heeft de oudste gereageerd! Hopelijk slaan de behandeling aan.

    Groetjes Nicole en heel veel sterke

  • wilma jonkers says:

    Ontroerend,confronterend,Mikn kinderen waren 10 jaar geleden 19 en 16,wat is het belangtijk dat ze er voor je zijn,ieder op zijn en haar manier,geeft je de moed om door te gaan en sterk te zijn.
    Sterkte voor jou en je gezin!

  • brenda says:

    mooi geschreven Joyce! Zit hier met tranen in mijn ogen! Je bent een kanjer hoe je met alles omgaat. X

  • Christine says:

    Die knuffels zijn geneeskrachtiger als je denkt!
    En zeg tegen jezelf:
    Ik kan dit aan
    Ik overleef dit
    Ik ben sterk

    Als een soort mantra in je hoofd.
    Mijn jongens zijn dezelfde leeftijd. Ik leef met je mee. En zal vr je bidden.

    Christine.

  • petra says:

    Wow! Ik word hier weer even stil van. Zo mooi geschreven. Knap ook dat je het meteen weet om te zetten naar zoals je het zelf noemt, jip en janneke taal voor je zoon van vier. Respect.

  • lien says:

    wat een verhaal zeg diep ontroert ben ik .
    en dan je kinderen kunnen je op tijd zo veel liefde geven .sterkte voor jou en je gezin .
    dikke knuffels voor de kids .xxxxxx

  • Respect …

  • johanna muth says:

    Beste Yoyce,
    je heb je verhaal zo mooi geschreven, respect !!

    2 jaar geleden bij mij,als alleenstaande moeder met een ( autistische ) zoon 21 en dochter 12,
    precies het zelfde verhaal….ik weet dus wat er op z’n moment door je heen schiet als je dit te horen krijgt….maar dan denk je aan je kids….en weet je dat je gaat vechten .. ! Ja ik was ook heel eerlijk en open met mijn verhaal naar de kinderen toe…en allebei op hun manier waren ze er voor me….op goede momenten en zeker ook op de slechte momenten ! Dat gaf me zoveel kracht om positief te blijven en denken !!
    Nu 2 jaar verder… alles verloop goed….we zijn dankbaar en we genieten nu nog meer van elkaar en van het leven !

    Dat wens ik jou en je gezin ook, van harte veel sterkte en blijf positief !!

  • Femke Hop says:

    Met tranen in mijn ogen lees ik dit verhaal. Wat moedig dat je eerlijk bent tegen je oudste zoontje. Weet zeker dat hij daar veel aan heeft.
    Heel veel sterkte !

  • Mirjam says:

    Je bent een topper!! Dikke kus

  • ankie says:

    een kunst om je gevoel je leven zo te verwoorde
    het klinkt raar maar wil eigenlijk gewoon alles al lezen en niet wachten op de volgende colum
    je bent een krachtige vrouw top dat je je verhaal wil delen
    ik leef mee met je een knuffel van mij xx

  • anneke says:

    Ja kinderen geven je vreugde, en weten je vaak op te beuren maar neemt niet weg dat er toch een strijd gestreden moet worden tegen een vreselijke ziekte. Ik wens jou heel veel sterkte toe samen met jou gezin. En bedankt dat jij jou gevoel gedeeld heb met ons, het is zeer ontroerend.

    liefst Anneke

  • Jacqueline Goovers says:

    Succes, flink blijven knuffelen!! Knuffel

  • Janny Koeman says:

    Jemig Joyce, ik schiet weer vol, wat vreselijk dat jullie dit allemaal mee moeten maken en hoe geweldig ga je hiermee om. Inderdaad in simpele taal dingen vertellen is erg goed van je en dan helpen alle knuffels zeker, ook die van ons, dikke knuffel Janny

  • Beste Yoyce,wens jou en je familie veel sterkte toe,beterschap!sterkte,kracht en ik zal voor jou kaarsje Branden,

  • coby says:

    3 jaar geleden heb ik het zelfde ondergaan , borstbesparende operatie gehad , klieren waren schoon gelukkig , wel 6 chemo kuren gehad , 28x bestralingen gehad en nu 5jaar lang aan de hormoontabletten , het was een zwaar jaar met ups en downs , maar meisje blijft postitief dat is het beste medicijn , met mij gaat alles heel erg goed . heel veel sterkte gewenst

    groetjes , coby van ooijen

  • Ludwig says:

    Dag Yoyce,
    ik fiets hier toevallig voorbij jouw blog en lees hier een aanstekelijk verhaal van liefde en warmte. Ik ken twee vrouwen uit mijn onmiddellijke omgeving bij wie ongeveer vier jaar geleden borstkanker werd vastgesteld. Vandaag maken ze het allebei uitstekend, zijn al een poosje terug in het normale dagelijks leven, gaan op reis, sporten, werken… dit goeie nieuws wou ik je hier gewoon meegeven.
    Wens jou goeie moed.

  • Ik wens jou en je familie heel veel sterkte voor de aankomende periode.

    Gr. Roeliena

  • Anne-Marie says:

    Ik wens je alle kracht en liefde voor jou en de jouwe

  • margriet says:

    heel veel sterkte

  • tycha says:

    Jeetje Joyce, wat kan jij toch mooi schrijven…En na die maanden blijkt maar weer dat je niet alleen goed omgaat met je ziekte, maar ook met je 2 kanjer-tjes, want ook voor hun zorg je dat het “gewone” leventje doorgaat, chapeau!

  • Debby says:

    Wat geweldig mooi geschreven weer. Met een brok in mijn keel heb ik het gelezen….Ik heb echt bewondering voor hoe je ermee omgaat en het aanpakt, ook richting je “mannen” ;).
    Liefs Debby

  • Monica oudendijk says:

    Erg mooi,en herkenbaar .

    Sterkte nog met alles.

    Monica.

  • Mirjam says:

    Beste Joyce,

    Ik ben inmiddels 10 jaar verder, mijn zoon was toen 5. Het is zo apart om te zien hoe kinderen met zoiets omgaan. En ik weet zeker dat je kinderen je redding zijn. Je wilt ze op zien groeien en daar ga je voor vechten. Ik wens je heel veel sterkte en zeker ook voor je familie want er naast staan,is meestal moeilijker dan het zelf ondergaan.

    Het allerbeste,
    Mirjam

  • Ria says:

    Hopelijk gaat het gauw weer allemaal goed met je. Bij mij is het bijna 10 jaar geleden maar o zo herkenbaar!! Zet ‘m op meisje je kunt het!!!

  • Hermanda says:

    Beste Joyce,
    Wat een herkenbaar verhaal! Herkenbaar, vooral in de manier waarop je je ziekte deelt met je kinderen. Mijn zoon was anderhalf toen ik de diagnose borstkanker kreeg en ook ik (en mijn man) hebben hem hier vanaf het begin op zijn niveau bij betrokken. Je angst en zorg om je kinderen is ook zo begrijpelijk. Een kind – zeker op zo’n jonge leeftijd als die van jou – heeft een moeder nodig. Los van je eigen angst om dood te gaan vond ik dat het zwaarste van de hele ziekteperiode. Verdrietig vind ik je verhaal ook; elke vrouw die deze ziekte krijgt is er een teveel.
    Inmiddels ben ik dertien jaar verder en het gaat me goed. Ik wens jou hetzelfde toe!
    Hartelijke groeten,
    Hermanda

  • jeannette says:

    Mooie blog weer Joyce! Deze voorstelling zal jij in ieder geval nooit meer vergeten. Ik snap heel goed dat je daar koste wat het kost bij wilde zijn. Maar wat zal jij daar met gemengde gevoelens gezeten hebben. Naast al die ouders bij wie het leven gewoon z’n gangetje ging. Gek idee…
    Maar op naar nog heel veel leuke voorstellingen van onze kids in de komende jaren! En de eerst volgende is volgens mij al in april 🙂 X

  • Annelies says:

    Inderdaad weer heel mooi. Zo onder woorden te brengen hoe je je voelt en dingen ervaart. Bijzonder. Liefs

  • joycecolumn says:

    Zoals jullie ontroerd raken door deze column, zo ontroerd raak ik door alle lieve reacties!!
    Het zijn er te veel om op allemaal persoonlijk te reageren. Maar bedankt voor alle mooie, opbeurende woorden!!

  • joycecolumn says:

    Heel veel sterkte met je moeder, ik hoop dat het meevalt….

  • joycecolumn says:

    Linda veel sterkte met je moeder en bedankt voor je kaarsje!

  • joycecolumn says:

    Jij bedankt voor je lieve reactie, geniet ze 😉

  • joycecolumn says:

    Precies de positieve bijwerkingen die ik altijd benoem 😉 Dank je!

  • joycecolumn says:

    Ludwig, wat een fijne positieve berichten. Dank dat je dit met me wilt delen!

  • joycecolumn says:

    Mirjam, dat is precies wat ik ook altijd zeg. Voor de mensen om mij heen is het zeker moeilijker omdat zij machteloos toe moeten kijken…. Fijn om te hroen dat jij alweer tien jaar verder bent!

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor je lieve reactie Hermanda! Wat goed om te horen dat ook jij alweer flink wat jaren verder bent 🙂

  • joycecolumn says:

    Johanna, blijf genieten! Bedankt voor je mooie reactie!

  • Marion Bierens says:

    lieve Joyce, prachtig om ons zo mee te laten leven met wat je meemaakt en voelt. Je doet het zo goed. Je verhalen raken me diep. Alle lieve en opbeurende reacties verdien je door je positieve instelling. Ik ben trots op je.
    Lieve groet,
    Marion

  • Brigitte says:

    Wat een dappere strijd voeren jullie samen. Het gaat vast goed komen met jullie gezin. XXX

  • Brigitte says:

    Joyce vind het mooi om op deze manier met je mee te kunnen leven. Hoe mooi je het allemaal verteld en beschrijft heel ontroerend. Je bent een dapper mens. Sterkte in je strijd ook voor je paps en mams en zus uiteraard. Fijn dat jullie zo’n goede band hebben daar kan je op steunen en teren. Hoop je snel weer te zien met eigen mooie krullen. XXX Brigitte van Duin

  • Marianne Franssen says:

    Hoi Joyce, ik wens jou veel KRACHT LICHT en LIEFDE om door deze moeilijke periode heen te komen, je weet vaak niet hoe STERK je kan zijn in zo’n periode, je vecht voor allen die je LIEF zijn, maar vooral voor JEZELF, ik ben het hele proces doorgekomen, vooral door die mensen die mij zoveel LIEFDE gegeven hebben, door hun aandacht een luisterend oor, veel, heel veel grote en kleine dingen voor mij deden, en ook zoals jij zelf schrijft……de vele liefdevolle KNUFFELS
    Veel LIEFS van Marianne

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.