Lien (31) kreeg chemotherapie tijdens de lockdown

“Het is zondag ochtend 12 januari, we liggen nog even in bed. Plots komt mijn jongste dochter op mijn borst liggen. Het voelt wat vreemd aan dus na dat ze eraf is ben ik even gaan voelen. Er zat een knobbel in mijn borst. Even ben ik stil en denk ik het zal toch niet.

8 februari 2021
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

Even later vertel ik het mijn vriend. De volgende dag had ik een afspraak bij de huisarts, die stond al i.v.m. weinig eten en drinken binnen houden. Daar gekomen maar gevraagd of ze dat ook wilde controleren. De huisarts vertrouwde het ook niet echt dus verwees mij door naar het ziekenhuis.

Vrijdag 17 januari kon ik al terecht dat was mooi snel. Het wachten duurde erg lang uiteindelijk was ik aan de beurt. Er werd een echo gemaakt van mijn borst. Ze zeiden er niet veel over alleen dat er een punctie gemaakt moest worden. Daarna nog even een mammografie. Ze gingen kijken of ik gelijk nog bij de mammacare terecht kon maar het was al bijna 17.00 uur en die waren al weg.

Op maandag 20 januari kon ik daar terecht. Eerst naar de mammacare daar gingen ze mijn borsten voelen, daarna weer naar de echokamer daar gingen ze de punctie doen. Ik mocht gaan liggen en kreeg een verdoving in mijn borst even wachten en als het goed verdoofd was haalde ze met een apparaatje een soort sliert uit mijn borst en de tumor. Onder mijn oksel deden ze dit een met een lymfeklier. Daarna konden we naar huis.

Op 22 januari was ik jarig en werd ik 30 jaar. Met veel spanning heb ik mijn verjaardag gevierd. De dag er na kon ik weer naar het ziekenhuis ik kreeg de uitslag. Ik verwachte niet zoveel van de uitslag. We werden naar binnen geroepen. Er zat nog iemand binnen. We zaten net en ze zegt ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, je hebt borstkanker.

Ik barste in tranen uit en kon niet meer stoppen met huilen. Er ging van alles door mijn hoofd. Hoe moet het met de kinderen, wat als ik dood ga. In tussen krijgen we allerlei informatie maar het komt bij mij amper binnen. Na een poos gepraat te hebben gaan we naar huis, in de auto op de parkeerplaats van het ziekenhuis bel ik mijn moeder op die op dat moment op onze kinderen past. Ik barste weer in tranen uit. Even later bel ik ook mijn schoonouders. Thuis aangekomen knuffel ik even flink met mijn moeder die het ook niet kan bevatten, ook zij barst in tranen uit. Na een poosje praten bel ik mijn zus en oma en mijn opa om het ook te vertellen en even later ook mijn werk. Iedereen is geschrokken. In tussen komt mijn schoonmoeder ook nog even langs om er over te praten.

De weken er na gaan we ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Alles word besproken, wat voor tumor ik heb, er word een operatie gepland een gesprek met plastisch chirurg en wat mij verder allemaal te wachten staat.

Op 2 maart krijg ik mijn operatie. Ik word al vroeg in de ochtend verwacht op de afdeling. Daar even bespreken hoe en wat en naar beneden. Daar even in het restaurant zitten. Ik mocht alleen een kopje thee drinken. Uit eindelijk mochten we naar de petscan. Daarna weer even wachten in de wachtkamer en even later werd ik een kamertje in geroepen. Daar kreeg ik een prikje met een gekleurd stofje dat in mijn borst werd gespoten om de poortwachterklier op te sporen. Daarna gingen we weer naar boven naar de afdeling. Daar was het wachten geblazen want het was nog ochtend en ik moest ‘s middags geopereerd worden. Uiteindelijk was ik eerder aan de beurt als verwacht dus gauw operatie kleding aan en in bed. Ik werd in mijn bed naar het o.k. gebracht. Mijn vriend mocht mee tot het o.k. toen ik wakker werd lag ik weer op mijn kamer.

In de tussentijd kregen we te horen dat er geen handen meer geschud mochten worden i.v.m. het coronavirus, dit was heel raar om niet te doen. Ik kreeg elke avond wel bezoek, ik moest immers een week blijven omdat ik een drain aan mijn borst had, om het vocht uit mijn borst te zuigen. Die pot hebben ze zelf 3 keer moeten vervangen omdat de vacuüm eruit was en dat was niet goed omdat hij het vocht er dan niet meer uit zoog. Ik verveelde me wel erg in het ziekenhuis. Gelukkig had ik wel dagelijks gezellige mensen bij me op de kamer. Helaas moest ik nog verhuizen naar een andere kamer, maar gelukkig was het daar ook wel gezellig.

Na een week mocht de drain eruit en mocht ik dan eindelijk naar huis. Die dag had ik een afspraak bij de mammacare om de tisseu expander bij te vullen. (een soort ballonnetje in de borst die gevuld word met steriel water). Daarna lekker naar huis. Wat had ik dat gemist en vooral mijn kinderen en mijn vriend. De weken erop werd de tisseu expander steeds wat meer bijgevuld. Tot hij op de goede grote was.

In eerste instantie zo ik 6 tot 8 weken na de operatie chemotherapie krijgen maar omdat het coronavirus steeds erger werd in Nederland werd dat uitgesteld naar 8 tot 12 weken na de operatie. Hier baalde ik wel erg van. Ik wou er zo snel mogelijk mee beginnen, zodat ik er des ten eerder af was.

Uiteindelijk na wat telefonische gesprekken met de internist kon ik 9 weken na de operatie beginnen met chemotherapie.
Donderdag 7 mei kreeg ik mijn eerste chemo, samen met mijn moeder ging ik naar het ziekenhuis. Ik vond het allemaal best wel spannend omdat ik voor dat ik de diagnose borstkanker kreeg veel ziek was waarbij ik geen eten en drinken binnen hield, en daarbij 9 kilo afgevallen was. Ik was bang dat ik van de chemo ook erg misselijk zou worden en veel bijwerkingen verder zou hebben. Ik kreeg eerst AC kuren deze kreeg ik om de 3 weken, hier werd ik wel heel moe van maar verder weinig bijwerking.

Twee weken na de eerste kuur viel mijn haar erg uit, ik had beloofd aan mijn dochtertjes dat ze mijn haar mochten afknippen dus dat deden ze. Ik reed op een zaterdag naar mijn moeder, daar eerst even gekletst en de dames lekker buiten gespeeld en daarna hebben we mijn haar gedaan. De dames knipte de langste lokken eraf en mijn moeder ging er met de tondeuse overheen. Gelukkig had ik voor die tijd al mutsjes gekocht zo dat die gelijk op kon. Een pruik leek mij helemaal niks.

Helaas kregen we tijdens mijn chemo’s wel te maken met een lockdown in Nederland i.v.m. corona. Dit vond ik erg lastig om tijdens de chemo’s ook nog mijn oudste dochter les voor school te geven. Gelukkig had ze niet veel huiswerk omdat ze in groep 2 zit en was dit wel redelijk goed te doen.

Daarna kreeg ik 12x elke week een kuur. Hierbij had ik ook weinig bijwerkingen aan het einde kreeg ik een klein beetje tintelingen in mijn tenen, dit wat een bekende bijwerking bij die kuur. Gelukkig heb ik de kuren wel af kunnen maken en heb ik er geen blijvende klachten aan over gehouden.

Na de chemo’s een paar keer weer op gesprek bij de internist en met de oncologie verpleegkundige. Over hoe het gaat. En later met de internist over de hormoontherapie die ik nog moest ondergaan. Op 5 november ben ik begonnen met de hormoontherapie. Dit moet ik zoizo 5 jaar slikken. Heb ik hier ook weinig bijwerkingen van.

Op 10 februari krijg ik nog een mammografie van mijn goede borst als dat goed is hoop ik dat de 2de operatie kan plaats vinden i.v.m. corona weet ik niet of dat door kan gaan. Bij die operatie word mijn tisseu expander vervangen voor een normale prothese. “

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.