Katja (37): “Kanker? Weet je wel hoe oud ik ben?”

HA! Ik ben Katja, 37 jaar, getrouwd en moeder van een 7-jarige dochter. Ik woon en werk in Rotterdam.
In juni 2013 kreeg ik de diagnose borstkanker, een HER2/neu-positieve tumor in mijn rechter borst. Een lang avontuur volgt om weer beter te worden (operatie, chemotherapie, immunotherapie, bestraling, Tamoxifen en uiteindelijk ook Zoladex).

23 maart 2016
9 reacties

Tags:

Sinds een aantal weken ben ik met mijn blog van start gegaan. Ik schrijf daar over wat ik heb meegemaakt, maar ook waar ik bijna 3 jaar later nog tegen aan loop. Het is voor mij een manier om de periode te verwerken. Daarnaast vind ik het erg belangrijk dat er meer aandacht komt voor de beleving van een jonge vrouw die borstkanker krijgt. Ik wil meer inzicht geven. Het is vaak allemaal ZO serieus en ZO verdrietig, dat ik echt behoefte had en heb aan ‘uit-de-ban-spring’-momenten. Ik probeer neer te zetten hoe ik met een levensbedreigende ziekte om ga, waar uiteraard een zeer droevige kant aan zit, maar waar het leven qua lol en plezier maken ook echt niet ophoudt.

“Ik zie dat ze een plekje aanklikt met haar muis en dan weet ik eigenlijk al genoeg.”

Lees hier een stukje uit mijn blog;
Na een kwartier komt er een zuster de wachtkamer binnen lopen: “Mevrouw Nootenboom, komt u mee?” De jurk en bh gaan uit. “Ja, ik voel het zeer duidelijk in de borst, niets in de oksel, gaat u maar door voor een mammografie.” Ook daar moet ik even wachten, voordat mijn borst geplet gaat worden tussen twee glazen platen. Pijnlijke pannenkoek! Mart (mijn man) komt ook aan. We wachten samen nog even en dan mag ik binnenkomen voor een echo. Weer uitkleden en met een apparaat gaat de vrouwelijke arts over mijn borst. En dan door naar mijn oksel.
Ik zie dat ze een plekje aanklikt met haar muis en dan weet ik eigenlijk al genoeg. Toch vraag ik zo nonchalant mogelijk, maar met een piepstemmetje: “Is alles goed?” De arts schiet vol en schudt haar hoofd. Nee, het is niet goed. Er moet een punctie genomen worden van een tumor (!) in mijn borst en nog een (!) in mijn oksel. “Bent u alleen gekomen mevrouw?” Nee, mijn man wacht buiten. “Die gaan we voor u halen.”

Na 1,5 uur zitten we weer in het kamertje waar ik mijn eerste onderzoek kreeg. “Ja, mevrouw Nootenboom, het spijt mij u dit te zeggen, maar u heeft borstkanker.” De arts kijkt mij door zijn bril indringend aan. Gelukkig is daar de drilboor die het ziekenhuis aan het verbouwen is en hoor ik er bijzonder weinig van. Nog een poging; “ Ja, mevrouw, het is borstk….” weer de drilboor. “Wij zullen u moeten opere….” jawel, de drilboor. De chirurg vraagt zijn assistent of we in een andere kamer kunnen gaan zitten. Het lijkt op een sketch uit Jiskefet.

Aangekomen in kamer twee (de drilboor nog steeds op de achtergrond) vervolgt de arts zijn verhaal. Borstkanker, operatie, chemotherapie, immunotherapie en zeer waarschijnlijk bestraling. Ik huil en denk: wat een idioot, dat hij mij dit even vertelt! Kanker? Weet je wel hoe oud ik ben? Of eigenlijk hoe jong. Dat ik een kindje heb van 4. Dit bericht, NU! Serieus!?

Op mijn blog kun je verder lezen als je dat leuk vindt.
Ook schrijf ik over andere onderwerpen die voor mij belangrijk zijn geworden voor mijn ‘after-cancer-life’, zoals; gezonde voeding, opvoeding, energie, recepten, boeken, meditatie en mindfulness, wonen, restaurants, etc.
Oftewel; TODAY, WE LIVE AS A LION!

http://today-we-live-as-a-lion.com/

9 reacties

  • Maryann says:

    Vol bewondering je blog gelezen.
    Jeeeeeel veel herkenning
    Lees mijn blog ook op pink ribbon.
    Verders wil ik je alle geluk van de wereld wensen.
    Gr maryann

  • Janneke says:

    Wat moedig om een blog te schrijven .. ik heb alles gelezen en huil tranen met tuiten dit staat mij allemaal nog te wachten 🙁 En ik wordt er echt heel verdrietig van.
    Heel veel geluk en gezondheid Katja

  • Michel Merle says:

    Goed bezig Kat !!

  • Miranda suikerbuik says:

    Wauw Katja,
    Ben onder de indruk van jouw positiviteit en wilskracht. En wat schrijf je leuk! Ga je zeker volgen…en hoop dat jouw verhalen andere mensen inspireren om met dezelfde positieve kijk als jou de toekomst in te gaan.
    Lang niet gezien…maar dit komt echt binnen. Dikke x voor jou en je gezin. Miranda, Arjan en de meisjes

  • Angelina says:

    Mooi geschreven hoor!!! Respect hoe je het allemaal doet. Veel geluk voor in de toekomst gewenst,

    Groetjes Angelina Dam

  • Ania says:

    Mooi blog Katja .ik weet het alles van.ben nu 38 jaar heb ook borstkanker ook aan rechte borst.ben mu bezig met chemo heb al 7 gehad nu nog 9 te gaandaarna operatie en warschenlijk bestralen .io wans jou heel veel sterkte ook voor jou gezin.gr Ania

  • Wendy says:

    Ik voel je katja exact hetzelfde verhaal!! Augustus 2013 BK toen 37 zoon van 6 rechter borstamputatie en dezelfde behandeling ja nou behalve immunotherapie ik vraag me af waarom ik dat niet gehad heb ga ik toch eens naar vragen

  • Lilian says:

    Mooi verhaal Katja, kon mijn verhaal zijn ,2005 Jongst dochter 5 ook chemotherapie,operatie,1 1/2 immunotherapie (Herceptin), bestraling, Tamoxifen en uiteindelijk ook Zoladex (heb ik 10 gehad) uiteindelijk toch sterilisatie. Maar ik heb gewonnen 🙂 Leef en geniet elke dag. Veel sterkte .

  • Petra Rijpma-Post says:

    Hoi Katja, wil heel graag je boek lezen in de hoop er tips en moed voor mezelf uit te halen maar het is nergens meer te koop? Pas na 31 Dec 2021 weer. Nergens leverbaar…. Zo jammer.
    Ga iig je blogs lezen!
    Hoop dat het goed met je gaat.
    Groetjes Petra

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.