Ingrid loopt de Dam tot Damloop: “Ik ga voor goud met een roze randje!”

Ingrid (34): “Een nieuw jaar, een nieuw doel dat wil ik graag, nadat ik in februari 2014 op mijn 32ste de diagnose borstkanker kreeg. Ik heb een borstbesparende operatie gehad, bestraling, IVF behandeling vanwege onze kinderwens, chemotherapie en slik nu nog hormoontabletten. Het was een heel bizar jaar nu ik er zo op terug kijk bijna onwerkelijk, net als een hele slechte film waarin ik zelf helaas de hoofdrol speelde.

6 september 2016
2 reacties

Tags: , , ,

Januari 2016, een maand waarin ieder jaar weer de goede voornemens ter sprake komen en ik wel 100x de vraag heb gehad: “Ing, heb jij nog voornemens?!”

Ik? Voornemens? Eigenlijk werd ik er alleen maar boos om en dacht ik bij mezelf: “Wat een domme vraag, wat dachten jullie zelf?” Ik heb net ruim tweeënhalf jaar achter de rug met heel veel ziekenhuisbezoeken en telkens weer die angst en spanning of alles wel goed is, dus ik ben blij dat ik hier vanaf ben. Mijn enige doel was en is om mézelf weer te worden en weer een beetje het vertrouwen in mezelf, m’n lichaam en het hele leven terug te krijgen. Over een langere periode durfde ik al helemaal niet na te denken en leefde een beetje maand voor maand, dat was lang genoeg. Dus het antwoord op deze vraag was standaard: “Nee, ik ben blij als alles weer een beetje normaal word.”

Totdat ik hier een gesprek over had met de psycholoog waar ik regelmatig kom en zij tegen mij zei: “Je mag jezelf weer doelen gaan stellen en waarom denk je er niet eens over na wat je dit jaar zou willen? Niet op de langere termijn maar gewoon echt iets voor jezelf en waar je je op kan gaan richten behalve je gezondheid, werk, familie en vrienden.”

Nou dat was eigenlijk nog niet eens zo’n slecht idee, echt iets wat bij mij past en waar ik energie uit kan halen. En iets waarop ik trots kan zijn. Dat klinkt misschien raar want heel veel mensen hebben zo vaak gezegd hoe trots ze op me zijn hoe ik de afgelopen anderhalf jaar heb doorstaan, en hoe ik met alles omgegaan ben. Toch voelt dit voor mij niet zo en was het meer vanzelfsprekend dat ik alle behandelingen onderging en gewoon door bleef gaan met alles. Ik was alles behalve trost op mezelf want wie krijgt er nou borstkanker als je 32 bent?!

Ik moest weer gaan bedenken waar ík nou blij van word en op één of andere manier wilde ik een soort prestatie leveren.

Ik moest weer gaan bedenken waar ík nou blij van word en op één of andere manier wilde ik een soort prestatie leveren. Ik heb dat nog nooit gedaan op welk gebied dan ook (haha, klinkt wel heel zielig) maar toch vind ik het altijd super leuk als iemand echt een passie voor iets heeft, een leuke hobby, goed is in zingen, dansen, een muziekinstrument bespelen of in sport. Ik heb dit nooit echt gehad al ben ik wel heel fanatiek en gedreven in dingen. Ik sport ook wel en ben dit ook tijdens mijn behandelingen blijven doen, maar niet super goed ofzo. Al moet ik wel zeggen dat ik trouw naar de sportschool ga en niet het type ben dat snel excuses verzint om niet te gaan. Ik kan behoorlijk streng voor mezelf zijn en ook al voel ik me niet goed of ben ik moe dan ga ik toch.

En toen bedacht ik me ineens, het moet iets sportiefs worden: ik ga dit jaar de Dam tot Damloop hardlopen en wil dit doen voor Pink Ribbon. Vorig jaar heb ik meegewerkt aan de reclamecampagne voor jonge vrouwen met borstkanker, dit jaar wilde ik weer graag iets doen om toch die link te leggen met wat ik meegemaakt heb, en hier nu juist een soort positieve draai aan te geven. Voordat ik de diagnose kreeg was ik ook al bezig met hardlopen en was ik tot 10 kilometer gekomen. Ik wilde toen ook met mijn vriend meedoen aan de Dam tot Dam maar ik raakte geblesseerd. Enthousiast als ik toen was maakte ik de beginnersfout door te snel te ver te gaan lopen en daar had ik maanden last van waardoor uiteindelijk alleen mijn vriend de Dam tot Dam gelopen heeft.

Nu is het dus mijn tijd om dit alsnog te gaan doen en nog diezelfde dag heb ik een mail gestuurd naar Pink Ribbon en mezelf ingeschreven. ‘s Avonds vertelde ik aan mijn vriend dat dit mijn doel was voor dit jaar en hij zei gelijk: “Dan loop ik met je mee!”. Super leuk en lief natuurlijk en helemaal om dit weer samen te doen net zoals we eerder van plan waren, en net zoals we mijn hele ziekteperiode echt samen beleefd hebben.

Oké, nu heb ik mezelf ingeschreven maar behalve op de loopband in de sportschool nog 0,0 kilometer hardgelopen dus laat ik daar eens mee beginnen om dit op te bouwen. Natuurlijk dacht ik: “Kan ik dit nog wel en is dit doel niet te hoog gegrepen en vooral… kan mijn lichaam dit nog wel na al die chemo’s?” Maar als ik geen doel heb dan is de uitdaging voor mij al gauw weg en ik ben ook iemand die echt ergens voor gaat als ik iets bedacht heb dus laten we het gewoon maar proberen. Ik ga dit ook echt alleen doen en schrijf me niet in bij een hardloopclubje of iets dergelijks. Ik bepaal zelf m’n schema, maak geen gebruik van een hardloopapp, houd zelf m’n tijden bij en bepaal mijn eigen muziek. Als ik dit soort dingen doe wil ik zelf graag de touwtjes in handen hebben en het op mijn manier doen.

Onder het hardlopen komen er ook heel vaak allerlei gedachtes bij me op en denk ik vaak terug aan het afgelopen anderhalf jaar.

Eigenwijs? Ja behoorlijk! Maar tijdens alle behandelingen in het ziekenhuis kon dit juist niet en moest ik echt vertrouwen op de ervaring en advies van de artsen. Dat vond ik één van de lastigste dingen want mijn hele controle op mijn leven was weg. Zodra het dan ook kon heb ik die controle langzaam overgenomen en kan ik dit, door bijvoorbeeld het hardlopen, weer herpakken.

Omdat ik super bang was dat ik last zou krijgen van mijn oude blessure heb ik het heeeeel langzaam opgebouwd en ben ik telkens kleine stukjes meer gaan lopen in plaats van hele kilometers. In april ben ik buiten begonnen met hardlopen en dit ging best goed. Zolang ik maar muziek bij me heb en onder het lopen mezelf kan blijven motiveren om door te gaan, bouwde ik langzaam het aantal kilometers op. Onder het hardlopen komen er ook heel vaak allerlei gedachtes bij me op en denk ik vaak terug aan het afgelopen tweeënhalf jaar. Het gekke is dat ik dan ook heel vaak emotioneel wordt en m’n best moet doen om niet te stoppen en een potje te gaan huilen. Met sporten heb ik dit wel vaker, geen idee waardoor dit komt maar ik zal wel één of ander stofje aanmaken want dit komt telkens weer terug. Dat maakt de Dam tot Dam ook zo belangrijk voor mij, dat als ik de finish haal en daar helemaal vermoeid en blij en alle emoties bij elkaar overheen loop, ik dan ook écht iets af kan sluiten. Net of ik dan pas voor mijn gevoel de borstkanker overwonnen heb ofzo en ik mezelf dan weer echt beter ga voelen. Dit is natuurlijk helemaal niet zo en helaas werkt dit zo niet maar dat gevoel heb ik er wel bij. Na de Dam tot Dam wordt alles beter. Nou ja, als ik dat nou eenmaal denk dan laat ik mezelf dat maar geloven.

Dit maakt de druk voor mij ook wel erg groot en ik hoop maar dat ik het gewoon haal en er tevreden over kan zijn én vooral trots.

Met nu nog minder dan twee weken te gaan merk ik al dat ik zenuwachtiger word en zo goed mogelijk voorbereid wil zijn. Ik wil ook weer niet te veel gaan trainen want m’n lichaam heeft nog wel tijd nodig om telkens weer even te herstellen. Die balans vinden is nog best moeilijk. Deze week heb ik ook voor het eerst samen met mijn vriend hardgelopen en dit ging goed én was gezellig. Ik heb hem ook gezegd: je moet me echt motiveren en aanmoedigen om die 16 kilometer uit te lopen, ook al zeg ik dat ik ermee kap en niet meer verder kan. Onder het hardlopen heb ik altijd wel een aantal momenten dat ik denk dat ik stop of dat het niet meer gaat maar dan is zo’n aanmoediging meer dan welkom. Ik hoop dan ook echt dat het lukt en we samen die finish halen. Op de website van Pink Ribbon heb ik ook een actiepagina aangemaakt en aan mijn familie, vrienden en kennissen gevraagd om mij te sponsoren. Dus mocht je nog wat Euro’s over hebben…”

Sponsor Ingrid hier: https://acties.pinkribbon.nl/actie/ingrid-balvert

2 reacties

  • Alma says:

    Heel herkenbaar, ik ben sinds februari klaar met mijn behandelingen en heb vorige week voor het eerst weer 5 km aan 1 stuk gelopen. Je kunt zo lekker je gedachten laten gaan en het geeft me zo’n kick dat ik het weer kan na mijn ziekte! Ik wil heel graag mee doen met de ladiesrun in Rotterdam volgend jaar. Heb het vlak voor ik ziek werd voor het eerst gedaan, 5 km, kreeg vlak erna diagnose en ga nu trainen voor de 7,5 km na mijn ziekte 🙂

  • Margavanscheppingen says:

    Complimenten voor het zo mooi opgeschreven verhaal, Ingrid ik volg je aan de zijlijn! Via je hele lieve moeder, ik wens je heel veel kracht om de finisch te halen groetjes marga

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.