Ik ben er nog!

Mijn borstkanker werd pas ontdekt nadat ik vier jaar met een knobbel liep die volgens de artsen absoluut niet alarmerend was. Dat was begin 1980.

25 september 2015
Laat een reactie achter

Anna (64): ”Toen was jong en borstkanker onmogelijk. Waarom ik mij niet lekker voelde al die jaren? Dat zat tussen mijn oren volgens de artsen.
Ik had twee kleine kinderen. Ik was 36. En dacht: dit is het einde. Ik ben er nog. Helaas is mijn partner vorig jaar aan beenmergkanker overleden. Ook hij heeft jaren moeten horen dat het tussen zijn oren zat en echt niks aan de hand. Zelfs toen de artsen in Frankrijk al iets hadden gevonden. In Nederland riep men nog niks aan de hand. Nu probeer ik het leven opnieuw op te pakken. Dat heb ik beloofd.
Gaan en doen wat je kan. Dus zet ik “onze ik vertrek droom” in Frankrijk door. Vandaag het het geschilderd. Ik sta in zijn gereedschap te zoeken en denk hoe zou hij mij geholpen hebben vandaag. Of een lekkere koffie gezet. Het leven is bikkelhard. Wel nog steeds de moeite waard. Inmiddels heb ik drie kleinkinderen.
Heel veel sterkte en ga ervoor. Borstkanker is vaak te genezen.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.