Miranda (29): “Het hebben van kanker maakt dat je continu je grens verlegt omdat een ander deze voor je bepaalt.”

“Een jaar na de bevalling van onze tweede dochter heb ik protheses laten plaatsen. Al vrij snel voelde ik een knobbel in mijn borst. In april naar de huisarts geweest maar die dacht, net zoals ik, dat het het vormen van het borstweefsel was.

15 januari 2016
1 reactie

Tags: , ,

In augustus toch opnieuw naar de huisarts en een hoop onderzoeken en een second opinion later krijg ik de diagnose borstkanker. Ons veilige, vrolijke en vooral onbezorgde leven staat op zijn kop.
Mijn borst moet geamputeerd worden. Na de operatie en onderzoek van de tumor hoor ik dat ik zes chemo’s moet ondergaan, 16 tot 21 bestralingen krijg en een hormoonkuur van 10 jaar in ga. Preventief zal mijn andere borst in de toekomst geamputeerd worden.

Gelukkig voor mij is mijn lymfklier schoon en het voelt alsof ik door het oog van de naald ben gekropen.

Het hebben van kanker maakt dat je continu je grens verlegt omdat een ander deze voor je bepaalt.

Het feit dat een ander bepaalt vind ik heel moeilijk, daarentegen probeer ik het beste te maken van de huidige situatie. Momenteel zit ik volop in de chemo en hoef ik nog ‘maar’ twee keer.

Ik heb me ontzettend druk gemaakt over het krijgen van chemo. Helaas moet ik ze toch. Ik startte op 27 okt en mijn oudste dochter zou een maand later gaan wennen op de basisschool. Ik vond het vreselijk dat mijn kind door haar kale moeder naar school zou worden gebracht. Dat klasgenootjes zouden vragen aan haar waarom haar moeder hoedjes draagt.

Het idee dat de kanker het onbevangen en onbezorgde van mijn kinderen zou afnemen is waar ik me het meeste druk om heb gemaakt. Gelukkig was dat meer angst dan realiteit.
We proberen onze meiden zo veel mogelijk te betrekken bij de behandelingen, zo hebben ze samen met papa mijn haar afgeknipt. Ik wilde niet wachten totdat het zou uitvallen door de chemo.

Er is geen enkel kind op school die gek opkijkt van mijn hoedjes, petjes en sjaaltjes. Mijn oudste huppelt inmiddels naar school en probeert het school-leven eigen te maken net als ieder ander 4 jarig kind.
Beide meiden vinden mama zonder haar prachtig en kriebelen geregeld over mijn donshaartjes.

Behandeling van borstkanker doe je niet zo even, kom ik nu achter. Het is een langslepend proces, lichamelijk en emotioneel. De onzekerheid over hoe de toekomst eruit ziet is moeilijk. Aan de andere kant weet niemand hoe de toekomst eruit ziet.”

1 reactie

  • Marian v der Veen says:

    Ik vind jou n stoer weif die het goed doet met je hoedjes sjaaltjes en petjes je loopt er zeker niet mee voor gek. Niet iedereen staat het maar het is net of het heel normaal is en dus hoeft niemand vragen te stellen. Ik wens je nog heel veel sterkte voor nu en de komende jaren. Je doet het goed. Gr voor jou en je gezinnetje.xx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.