Geknipt en geschoren

De huisarts zit bij mij op de bank en heeft net verteld dat ik borstkanker heb. Ik voel met mijn handen aan mijn dikke, lange, blonde haren. Ik schrik niet van de diagnose borstkanker, maar het besef kaal te worden komt hard bij mij binnen.

7 januari 2013
27 reacties

Tags: , , , , , ,

Drie weken later, kort na mijn eerste chemokuur, vlecht ik met tranen in mijn ogen mijn lange haren. Als de schaar erin wordt gezet rollen de tranen over mijn wangen. Ik heb besloten mijn haar te doneren aan Stichting Haarwensen, zodat er een pruik voor zieke kinderen van kan worden gemaakt.

Met een kort bobkapsel ga ik naar huis. Nog nooit in mijn leven heb ik mijn haar kort gehad. Hoe vaak de mensen in mijn omgeving ook zeggen hoe goed het me staat, ik kan er niet aan wennen. Het is kort omdat het moet, het is geen keuze. Een paar dagen later begint mijn haar uit te vallen. Eerst wat losse haren, maar al snel vallen er grotere plukken op de grond.

“Oh nee, dan gaat mijn haar eraf!”

In een laatste wanhopige poging mijn haar te behouden besluit ik, bang om mijn haar eraf te spoelen, het niet meer te wassen en ik bind een sjaal om mijn hoofd.

staart kopieAls ik op een avond mijn sjaal van mijn hoofd haal en met mijn hand door mijn haar strijk, is mijn hele hand gevuld met haar. Ik kijk in de spiegel en zie een eerste kale plek. Ik besluit direct de volgende dag mijn haar eraf te laten scheren. Eenmaal bij de haarspecialist aangekomen kijk ik nog een laatste keer naar mijn haar in de spiegel. Het zit vastgeplakt en in plukken op mijn hoofd. Er is geen ontkomen meer aan, het moet eraf. Ik draai me om, zodat ik het scheren van mijn hoofd niet hoef te zien.

De tranen biggelen over mijn wangen als mijn haar eraf wordt geschoren. Gelukkig is het snel gebeurd. Ik draai me langzaam om en kijk in de spiegel. De hoop eruit te zien als een stoere GI-Jane wordt direct weggevaagd. Ik kijk naar mijzelf en voor het eerst sinds de diagnose zie ik een patiënt. Een patiënt met een kaalgeschoren hoofd.

Mijn pruik wordt op mijn hoofd gezet. Wederom kijk ik in de spiegel. Dit keer verdwijnen mijn tranen. Ik zie mijzelf weer tevoorschijn komen. De vrouw, die ik ben en wil zijn, met mijn lange blonde haren.

In overleg met mijn oncoloog is mijn tweede chemokuur uitgesteld, zodat ik twee dagen nadat mijn hoofd is kaalgeschoren, naar Dancevalley vertrek. Net als voorgaande jaren. Mijn pruik is voor de zekerheid stevig vastgeplakt met extra sterke tape. Al dansend vergeet ik dat ik borstkanker heb, vergeet ik dat ik een lange blonde pruik draag, vergeet ik dat ik over twee dagen weer een chemokuur krijg en vergeet ik de lange weg, die ik nog te gaan heb. Al dansend beloof ik mijzelf dat ik blijf genieten van het leven, met of zonder borstkanker en met of zonder haar!

27 reacties

  • Tranen biggelen over mijn wangen, dit grijpt me zo aan………..sta zelf vlak voor een operatie van geheel andere orde, heeft niets met borstkanker of welke andere kankersoort te maken. Ik ben heel nerveus, zou alles eigenlijk willen afzeggen maar dit verhaal geeft me wel moed. Ik wens je alle goeds, sterkte en beterschap. Met de instelling die je hebt zul je overwinnen!!!

  • weet wat je mee maakt want zit in het zelfde schuitje.ben ook geopereerd ,bestraald en kryg volgende week mijn laatste Chemokuur. loop ook met een kaal koppie maar je moet maar zo denken is voor het goede doel ,en het komt weer terug. sterkte toegewenst in de lange weg die je nog moet gaan.

  • Mariëlle says:

    Aangrijpend en stoer verhaal. Met zoveel kracht sla jij er wel doorheen!!
    Ik ben van de week weer voor het eerst aan het werk na 1 1/2 jaar thuis (dubbele borstamputatie,/reconstructie etc en eierstokverwijdering ivm met erfelijkheid. Voel de ook heel veel drang om te vechten voor overleving!!! Ik wens je heel veel sterkte!!

  • Ik heb morgen m’n laatste bestraling en de chemo heb ik achter de rug.Mijn haar ging uitvallen de elfde dag na de eerste chemo.Zaterdag ochtend 5 uur.Ik heb zitten janken maar om 8 uur heb ik de tondeuse gepakt.Liever kaal dan telkens haar plukken eruit. Het kaal zijn vond ik niet erg maar het kaal worden.24 juli op mijn 53e verjaardag kreeg ik mijn eerste chemo en nu 7 januari heb ik een halve centimeter haar.Ik was altijd rossig en werd best al grijs,nu is het gewoon wit niet blond maar wit. ik hoop dat het zo blijft

  • Laura says:

    Wat is het weer een prachtige column geworden. Precies zoals het is, niet meer maar zeker ook niet minder. Ik ben trots op je!

    Xxx

  • Judy says:

    Respect!

  • Kees says:

    Mooi geschreven hoor, ik heb veel respect voor de manier waarop je er mee omgaat.

  • Jenny says:

    Lieve schat, wat heb je dit prachtig beschreven! Al dansend beloofde jij jezelf te genieten van het leven met of zonder borstkanker en met of zonder haar… en dat is wat je doet, wat ik hoor, wat ik zie! Hoe vaak kan ik je vertellen hoe trots ik op je ben? Ach, niet vaak genoeg: IK BEN TROTS OP JE!
    X

    Ps. En wat stonden wij op deze regenachtige Dance Valley in schraal contrast naast je met onze gebluste brandjes op ons hoofd en jij met je prachtige blonde coupe (die wèl tegen de regen kon ;-))

  • ingrid van vessem says:

    Met tranen in mijn ogen heb ik je ervaringen gelezen.
    Stoer vind ik je , Lief vind ik je.
    Take good care , dikke knuffel van een lezeres
    ingrid van vessem

  • Janny Koeman says:

    Jemig Joyce wat goed dat je dit allemaal kunt beschrijven, wat je mee maakt en hoe je het beleefd, Ik vind het echt aangrijpend, veel sterkte

  • Annie says:

    Heel erg herkenbaar.

  • Deborah says:

    Dit is Joyce: in zo’n proces het haar iets eerder afknippen dan nodig is, zodat Stichting Haarwensen nog iets heeft aan zo’n mooie vlecht!
    Wat ben jij toch een bijzonder mens!

  • Ellen van norde says:

    Joyce, al ken ik je verhaal, ik krijg dikke kippenvel als ik het zwart op wit zie staan. En trouwens ook van die lieve reacties die je op je collum krijgt. X Ellen

  • johanna says:

    Joyce,

    wat een bijzonder mens ben je toch, om ondanks je ziek zijn, eerst nog een ander gelukkig wilt maken met je haar! Het is een moeilijk proces, waar jij zo waardig mee omgaat, diep respect!
    Wil je veel sterkte wensen verder!

  • joycecolumn says:

    Van jouw reactie moest ik een traantje wegslikken lois! Dit is precies wat ik met mijn verhaal wil bereiken, anderen moed geven. Dank je! Heel veel sterkte met jouw operatie

  • joycecolumn says:

    Dank je wel! Jij ook veel sterkte! Ik heb inmiddels weer een beetje haar 😉

  • joycecolumn says:

    Dank je wel! Jij ook veel sterkte en veel succes weer met werken!

  • joycecolumn says:

    Wat stoer Anja om zelf je haar eraf te scheren! Fijn hè om weer haar te hebben? Sterkte verder!

  • joycecolumn says:

    Dank je Ingrid! Fijn dat je mijn columns kan waarderen!

  • joycecolumn says:

    Bedankt Johanna!

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor alle lieve en mooie reacties die ik krijg op mijn columns!!
    Ik vind het heel bijzonder om te zien dat het delen van mijn verhaal wordt gewaardeerd.
    Ik krijg hier zelf veel energie van en dat kan ik goed gebruiken 🙂
    Ik hoop dat jullie de rest van mijn verhaal blijven volgen, want er liggen nog veel columns op de stapel!
    Lieve groet Joyce

  • Deborah Jacobs says:

    Ik ben benieuwd naar je colums Joyce. Al dat rapporteren over ellendige verhalen op het werk is duidelijk ergens goed voor geweest! Supermooi verwoord wat je doormaakt. En helemaal zoals jij bent!
    Hele dikke knuffel van Deborah

  • Toos says:

    Hoi, ik krijg morgen mijn eerste chemo. Zie er erg tegenop. Niet tegen het ziek worden, maar tegen het kaal worden. Magje het laatste haar gewoon scheren met een tondeuze? Ik dacht dat datniet mocht.

  • joycecolumn says:

    Hoi Toos,
    Met het kaal worden heb ik ook het meeste moeite gehad. En nog steeds valt mij dit soms zwaar, ook al heb ik inmiddels weer een hippe korte coupe 😉
    Scheren met een tondeuse mag juist wel, met een scheermes mag juist niet omdat je dan wondjes op je hoofd kan krijgen en dat is i.v.m. de chemo en infectiegevaar. Ik heb zelf mijn haar laten afscheren bij een haarspecialist, maar er zijn ook veel mensen die ervoor kiezen het zelf te doen. Dit is een persoonlijke keuze natuurlijk.
    Ik wens je veel sterkte! Kijk of je je op je gemak voelt met een mooie pruik (ik heb een pruik gedragen) en anders mooie sjaaltjes of mutsjes op je hoofd. En een tip: als je het fijn vindt maak je altijd op, dan zie je er niet zo ziek uit… Zet hem op!
    Mocht je mij persoonlijk willen mailen: joyce@pinkribbon.nl

  • simone says:

    Pffff Zie er ook zo tegen op moet morgen voor het eerst naar de oncoloog en dan ga ik ook starten met de chemo, Ik heb een eigen kapsalon en haar betekend heel veel voor me . Heb je nog een tip voor mij kwa haarwerken ??
    Gr Simone
    wijnbeek@live.nl

  • Rozemarijn de Birk says:

    Lieve Joyce,

    Ik heb zo ontzettend veel respect voor jou & je verhaal. Tranen stromen over mn wangen terwijl ik het niet eens heb meegemaakt. Ik heb wel ervaring met kanker ben er namelijk 2 familieleden aan verloren, ik weet hoeveel verdriet die hele situatie geeft en wanhoop. Ik weet niet hoe het voelt om de hele wereld onder je voeten weg te zien vallen! echt heel veel respect.

    Veel liefs, Rozemarijn (19)

  • joycecolumn says:

    Bedankt Rozemarijn!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.