Denise (47): “Ik wil naar huis. Daar kan ik huilen zoals ik huilen wil”

“Ik bel mijn zus in de auto. Ik kan geen woord uitbrengen want deep down weet ik dat het foute boel is. Ik zeg haar alleen dat ik bij de huisarts was en begin onbedaarlijk te huilen.

8 juli 2019
5 reacties

Tags:

Ik moet me de volgende ochtend vroeg melden op de mamapoli. Ik vertel verder niemand iets. Het is de dag dat mijn liefde jarig is en ondanks dat we die dag niet samen konden zijn wil ik deze dag niet mijn zorg uit te spreken. Wellicht is het een storm in een glas water. 

De woorden ‘er zitten verkeerde cellen en we willen nu een biopt nemen’, slaan in als een bom. Ik hoor niks meer. Ik zeg ook niks meer. Ik wil alleen maar naar huis. Ik onderga het biopt een half uur later.

In de auto zet ik mijn zonnebril op en mijn zus ziet dat er traan langs mijn wang rolt. Ik houd me groot. Op dat moment speelt bloed zweet en tranen op de radio.

Onzekerheid
Er volgt een week van onzekerheid. Boosheid en hoop. Hoop dat ze het niet goed gezien hebben en er niks aan de hand is. Boosheid omdat dit niet de afspraak was.

Na een week krijg ik de definitieve uitslag. Het is helaas borstkanker. Mijn zus slaakt een kreet en pakt mijn hand. Even schieten de tranen in mijn ogen. Weer wil ik weg. Weer hoor ik niks. Weer wil ik naar huis. Want daar kan ik huilen zoals ik huilen wil. Daar kan ik mijn woede laten gaan. Daar kan ik mezelf even heel zielig vinden. 

De operatie volgt een week later. Daar wordt de tumor en twee klieren verwijderd. 

Ik wil alleen maar naar huis
Na de operatie zit mijn zus in mijn kamer te wachten. Ze leest een tijdschrift. Ik weet dat ze niet leest. Maar ook maar een beetje door dat blaadje heen gaat om de tijd te doden. Mijn liefde komt ook binnen en ik word beetje bij beetje weer wakker. Ben zo blij dat ie er is. Samen hoor ik ze praten en vertelt hij mij wie er allemaal geappt hebben. Het komt niet binnen. Want ondanks dat ik net wakker ben wil ik weer, alleen maar naar huis. 

Nadat de arts geweest is mag ik dan eindelijk weg. Mijn liefde strikt de veters van mijn sneakers want ik kan nog niet echt heel veel. Eenmaal thuisgekomen brengt hij me naar bed. Ik val al heel snel weer in slaap. Hij ligt naast me en houdt mijn hand urenlang vast. Ik houd zoveel van hem. Het doet me goed dat we zo samen deze dag doorbrengen.

Onzeker
Dan volgen er twee spannende weken. Ik ben nog nooit zo onzeker geweest over mijn eigen bestaan. Ik heb nog nooit zoveel tranen gehuild. 

Vier dagen geleden kreeg ik de uitslag. Er zijn geen uitzaaiingen en alles is weg gehaald. Volgende week heb ik een afspraak met de bestralingsarts en starten we met de behandelingen. 

Ik ben dankbaar. Het had allemaal veel erger kunnen zijn!”

5 reacties

  • Inge says:

    Wat ben je toch een lief bijzonder en dapper meisje. Ik ben zo trots op je en ik hou zo veel van je…..!!! Kus mam

  • Erika says:

    We’ve got this Sis❣️

  • Milou says:

    Jij bent de allergrootste held ooit!! Mijn 2e mama, beste vriendin en alles wat ik ooit gemist heb in mijn leven! Ik hou van jou ❤️

  • Maarten Vasl says:

    Jezussss, wat heftig allemaal. Heel heel veel sterkte Denise! Liefs & knuffel van mij.

  • Diana wessels says:

    Lieve Denise, wat een schrik! Heel veel sterkte powervrouw!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.