De Kleine Krijgshaftige

Nog geen maand geleden ben je overleden. Lieve schoonzus, dochter, vriendin, medestrijdster en moeder. Wij, jij en ik hebben nèt niet ons 10 jarig jubileum kunnen vieren in oktober. 10 jaar geleden ontmoette ik jou, het zusje van mijn vriend. Lichtelijk jaloers was ik. Op de onnavolgbare en hechte band die jij met mijn vriend had. Je was zijn beste vriendin, zijn kroegmaatje en zijn raadsvrouwe. Maar dat gevoel smolt als sneeuw voor de zon.

15 oktober 2021
Laat een reactie achter

Met je fijnzinnigheid, je aandachtig voor de ander en de liefde voor het leven, wist je je met me hart te veroveren. We vonden elkaar vooral in het diepgewortelde streven om het goede te doen in ons leven, voor onze partners, kinderen, familie, vrienden en werk. Je werd de leukste tante die mijn kinderen zich konden wensen. En de liefste moeder voor je zoontje. In de afgelopen 10 jaar maakte we veel mee: ik trok met mijn gezin in bij jou ouders, jij in jullie eigen gebouwde huis, we kregen onze kinderen en jij, jij kreeg borstkanker. Niet 1 keer maar 2 keer. En het genezingsproces ging je beide keren onverschrokken te lijf. En je vocht je door de behandelingen heen en de vermoeidheid èn het onvermogen om daar direct iets aan te veranderen. En je ging door met wat je het liefst de deed, genieten van je gezin, je familie, je vriendinnen. Genieten van het leven.

En toen kwam afgelopen mei het hartverscheurende bericht. De hoofdpijn die zich aandiende tijdens de meivakantie werd, ondanks ons uitvoerige analyse, niet veroorzaakt door spanning en oververmoeidheid. Een inoperabele en onbehandelbare hersentumor luidde opnieuw en nu een definitief ziektebed voor je in. Godzijdank bleef je jezelf. Met aandacht en medeleven voor iedereen om je heen. En werd ook dit, leven, hoe abnormaal dan ook. Maar het kwam het onvermijdelijke: te snel naar ieders zin gaat het heel vlug veel slechter.

En dat wierp bij ons de vraag op: “Nemen we de kinderen mee op ziekenbezoek, ja of nee”. Toen mijn man zei: “We vragen het Martine”, haalde ik diep adem en zei met een brekend hart: “Dat kan nu niet meer”. De to-go-to- persoon van mijn man, zijn zus zou er binnenkort niet meer zijn.

Haar vriend werd de to-go-to-persoon tijdens haar laatste weken. Wat ben ik hem dankbaar! Hoe hij de ruimte aan mijn schoonouders heeft gegeven om bij haar te zijn in de laatste periode van haar leven. En hoe liefdevol hij haar tot de laatste adem aan toe heeft verzorgd, is van onschatbare waarde.

En ik mis je. Van het puntje van mijn tenen, tot puntje van mijn haren. En dan zie ik je voor me, op je best: In de zomerzon, fietsend door Nachtegaalstraat. Daar was je, een kleine, maar vooral stoere en mooie vrouw met lange blonde haren. En tussen je armen in, in ’t fietsstoeltje een blonde dreumes.

Dag hunny. Je wilde maar één ding: leven.

Sanne

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.