Dat haar is raar

“Kak! Mijn wimpers vallen weer uit. Vanmorgen stond ik voor de spiegel en deed mijn mascara op. Maar ineens waren meer dan de helft van mijn wimpers niet meer aanwezig. Een beetje verbouwereerd sta ik te kijken. Ook bij mijn andere oog is het beduidend minder.

23 november 2015
15 reacties

Ik doe het grotere licht in de badkamer aan en pak de vergrootspiegel erbij. Zelfs met de vergrootspiegel is het een treurige aangelegenheid. Spontaan ben ik chagrijnig en ren naar beneden. Kijk dan, zeg ik, mijn wimpers vallen weer uit! Iedereen in huis moet het bekijken alsof ik hoop dat iemand zegt, welnee joh… kijk maar, ze zitten er gewoon nog.

Het zijn een van die dingen waar je lang na je behandelingen nog last van kan blijven houden. Ik zeg het; dat haar is maar raar! Waarom mogen mannen een stoer kaal hoofd krijgen en is hun lichaamsbeharing voor sommigen woest aantrekkelijk? Wij vrouwen worden graag gezien met een weelderige haardos maar zit er teveel haar op ons lichaam dan kijkt men toch redelijk onsmakelijk ernaar. Op ons bolletje is het een verdeelde zaak. Ons hoofdhaar, dat is toch wel een dingetje. Het liefst een beetje veel, met een slag of krul vinden de meeste toch wel fijn. Als het grijs wordt, kleuren vele van ons het weer een beetje bij. Sommige kunnen er uuuuuren mee tutten en bezig zijn en er vele euries aan uitgeven. Meer dan een half jaar heb ik dat niet kunnen en hoeven doen. Omdat er gewoonweg geen haar op mijn hoofd te bekennen was.
Nou ja, op wat kuikenpluis na, maar dat mag geen naam hebben. Nu behoorde ik nooit echt tot de categorie die veel geld uitgeeft en tijd doorbrengt met het verzorgen van mijn haar. Ik was simpelweg niet het typetje van, ligt het haar op nummer, maar ook niet dat mijn kussen bepaalde hoe mijn kapsel was die dag. Nee, ik zat er beetje tussenin zullen we maar zeggen.

Toch ben ik de laatste tijd wel erg bewust geworden van mijn haar, of haar in het algemeen eigenlijk.

Toch ben ik de laatste tijd wel erg bewust geworden van mijn haar, of haar in het algemeen eigenlijk. Waarom valt het bij chemo uit? Wanneer gaat het dan weer groeien, en hoe hard gaat dat dan? En die wimpers en wenkbrauwen, hoe zit het daar dan mee? Een klein onderzoekje wees het volgende uit.

Chemotherapie is erop gericht om de sneldelende cellen (kankercellen) af te remmen of te vernietigen. Helaas geldt dit ook voor de gezonde sneldelende cellen, jawel de cellen van ons haar. Met als gevolg dat de haar een onderbreking krijgt in het haarzakje en daardoor even later uitvalt. Dit geldt voor uiteindelijk alle haren.
Het haar groeit over het hele lichaam even snel, ongeveer 0,1 tot 0,4 millimeter per dag. Dat is ongeveer een centimeter per maand gemiddeld. Wel is het zo dat elk deel van ons lichaam de haren een andere groeifase hebben. Armen, benen, oksels en schaamstreek: 3 tot 4 maanden. Wimpers en wenkbrauwen: gemiddeld 3 maanden. En ons hoofdhaar is de winnaar met wel 7 jaar!

Een mens heeft 100.00 tot 150.000 haren op zijn schedel. Wenkbrauwen gemiddeld rond de 250 maar dat kan flink oplopen als je nog nooit geëpileerd heb. Wimpers rond de 100 op de onderste wimperrand en tussen de 200 en 300 op de bovenste wimperrand. Lichaamsharen geen idee, ben ik gestopt met tellen zeg maar.

foto 2 dat haar is raar

Na een chemotherapie zijn alle cycli gelijktijdig afgebroken en zal men na het teruggroeien een periode kennen waarop een groot deel van de haren gelijktijdig het einde van de haarcyclus bereikt. Op dit punt vallen opnieuw veel haren gelijktijdig uit. Zo dus ook met mijn wimpers en ik kan zeggen, ik baal er vreselijk van! Was ik zo blij dat het boeltje weer begon te groeien is mijn groeicyclus weer ten einde. Ik weet het, het komt dus ook weer terug maar het normale verloop van 1 tot 5 wimpers per dag verliezen is voor mij dus nog ver weg helaas.

Een heel kort kapsel waarvan men nog eigenlijk wel kon zien dat het niet zelf zo gekortwiekt was.

Mijn bolletje had 8 weken na de laatste chemo weer een redelijk dekkend laagje en ging ik zonder petje naar buiten. Een heel kort kapsel waarvan men nog eigenlijk wel kon zien dat het niet zelf zo gekortwiekt was. Maar bij mij kon het de pret niet drukken en als een pauw, – ok, ok, zonder hele verentooi- liep ik dus trots rond. Ondertussen is het bedekt met de beloofde ‘chemokrullen’, een zacht en krullerig dekje en heb ik een hoog aaibaarheidsgehalte. De laatste periode dat ik zo vaak over mijn bolletje ben geaaid stamt uit mijn babytijd denk ik. Dat schapendekje mocht mijn kappervriend voor mij weer in model knippen en loop ik er gelukkig weer strak geknipt en geschoren bij. Heb ik lange tijd mijn korte haar gezien als iets wat bij mijn ziekte hoorde, heb ik ondertussen daar dus vrede mee en moet ik zeggen dat ik het wel ben gaan waarderen, dat korte koppie van mij.

Was haar voor mij ooit iets wat er gewoon zat en bij hoorde, het afgelopen jaar is het een echt dingetje geweest. Behalve op mijn hoofd begon het elders ook weer te groeien. Armen, benen en waar je al nog meer haar kan hebben. In mijn geval zo beetje overal behalve op mijn hand- en voetzolen zullen we maar zeggen. Gezien het feit dat het dus voor vrouwen nog steeds niet hetzelfde geldt als bij de mannen, ben ik maar weer aan de slag gegaan met de grasmaaier. Een strak gazonnetje is een lust voor het oog. En het gras bij de buren is altijd groenen, maar dat gaat weer over wat anders lijkt mij. Al met al kan ik er maar druk mee bezig zijn en als dan mijn wimpers uitvallen voel ik een directe stijging van mijn stresshormonen kan ik je vertellen.
Het is een intensieve bezigheid geworden. Alles voor een goede haargroei dus.

Zo zorg ik dat ik gezond eet en dat ik de juiste vitaminen binnen krijg. Ik eet ik mij rot aan vis, noten en peulvruchten want schijnt dat je bij een gebrek aan selenium en vitaminen B7 en B8 meer kans heb op haaruitval. Grrrr!
Ik word er ondertussen horendol van en ik moet oppassen dat ik er geen stress van krijg want emotionele stress verkort de haargroei, dus relax ik mij rot om het boeltje aan het groeien te houden, dat snap je wel. Dus als iemand zegt; ‘Jeetje, wat doe jij overdreven rustig en relaxed’, dan zeg ik gewoon: ‘Ssssttt, ik ben heel druk met mijn haar te laten groeien!’”

15 reacties

  • ingrid buitenhuis says:

    Zo mooi verwoord…
    Ik al 4x tumoren 4 jaar achter elkaar..ook kaal binnen 2 chemosessies…gern wimpers shit..
    Maar leerde door leuk gekleurd streepje of zwart mn ogen te “openen”
    Leerde met met pruik pet of haarbandmetpet mn ik op te vrolijken..

    Ik heb ook van ff wachten moet even mn haar doen..ff mn ogen laten spreken..en en en..
    NEE VANDAAG CHILLEN MET MN DIKKE BILLEN OP DE BANK.

  • Nieske Oppers says:

    Hallo zo herkenbaar.Heb in april 2014 borstkanker gehad.Eerst borstbesparend ,maar was 405 kans dat het weer terug kon komen.Toen amputatie,6 chemokuren,16 bestralingen.Ook ik ben helemaal kaal geweest,dat vond ik misschien nog wel het ergste van alles.
    Nu in april dit jaar heb ik een reconstructie gehad,ze hebben van mijn buik een borst gemaakt .Een negen uur durende operatie..Had zo’n hekel aan die prothese ging naar aquarobbic en dacht zo wil ik niet altijd rond blijven lopen.Straks in januarie 2016 krijg ik nog een borstverkleining andere borst ,want het verschil is niet mooi.Zo ben je bijna 2 jaar bezig voordat alles weer een beetje normaal is.

  • Sandra says:

    Zo herkenbaar, ook ik vond het vreselijk dat ik geen wimpers meer had. Ik vond het een vreselijk gezicht. Ondertussen ben ik na het hele traject 5 jaar verder. Wimpers zijn weer aangegroeid maar mijn haardos is nooit meer geworden wat het geweest is. Ik had altijd een dik bos lang haar, nou dat haar lang laten groeien heb ik maar opgegeven. Ik heb nu heel fijn en dun haar. Je kan mijn hoofdhuid er doorheen zien. Dus voor mij een kort koppie. Voor de rest op mijn lichaam heb ik ook minder haargroei maar dat vind ik niet zo erg.

  • Meri says:

    Hartstikke leuk geschreven Wen! En ja, je hebt gelijk, je hebt een hoge aaibaarheidsfactor met je elfen kapsel! X

  • Jo says:

    Zo herkenbaar heb op dit moment voor de 3e keer chemo dus ook voor de 3e keer alle haren kwijt en wimpers en wenkbrouwen. En toch valt het iedere keer weer zwaar tegen om tegen dat kale koppie te kijken in de spiegel.

  • Wendy says:

    Idd zo herkenbaar… Mis mijn lange haren en mijn wimpers, wenkbrauwen voor de 2de keer

  • Jacqueline Smetsers-Trommel says:

    Vanochtend stond ik voor de spiegel en dacht: “Kak, mijn wenkbrauwen vallen uit!!”. Hoe kan dat nu, ik heb ze nog maar net weer terug….. Ik hoef de haartjes maar aan te raken en ze zitten op mijn vingertoppen…..

    Even later las ik jouw superblog! Dat was even een fijn steuntje in de rug! Dank voor het delen!!

  • Maryann says:

    Vele raakvlakken.
    En zeker mooi verwoord .
    Ben trots op jezelf dat verdien je. ..
    2009 borstkanker geconstateerd.
    Heel t traject doorgelopen. Operatie, chemotherapie (4 van de 6ivm geen gevoel in me tenen),imunetherapie,chemotabletten 5 jaar lang. Nu 11 november 2015 WEER borstkanker geconstateerd. Weer heel t traject door. As dinsdag 22 december word ik geopereerd.heftig. alles komt als paddestoelen weet uit de grond al de ellende. ..
    Lieve groetjes maryann

  • Yria says:

    Ja ook ik ben mijn haar kwijt 2 weken na de eerste chemo. Vandaag mijn lastste gehad nr 8 .
    Nu nog een week in afbraak en dan weer opbouwen
    Mijn wimpers en wenkbrauwen mis ik niet. 10 jasr terug al een permanent lijntje lsngs mijn ogen laten zetten en dit jaar net 5 dagen voor de chemo hair strikes op mijn wenkbrauwen laten zetten ben er erg blij mee. Nu nog even wachten op mijn hoofdhaar wat nu dons is.

  • Annette says:

    Ja, ik ben ook mijn haar kwijt. Ik heb een borstbesparende operatie gehad. Daarna bestralingen, een A/C kuur en nu 12 weken Imunno en Taxol. Bij de 3e chemo viel mijn haar in één weekend uit. Sinds een paar weken heb ik een Donslaag op mijn hoofd. Gelukkig heb ik permanente wenkbrauwen en eyeliner. Daar ben ik erg blij mee.
    Ik hoop dat ik deze zomer zonder pruik op vakantie kan.

  • kathleen says:

    ik kreeg in de zomer van 2016, naast chemokuur , ook een lange reeks van bestralingen (op het hoofd) (hersen-en longtumor)
    Ik mag zodoende van geluk spreken dat ik hier überhaupt nog rondloop, maar mijn haar is in die 3 1/2 jaar nog steeds niet toonbaar. Mijn ganse hoofdhuid is wel bedenkt maar met stijf maar pluizerig haar. (eerder type schaamhaar gemixt met de dons van een kuikentje). Ik neem dagelijks Aline, olieen, maskertjes etc.. Niks helpt, dus ik vrees dat ik er inderdaad zal moeten leren mee leven. Iemand zo’n ervaring?
    Ondertussen al 4 pruiken versleten…

  • Anne-Mary says:

    Hoi
    Wat fijn om jullie verhalen te lezen.
    Dit geeft zoveel herkenning of hoop.
    ook ik heb na m’n diagnose borstkanker op 14 juni ‘19
    En dus het hele borstkanker behandeltraject van eerst een borst besparende operatie ,
    15 bestralingen die eigenlijk heel voorspoedig verliepen.
    En 4 ac kuren en 12 taxol kuren.
    14 dagen na m’n eerste chemo begon mijn dikke bos haar uit te vallen .
    Ik heb t gelijk af laten scheren want dat leek mij prettiger als steeds handen m’n handen vol met haar te hebben .
    En ik had toch een mooie pruik uitgezocht die gelijk een paar cm langer was als mijn eigen haar
    (dat wilde ik altijd al..langer haar).dus als ik het nu toch moest kopen dan maar m’n droom uit laten komen .
    Eigenlijk best veel complimenten gekregen over m’n pruik en dat deed me goed.
    En gaf me zelfvertrouwen in deze best pittige tijd van allerlei behandelingen en ziek zijn vd chemo.
    Maar nu ben ik alweer 8 weken klaar met m’n laatste chemo .
    Zo fijn!
    En al had ik toen alweer wat pluis haartjes dit zet nu nog maar slecht door.
    Daarbij hield ik best wel 1 grote plek voor bovenop op m’n hoofd wat kaal bleef.
    Echt geen gezicht.
    Er leek ook vocht onder die plek te zitten.
    In het ziekenhuis hadden ze dit niet eerder meegemaakt .
    Dat had ik weer.. ik ijdeltuit die altijd een dikke bos had , die elke 6 weken m’n haar verfde.
    Vaak van kleur veranderde en mijn haar kon dit ook makkelijk hebben .Ik liep nou met een kale plek op m’n koppie zo groot als een sinaasappel .
    En alsof dit niet genoeg was begonnen m’n wenkbrauwen en wimpers ook nog uit te vallen .
    Echt ik zei vaak gek scherend:
    Kanker maakt me:
    Dapper maar niet knapper.
    M’n mooie donkere wenkbrauwen au..weg, niets meer..
    Mijn gezichtsuitdrukking is helemaal weg in mijn beleving.
    Ook krijg ik juist nu te horen..
    Ahh ja nu kun je wel echt zien dat je kanker hebt.
    Terwijl tijdens mijn behandelingen dit niet zo was maar ik juist complimenten kreeg dat ik er zo goed uit zag.
    Nu ben ik ,,klaar” en dan ga ik er juist nu ziek uit zien.
    Echt heftig vind ik dit.
    Behalve m’n haar kwijt ben ik ook 10 kilo aangekomen wat mijn zelfvertrouwen ook niet echt een boost geeft.
    Gelukkig voel ik me wel aardig goed en rol ik er best heel voorspoedig doorheen.
    Dus super dankbaar daarvoor.
    Nu met hormonen gestart en ook dat valt tot nu best mee.
    Wel last van een vieze smaak/mond.
    Blaasontstekking en candida gehad maar met antibiotica ook zo wel weer over.
    En m’n eten smaakt me weer goed gelukkig.
    M’n kale plek begint ietsjes haartjes te krijgen dus dit geeft hoop.
    En t voelt heel lekker dus s’avonds zit ik heerlijk m’n bolletje te aaien.
    Maar t gaat zo langzaam en ik ben zo ongeduldig merk ik.
    En dat grijsss.. echt vreselijk en t begint nu te kroezen denk ik aan de zijkanten.
    Dan zet je, je pruik op zou je denken.
    Maar die ben ik zo zat.
    Ik heb hem al 2 x iets korter laten knippen maar de onrust blijft.
    Ik mis gewoon mijn lekkere dikke bos mooie haar.
    Mijn visite kaartje , m’n trots, mijn zelfvertrouwen .
    Elke ochtend kijk ik hoopvol in de spiegel maar helaas t blijft voorlopig bij grijs pluis .
    Dus heb ik vandaag besloten dat zo gauw als mijn kale plek dichtgegroeid is .. dan ga ik het dus gelijk weer verven .
    Weg dat grijs, weg die vale en zieke kleur maar lekker iets pittigs erin.
    En dan maar hopen dat t met de tijd weer net als vroeger een dikke bos mag worden.
    En m’n wenkbrauwen en wimpers ook zodat ik mezelf weer ga herkennen.
    En niet meer elke x als ik de deur uit ga eerst in de spiegel moet kijken of ik er toonbaar uitzie.
    Dat lijkt me zo heerlijk

  • Corina says:

    Zo is t precies, ik was na 1 e chemo snel kaal na 4 e paar weken “rust” en operatie dus even nam mijn haar de kans waar en had ik mooi laagje grijs haar vond ik zelf, nu weer 2 kuren verder en heb ik 1 cm spierwit doorschijnend pluis dinsdag laatste en hopelijk voor Corona vertrekt en alles “normaal” is hoop ik weer hoofdbedekking te hebben…en dan bedoel ik niet mn haarband met muts.

  • Vera says:

    Herkenbaar. Ik heb eind oktober 2019 de diagnose kanker gekregen. En in november gelijk begonnen met chemo,en ik hoopte me haar te behouden. Maar ook bij mij begon me haar uit toeval l en,en dat vond ik vreselijk. Durfde me haar niet te kammen,was angstig me haar te wassen. Maar heb het toen eerst kort laten wieken om de overstap naar niks wat te vermakkelijken. Maar ook het kortwieken viel me zwaar,omdat het niet vrijwillig was. Het liep tegen de kerstdiners. Dus alles eraf,en pruik gekocht. In huis de mutsen en bij uitjes de pruik. Vond het vreselijk elke keer die spiegelconfrontaties. En ook ik ben 10 kilo aangekomen wat ook niet bevorderlijk is vo oir je zelfmoord. Ben wel krachtiger geworden,maar niet mooier. Ook me wenkbrauwen en wimpers. Maakte me altijd op,dat is nu best moeilijk. Doe n eyeliner en wat oogschaduw op me wenkbrauwenplek. Nu groeien de donshaartjes bij mij ook. Maar ook ik heb mm kale plek waar nog geen doosjes groeien. Ik hoop toch echt dat het wel bedekt gaat worden. Heb 21 april de laatste chemo gehad. Gelukkig ben ik niet de enige,maar het beangstigt me ook,dat ik lees dat bij sommige niet meer zo bedekt is. Ik ben nu begonnen met opbouw. Hoop snel die rotskusten gedag te zeggen. Steeds n muts op als je de bel verwacht,of even het balkon op ga. Buiten met de hond,terwijl de temp gaat stijgen.

  • Heidi says:

    Ik kreeg in mei de diagnose borstkanker, en startte eind juni met AC chemo, 4x. Na de 2e chemo begon al mijn lichaamshaar uit te vallen. Mijn 13-jarige dochter heeft het kort geknipt. Het uitvallen ging langzaam, deed er 3 weken over. Ik had voor de chemo een dikke bos lang krullend haar, mijn handelsmerk. Mensen herkenden mij vaak op tv, figurant, door mijn opvallende haarbos. Toch heb ik geen moeite gehad met mijn kale kop, maar mijn omgeving wel.
    Voor mijn gezin droeg/draag ik hoofdbedekking, in de zomer mutsjes, nu verschillende pruiken. Heb mijn eerste pruik gekocht toen ik mijn haar nog haar, zodat de verkoopster mijn natuurlijk haar kon zien. Uiteindelijk lijkt de pruik in de verste verte niet op mijn eigen haar. Heb daarna zelf nog 3 pruiken gekocht, 1 ervan voldoet.
    Al bij al is het een dure aangelegenheid, ziek zijn en toch ijdel willen blijven. Heb een kast vol mutsen en pruiken, en ondertussen een fortuin uitgegeven aan nieuwe kleding omdat ook bij mij 10kg is blijven “plakken”.
    Volgende week mijn laatste kuur Taxol, de 12e. Heb deze kuren goed doorstaan, en heb zelfs een cm spierwitte donshaartjes op mijn hoofd. Het groeit, dus ben heel benieuwd of dit gaat doorzetten, of terug uitvalt.
    Wimpers en wenkbrauwen zijn helaas erg dun en kale plekken. Dit vind ik erger dan mijn hoofdhaar, het maakt je gezicht. Mijn ogen kan ik makkelijk opmaken, mijn wenkbrauwen lukt niet, dit ziet er carnavalesk uit.
    De planning is dat ik in december geopereerd wordt, en in januari 21 bestralingen krijg. Ik weet nog niet wat ik daarvan moet verwachten. Zolang ik mijn gezin met man en 3 kinderen draaiende kan houden, voelt het goed. Ik voel me vreselijk schuldig als mijn gezin ziet dat ik eens een mindere dag heb, vooral mijn dochter is hierdoor ongelukkig. Ze is sinds mijn diagnose ongelukkig, het doet mij veel pijn dat ze geen “normale” jeugd kan hebben. Nu komt daar ook al maandenlang de hele toestand rondom corona bij. Waardoor ons gezin erg veel heeft moeten inleveren. Het begon met onze rondreis naar China die we in februari moesten omboeken, nog voor corona in Nederland was, had ons gezin er al last van.
    Ondertussen heeft onze familie nog meer pech, waaronder mijn vader die vorige maand een hersenbloeding kreeg. En die nu volledig hulpbehoevend is, en ook thuis door ons verzorgd wordt. Op mijn werk als wijkverpleegkundige moet ik dan ook nog alle zeilen bijzetten, vanwege schema’s omgooien door corona, extra indicaties doordat mensen met corona toch thuis blijven en leerlingen die in september gestart zijn met de opleiding, moet ik toch begeleiden, als enige verpleegkundige in mijn team.
    Ik vind het maar zwaar allemaal, en ben zelfs nog het meest bang voor het gat waar ik ná mijn behandelingen in zal komen. Nu veel aandacht, veel kaartjes, bloemen, vragen van mensen. In februari zal iedereen verwachten dat ik weer “gewoon” door ga met mijn leven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.