Dagboek van een tweede keer borstkanker

Mary-Ann kreeg in 2009 borstkanker. Zes jaar later slaat het noodlot opnieuw toe. In dagboek-vorm vertelt ze haar verhaal.

18 december 2015
64 reacties

Tags: ,

Nou, daar zit je dan met je goed fatsoen. Even in ’t kort het verleden. Op 13 november 2009 borstkanker geconstateerd. Vanaf 4 jan 2010 chemotherapie gekregen. Ik zou 6 behandelingen krijgen. Heb er maar 4 gehad. (Had geen gevoel meer in mijn tenen). Daarna 29 bestralingen gehad. 1jaar lang immunotherapie, +5 jaar lang chemotherapie tabletten (brrrrrr proef de smaak gelijk weer ), 3-maandelijkse controles 5 jaar lang. Op 16 september 2014 eindelijk genezen verklaard. WIEHOEEEEE. Wat was ik blij. Ik organiseerde 16 mei 2015 een Pink Ribbon sponsordag (slagroom op de taart)met maar liefst 2678.00 euro om te doneren(alles was tot in de puntjes geregeld). Wowww wat was dat een SUPER DAG.

NU:
11 november naar de huisdokter, want ik had klachten. Onderzoek, voelde niks directs, maar uit voorzorg, toch maar doorsturen.
Kreeg verwijsbrief mee, die 3 dagen in de keuken had gelegen.
Tja, de angst sloeg toe, maar thuis werd manlief zachtjes uitgedrukt ERG boos en heb met hangende pootjes toch maar een afspraak gemaakt(HIJ ZIJN ZIN !!!!!!!!!!!!)
18 november om half 9 mammografie. Kwam dat eens goed uit, hoefde niemand op de hoogte te brengen, want effe snel de onderzoekjes en daarna weer aan t werk.
NO WAY DUS!

M’n linkerborst was niet goed gedaan bij de mammografie (zeiden ze), okee weer trekken en een pannenkoek maken (trutmens dacht ik, duw je eigenste er maar onder).Daarna aansluitend een echo, want ze twijfelden.
Toen zei de radioloog, de rechterborst is mooi, maar de andere borst, daar hebben we een afwijking gevonden.
“Lul, dat kan niet, daar heeft m’n porto-cat van destijds gezeten” (moet echt mijn excuses ooit aan die man aanbieden ha ha ha).
Mevrouw, we zien echt wel het verschil tussen gezond weefsel en een afwijking, we gaan gelijk een punctie maken.
NEEEEEEE, dat kan niet, moet gaan werken, m’n man, m’n kinderen, niemand weet van niks. Ik moet bellen.
Nou dat mag hier niet mevrouw.
JAWEL HOOR, want ik zal toch mijn werkgever, mijn client en mijn man op de hoogte moeten brengen. De dokter werd beetje boos en liep weg en mompelde, laat ze maar even bellen, ik kom zo terug.
GEREGELD 🙂
Punctie genomen.
Pfffffffffffff 25 november pas de uitslag. Maar goed , wat moet, dat moet.
25 november 09,00 uur; stik zenuwachtig en ja hoor na 10 min werden we geroepen. We komen zo terug zeiden ze. FUCK foute boel, zei ik tegen Gert-Jan. Doe nou maar kalm, komt goed.
Dokter komt binnen MET Mamacare verpleegkundige, geeft ons een hand en zegt, voor hij gaat zitten, “het is WEER foute boel.”
Nou, dat zit je daar keihard te janken met z’n tweeën. Ze vertelde, dat ze ook meerdere onderzoeken wilde doen, ivm de allereerste keer (2009)
1 december werd er een mri scan ingepland.
2 december zitten we weer vol spanning te wachten pfffffff.
We werden weer binnen gebracht en de dokter vertelde doodleuk, whoppa we hebben in de mri gezien, dat er een afwijking zit in de oksel. Deze konden we op de echo niet zien, dus willen we voorstellen, om weer een echo te doen en eventuele punctie daarbij(mocht het zichtbaar zijn dan). Soms zie je weleens teveel op een scan, werd ons verteld.
3 december echo van de lymfeklieren en ja hoor, ze zien een kleine verdikking. Waarschijnlijk niet te zorgelijk zei de radioloog, maar we gaan toch een punctie doen. Weer een punctie. Ben onderhand al panisch van spuiten, ik wil wel met verdoving.
Mevrouw dat word bij de oksel normaal gesproken niet gedaan, maar omdat U te zenuwachtig bent en misschien beter stilligt, gaan we toch verdoven.
Gert-Jan heeft met VEEL interesse zitten kijken, hoe dit alles ging. Achteraf deed t eigenlijk geen zeer, alleen een akelig gevoel :-). Nou daar zitten we dan weer, wachten op de uitslag, want t moet weer op kweek pffffffff. Das t ergste, al dat afwachten en die onzekerheid. Dat vreet energie.

Wel hebben ze al een operatiedatum ingepland 22 december (staat een wachtlijst van hier tot Tokio). Die staat, maar we moeten eerst maandag afwachten, want dan is t definitief. A.s. As maandag tussen 8 en 10 kunnen ze me bellen. Kunnen we dinsdag naar het voorbereidingsplein om alles definitief vast te leggen. Zit dan op school, maar in overleg met de docent, mag mijn telefoon aanblijven. Dinsdag 15 december krijg ik weer een soort prikje, maar dan in de tumor schieten ze dan een jodium-bronnetje(s)(hangt af van de uitslag maandag, dat dit ook in de oksel moet). Zodat ze dan precies tijdens de operatie precies de tumor weten de opereren en alles meepakken. Ze zijn ivm de vele complicaties voorheen, zeer zorgvuldig nu natuurlijk, alleen al die onderzoeken vergen tijd en onzekerheid is t ENIGE wat mijn valkuil op dit moment is.
Hoe rot het ook is, om dit alles WEER mee te moeten maken. Maar I AM VERY STRONG WOMEN en heb TEVEEL om nog voor te leven en kan NOG LANG NIET GEMIST worden. Weet ECHT en GEEF ook ECHT mijn grenzen aan, tot hier en niet verder.
Dat is het verschil met 6 jaar geleden.
Mijn levensmotto is dan ook: “Haal ’t positieve uit het negatieve”

Update 21 december 2015
Nou, daar zit ik weer. Dwalend weg met m’n gedachten,elke keer weer. Ik ben het toch echt, begin het steeds meer te beseffen en de huilbuien komen geregeld. Op moment Mary-Ann lacht, Mary-Ann huilt.
Kan soms wel de nuchtere Harry spelen, maar het overkomt me gewoon, dat ik heel nuchter ben en dan ineens huilerig ben. Maar als ik ga zitten in een hoekje, word ik gillend gek en ik maak er m’n eigen niet mee beter. Was dat maar waar.
woensdag 3 december : onderzoek echo oksel links
vrijdag 11 december : afspraak gesprek mammacare verpleegkundige.
Nou die heeft me wakker geschud hoor.
En dat stemmetje in m’n hoofd: “Hallo, je krijgt geen nazorg en dat is niet positief, als je dat wel zou denken, helaas.”
Ik heb snelwerkende cellen, ik maak geen oestrogeen meer aan, dus de 5 jaar chemotherapietabletten en 1 jaar immunotherapie om de 3 weken slaan GEWOON NIET aan, pfffffff.
Ja en bij thuiskomst, ja hoor, daar kwamen ze ineens, de tranen, het besef, DAMN!!!!! Mjahhhhh, ik moet het er mee doen.
15 december echogeleide mammatumorlokalisatie (jodiumbronnetje). Leuk woord voor het spel galgje :-). Tja dat was ’t eerste wat er door me heen ging, hahaha. Maar wat deed die radioloog me zeer, grrrrrrrrrrrr. Ja, ze verdoven het, maar achteraf, kunnen ze de tumor niet verdoven. Op het moment dat ik AUWWWWWWWW riep, zei de radioloog, “We zitten goed en ja hoor mevrouw, het is klaar”. Dat was een makkie. TSSSSSSSSSSS voor U wel ja, maar U voelde de pijn niet, lul, dacht ik. Bloeide na als een rund (daar was niet op gerekend )Neuhhhhhhhhh, natuurlijk, heb ik weer. Daarna moest ik foto’s laten maken.
Kom ik daar weer in een andere kamer binnen, staat daar zo’n mammografie apparaat. Eejjjjjj ze hebben me al pijn gedaan, ga m’n borst niet weer als een pannenkoek plat laten drukken. Dus wel!
Mevrouw we pletten niet zo hard als normaal, maar we moeten even kijken, dat het jodiumzaadje goed zit.
Geen keus dus!
Woejouwwwwwwwwww, dat deed zeer. Weet zeker, dat deze verpleegkundige, bij mij geen foto’s meer maakt. Ach arm vrouwtje, dat ik ook m’n mond houd als ik gefrustreerd ben. Wordt de tweede die ik ooit mijn excuses moet geven. (Ben normaal niet zo grof in de mond).
Kwamen we thuis, heb ik 5 happen soep op, wat weer in de toilet belande. Ben om 6 uur naar me bed gegaan, met paracetamol.
Wel gewoon aan t werk, gaat goed, als ik maar rustig aan doe en op tijd mijn grenzen aangeef.
Word door mijn collega’s wel goed in de gaten gehouden :-).
Ik heb mij voorgenomen, als ik werk, dan ben ik er en niet om afleiding te zoeken, dat zoek ik wel op andere plaatsen………………toch
Heb al mijn cliënten dat heel duidelijk gezegd!
Nou, as dinsdag om 9 uur, moet ik binnen zijn in het ziekenhuis. Krijg ik eerst schildwachtklier onderzoek (poortwachtersklier). Krijg een spuit net langs mijn tepel, met radiografisch spul ingespoten. Zo kunnen ze me schildklier vinden en oplichten. brr.
Poep langzaam maar zeker, toch stiekem meer en meer m’n broek vol, als ik er al maar aan denk.
Daarna om half 10 en gesprekje met de dokter. Die is met vakantie en komt a.s. maandag terug van 2 weken ontspannen. Da’s mooi, want dan is hij goed uitgerust en kan hij geen fouten maken 🙂 in ieder geval, bij mijn operatie. Daarna rust en om half 1 weer een scan. Gaan ze kijken of de schildwachtersklier goed opgelicht is.
Daarna met rotgang naar een andere locatie waar ik om 15.00 uur op de planning sta voor de operatie. Heb ’t nog druk deze dag hahaha. Weer genoeg geschreven. De volgende keer, als ik weer iets schrijf, ben ik geopereerd.
Alvast iedereen een warme,gezellige, liefdevolle kerstdagen.

Update 2 januari

09,00 uur in het ziekenhuis zijn, voor een injectie, met licht radioactieve stof in de borst.
Was een pijnlijke branderig gevoel, die wel na ongeveer een kwartiertje wegtrok.
Half 10 even een kennismakingsgesprek met de chirurg ( die weer net een dag aan het werk was en eerder nog geen tijd had gehad )
Wel zo fijn, dat je weet, wie je opereert……..toch.
Was echt een speed date, maar goed, we hebben elkaar even gezien en gesproken.
Was een fijne man en voelde me gelijk op me gemak en dat is ook HEEL VOORNAAM.
Daarna mochten we even naar huis.
Lekker even samen met de kinderen tv gekeken .
De minuten kropen voorbij, pffffffffff wat was ik zenuwachtig.
Om half 1 zijn we weer richting het ziekenhuis gereden, want om 13,00 uur, zou ik een scan krijgen, om te kijken, of radioactieve stof, zijn werk gedaan had.
ik zou 3×3 minuten een scan/foto krijgen.
Ik kon mooi meekijken, hoe alles verliep.

Na de laatste sessie, kwam er een radioloog bij en die tekende de oplichtende klier af.
op naar het andere ziekenhuis, waar de operatie, om 15,00 uur gepland stond.
Mijn manneke en de kids gaven me nog een dikke knuffel en ja hoor, daar kwamen de tranen en de zenuwen liepen hoog op.
Wat was ik bang en dat sprak ik ook uit.
Kreeg pillen die ik van te voren in moest nemen, ook 1 voor de zenuwen en vrijwel direct, werd ik naar de operatie voorbereidingskamer gebracht.
Ze waren daar erg lief en stelde me erg op me gemak, want de zenuwen had ik nu niet onder controle.
Op de operatiekamer, gaat het allemaal erg snel, was al beetje relaxst ( door de pillen denk ik )
Beetje aan het praten met een verpleegster die me een kapje omdeed en me vragen stelde over mijn kinderen en mijn manneke en ik voelde dat t ging gebeuren.
Het laatste wat ik hoorde was, welteruzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

Hehe, het was voorbij,de tumor was eruit.
Veel napijn, maar goed, komt goed.
Na een nacht slecht slapen, mocht ik toch eindelijk naar huis.
Thuis in je eigen omgeving, daar wilde ik zijn EINDELIJK.
29 december op de uitslag.
De kerstdagen lekker rustig geweest, maar met veel spanning, want wat als het nou NIET goed is…
Niet aan denken…..afwachten en op naar de 29ste december.
en dan komt na de operatie, EINDELIJK is het 29 december, het verlossende bericht, wat je dan toch stiekem hoopt.
De lymfeklieren zijn schoon.
Pfffffff, wat een opluchting 🙂

Wel heb ik Triple negatief borstkanker, gradatie 3.
Ivm het oudjaar, was het teamgesprek verzet, dus ik word as donderdag 7 januari 2016 besproken in het team.
Omdat het binnen 6 jaar terug is( geen uitzaaiing van de andere borst,maar een nieuwe vorm)en
gezien mijn leeftijd en de diagnose in het verleden, van ons ma en me zus en de triple negatief borstkanker, weet ik al wel, dat ik bestraling en chemotherapie ga krijgen.
Even as 7 januari afwachten dus, hoeveel en wanneer, dat blijkt altijd weer spannend 🙁
Oudjaar ,
Met lieve goede vrienden gevierd en hoe dichter na de 0,00 uur, hoe stiller ik werd.
GELUKKIG NIEUWJAAR en de BESTE WENSEN……………………………… 🙂 🙁
Ja, maar toch met een heel dubbel gevoel………………..
Weer afwachtend………. naar de 7 januari, wanneer alles van start gaat……..

Update 14 januari
14-1-2016
Wist niet goed hoe ik moest beginnen. Er is de afgelopen 2 weken, veel op me af gekomen, wat ik eerst even heb moeten verwerken, want daarna kan ik het pas op papier zetten.
Mijn wond is goed aan het genezen, heb alleen een dood gevoel onder mijn oksel. Dat is een normaal genezingstraject, dus daar zit ik ook niet over in, maar is wel zwaar irritant.
Dan is het 7 januari, wachtend op het telefoontje van de uitslag. Boink, weer een klap te verwerken. Bestraling, chemo, ga maar van 6 tot 12 chemo’s uit.
Pfffffffffff. Je valt in een diep gat, zenuwachtig, want ik moest 12 januari naar de oncoloog. Daar zaten we dan weer.
Mijn mannekke en ik zichtbaar te zenuwen. Je krijgt toch WEER die bevestiging. Aardige oncoloog trouwens.
Heen en weer gepraat, over de ellende van 6 jaar geleden, want ze willen een GOED schema bedenken en GOED neerzetten, zodat deze GOED verloopt. Alles word weer opgerakeld in het gesprek maar het is NIET vergelijkbaar met de eerste, of met iemand anders. Het allemaal anders, we voelen het anders en maken het anders mee. Ieder zijn ding, zeg ik maar.
Kreeg wat onderzoeken en daarna weer terug naar t kamertje. Ze hebben een schema gemaakt; 4x om de twee weken chemotherapie en nog is 12x elke week chemotherapie. Pffffffffff 16 x in totaal dus. 20 weken onder de pannen,wat chemotherapie betreft.

Daartegen, moeten ze nog even 1 ding nagaan. Heb 6 jaar geleden ook chemotherapie gehad, de bekende onder ons, kennen de bewuste “rode chemotherapie”, die mag je namelijk maar een aantal keer in je hele leven hebben, ivm hartbeschadigingen.
Ze moet dat even na gaan kijken, omdat ik in het verleden in een ander ziekenhuis heb gelegen. Maar dit zou bijna 99% het schema worden!
Ben daartegen ook nog eens moeilijk te prikken, dus begonnen ze over een picclijn of portocath.
Was ik heel duidelijk in, GEEN picclijn (is een slang die via je arm naar hoofdslagader word gebracht.Slangetje blijft uit de arm hangen. Word wel goed afgeplakt enzo, maar had geen goed gevoel erover)v andaar dat ik voor de portocath gekozen heb(onderhuids infuusje). Moet helaas wel onder narcose ingebracht worden.
We hebben rondleiding gehad van oncoloog verpleegkundige en die heeft een aantal afspraken gemaakt. Hartonderzoek (pompdruk) ze moeten kijken of mijn hart sterk genoeg is voor heel het traject. Ja er komt veel bij kijken, veel onderzoeken en gesprekken. Maar ’t moet ook goed aangepakt worden. Als ’t traject start ben je weer aantal weken verder maar in die tussentijd, is ook alles redelijk genezen van de wond.
Planning operatie van portocath ben ik gister voor gebeld en die gaat as maandag 18 januari al plaatsvinden. Gaat allemaal heel snel nu. Maandag operatie, dinsdag hartonderzoek, donderdag intake gesprek voor bestraling. Druk ziekenhuisweekje.
Bestraling die krijg ik eerst, hoor bij het intakegesprek wanneer en hoeveel bestralingen er plaatsvinden.
Zal tussen de 16 en de 29 bestralingen worden. Jullie snappen dus, dat er heel wat te verwerken valt, eer ik dit alles goed op papier kon zetten.
Bleef het daar allemaal maar bij. Heb natuurlijk ook mijn school nog, want dat moet ook gewoon doorgaan en mijn werk, want ik wil waar ik kan , blijven werken.

maryann2

Update 21 januari

Tja, wat zal ik er van zeggen? Moet mij eerst even iets van het hart. Sommige mensen denken echt dat je besmettelijk bent, of zielig bent of erger zelfs, spreken je alleen maar aan uit nieuwsgierigheid/leedvermaak.
IK/WIJ zijn NIET zielig, NIET besmettelijk, dus spreek me dan ook niet aan, alleen als je/jullie het echt meent/menen!
Ach en ze kunnen me zo toch ook volgen.Hoeven ze niks te vragen.
Ik zit er NIET MEER mee, want voor mij is het een uitlaatklep van emotie en zo ben ik het kwijt en ik kan er door laten zien, dat het met een lach en een traan doorbikkelen is, zoals ik altijd zeg.
Kan me er zo erg boos over maken.
Ik heb er ook niet om gevraagd, om ziek te worden en dit alles WÉÉR mee te moeten maken, alleen weer een graad erger pfff…
Heb IEDEREEN lief die mij op een “normale” manier bijstaan en me/ons “normaal “behandelen. In de loop der jaren leer je echt wel je eigen persoontje kennen en die geeft precies je eigen grenzen aan. Moeders zei altijd, “rugzak vol, legen die handel”, nou dat heb ik NU dus gedaan.
Lucht enorm op trouwens 🙂 🙂 🙂

Terug naar de realiteit,
Komt weer koud op mijn dak. Maandag half 12, zit weer in het ziekenhuis te wachten, voor portocath plaatsing.
Adrenaline giert door mijn lijf.
Gesprek met de verpleegkundige gehad en die brengt me naar mijn kamer en vertelt me dat ik als tweede op de lijst sta. Hop, pilletjes erin, bekende blauwe operatiehemd aan en hop in bed en wachten.
Da’s toch altijd ellendig hoor, dat wachten, net dat de tijd expres vertraagd.

Ja hoor, ik mag naar beneden. Eerst infuus prikken, bingo, eindelijk, na 5 x, hadden ze het voor elkaar (krijg niet voor niks een portocath).
Gezellig met de verpleegkundige zitten kletsen, lag er toch en verhip, ze kende me van de vorige keer nog.
Leuk, jij ook hier? (Ach ja, heb toch nog wat ontspannen gelachen voor ik de operatietafel op ging)
WE BLIJVEN POSITIEF!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

De operatie portocath is goed verlopen. Wel veel napijn,maar dat is een normaal pijn traject. Had erg honger, maar was erg misselijk door het terugrijden naar de kamer en de narcose.
Mocht even niks eten. Water kwam er zelfs al uit.
Toen kwamen de mannen op visite, EINDELIJK, altijd fijn om je gezin te zien na een ingreep. De lieverds hadden boterhammetjes bij en drinken, want ze moeten goed voor mama zorgen. (toch op weg naar de goede opvoeding) That’s the spirit :-). Wat houd ik toch van mijn 3 mannen. Daar is het ook allemaal niet makkelijk voor.
Staan met de rug tegen de muur, willen helpen, alles doen, maar “DE STRIJD” die zal ik zelf moeten doen.

Er vragen wel eens mensen/vrienden/kennissen: “Als ik iets kan doen, zeg het alsjeblieft’.
Zo lief, maar wat ik zelf kan, doe ik zelf, al valt dat niet altijd mee. Maar ook dit hoort bij het traject “OVERLEVEN en pakken wat je pakken kan.”
Maar ik roep, als het even NIET gaat, ook al doet dat zeer, maar soms moet je je hier aan toegeven en aanpakken….

Nu weer op naar herstel van de operatie, want 1 februari gaat het eerste avontuur beginnen.
21 bestralingen en daarna de chemotherapie (4 x om de twee weken en dan 12 x elke week). 16 x in totaal chemotherapie.
Bij het aftekenen voor het bestralingsplan heb ik veel gepraat en goed geluisterd naar de verpleegsters, want ik kreeg een breath hold methode, om te oefenen. Een ademhalingstechniek, waarbij ik ongeveer 25/35 seconde mijn adem in moet houden.
Nou ik kan je zeggen, klinkt makkelijk en zal steeds makkelijker worden, maar valt vies tegen.
Maar heb een week om meerdere keer op een dag te oefenen.
Word bikkelen, maar he, Never give up!

Update 1 februari
Nou, daar zit ik dan te bokken. Niemand kan niks goed doen in mijn ogen. Alles is teveel, dit is niet goed, dat is niet goed.
MARY-ANN STOP DAAR EENS MEE. ER ZIJN ECHT WEL MENSEN DIE HET GOED BEDOELEN!roept het stemmetje in m’n hoofd.
Je gezin bijvoorbeeld,die doet alles voor je.
Je man gaat bijna OVERAL mee naar toe, naar alle ziekenhuizenbezoeken, het bestralingstraject, doktoren en waar je NU middenin zit en die moet t allemaal maar bevatten, wat er WÉÉR gebeurd.
Na de bestraling krijg je chemotherapie, daar gaat je man OOK allemaal mee naar toe.
Daar is het allemaal ook niet makkelijk voor en die staat soms machteloos, met zijn rug tegen de muur, omdat jij weer die bitch uit moet hangen.
Je gooit hem verwijten naar zijn kop en die verdient hij niet.
Ze zullen allemaal, maar zo’n trouwe loebas hebben, die al 27 jaar trouw lief en leed deelt met JOU!!
Jij bent ook niet de gemakkelijkste altijd!
Twee prachtige kinderen, lieve hond, mooi optrekje en de hele duiventil.
Nee ze zijn ook niet altijd even gemakkelijk die 3 mannen van je, maar ze doen WEL hun best en staan ALTIJD paraat, om je bij te staan en mee te helpen en je scheld serenade aan te horen, als ze in jou ogen wéér een keer iets niet goed doen.
Daarnaast heb je ook nog aantal vrienden en familie, die ’t goede met je voorhebben.
Is altijd niet even makkelijk, ook voor jou niet.
Soms grijpt t naar je keel, dat sommigen klaarstaan voor je en je dat niet wilt en dat sommige mensen je mooie dingen aanbieden.
Neem het aan, laat de mensen ook hun ding doen, hun manier van bijstaan.
Hoe erg jij dat dan ter plekke ook vind, omdat je nog niet ziek voelt, maar wel je rust moet hebben en ook zeker om voor de chemotherapie uitgerust er vóór te gaan.
GENIET ER TOCH VAN,LAAT HET LOS!!!!!
ZO MOEILIJK moet dat toch niet zijn.
Genieten, je rust nemen en wat je wel kan, kan je, geen probleem toch.
School en werk en genieten, rust nemen en alles over je heen laten komen

STOP ER EENS MEE MARY-ANN, roept WEER dat stemmetje, met heel de serenade naar me hoofd geslingerd.
Duidelijke taal.
Weet wat me te doen staat.
Het is eenmaal geven en nemen in het leven en ja nu ben JIJ diegene die eens NIET voor anderen klaar kan staan.
Ben toch wel blij met dat stemmetje in m’n bol, die me weer eens terugfluit en mij tot nadenken zet.
Dank je wel 🙂 🙂

Heb er nu 3 bestralingen opzitten van de 21.
Doet (nog) geen zeer of irritaties gelukkig.
Nou ja, het stemmetje in m’n hoofd heeft gesproken en precies uitgelegd, hoe ik me voelde en handelde 🙁 🙁 is niet goed, of praat het niet goed, maar er komt ook veel op mijn dak, wat ik moet verwerken.
Het gaat me goed af, maar soms, word het ook mij teveel en ja, degene waar je het meeste van houd, die krijgt alles ONVERDIEND op zijn brood…..
mary ann 1 feb

update 15 februari 2016

Mijn jongste zoon was jarig en dat kun je niet voorbij laten gaan. Net met carnaval jarig dit jaar. 7 februari. Collin heeft een leuke dag gehad en daar ging het om. Twee dagen carnaval achter de rug. Was erg gezellig en erg genoten, al heb ik dat de dagen erna af moeten geven, maar dat had ik er graag voor over.
Maandag niet meer weg geweest en dinsdags lekker wezen uit eten met het gezin. Had van vrienden waardebonnen gekregen, om ergens te gaan eten. Nou die zijn op hoor. Thank you, nogmaals lieverds xxxxxxx
Lekker bijkletsen, genieten van het samenzijn en hoe mijn mannen genoten van het lekkere eten; en ik ook trouwens.
Was echt een aanrader. Het zijn de kleine dingen, die het doen, zeggen ze weleens. Nou het is ook echt waar. Dit heb je echt weleens nodig.

Zit vol in het traject bestraling. Mag al weer af gaan tellen. Na vandaag nog 8 keer (25 februari de laatste). Ben ook al voor mijn toupim weggeweest. Althans, de maten zijn opgemeten, van mijn hoofd en tevens eens lekker verwent, met een kleurtje in mijn haar, massage en een knipbeurt. Heb ik lekker van genoten. Maar was ook erg confronterend, voor mijn gevoel.
Hoe meer ik er aan denk, hoe meer mijn maag ervan rond draait, dat de dag aan gaat aanbreken, dat ik mijn mooie bos met haar weer ga verliezen.
Houd in mijn achterhoofd dat ik er een mooie bos krullen voor terug krijg, net als de eerste keer. Maar dit denken, valt niet altijd mee, maar goed, dan janken we een keer en doorrrrrrrrrrrrrrr.

Afgelopen vrijdag ook naar de oncoloog geweest en te horen gekregen dat het echt 4x om de 2 weken chemo (de rode, brrrrrrr) krijg en dan twee weken rust en dan 12 keer elke week chemo (taxol). Zie er erg tegenop.
Al dat ziek zijn (hopelijk valt het mee deze keer).
Mijn portocath is ook voor de eerste keer aangeprikt en doorgespoeld. Ze hadden ook maar gelijk, bloed afgenomen. Gaat dat in één moeite door en hoef ik dat niet meer te doen, voor de chemo begint.
Ook krijg ik de dag dat ik chemo krijg een spuit via de koerierdienst thuis gebracht, die de andere dag ingespoten moet worden.
Dit is voor de witte bloedlichaampjes te laten herstellen. Al die spuiten ook :-(. Je krijgt altijd zoveel informatie .
Dat is alleen maar goed, maar me hoofd tolt er wel van elke keer. Maar ik weet waar ik het voor doe, want nogmaals, ik heb GEEN tijd en kan nog lang niet gemist worden, heb nog teveel om voor te leven. Maar je wordt elke keer weer, met de neus op de feiten gedrukt.
Maar we gaan door en we tellen de dagen af, wat bestralingen betreft en dan is er al 1 traject afgesloten. Op naar 8 maart en al zie ik er als een berg tegenop. Het kan niet snel genoeg gaan, want dan ben ik er ook snel vanaf. Dat de dagen, maar snel om zijn en dat eind juli maar snel in zicht mag komen.
That ’s the spirit.
mary ann 15 feb

Update 26 februari

Eindelijk kon ik gisteren zeggen, “Yes i did it, de laatste bestraling :-). Maar ik kon niet zeggen dat ik het van de daken schreeuwde. Ik was wel blij, maar er speelt teveel door mijn hoofd. Het gaat naar de omstandigheden erg goed met me, maar mijn gevoel/humeur gaat op en neer in de rollercoaster. Ze zeggen wel eens, dat het weleens te veel kan worden. Nou ik denk dat de dag aangebroken is dat ik dat uit durf te spreken.
Waarom ik alweer.
Waarom altijd bij ons.
Waarom kan het niet van een leie dakje gaan, zoals het hoort.
Waarom????
Waarom, waar heb ik dit alles aan verdient.

Nou en dan zie je het even niet meer zitten en dan ga je nadenken. Yep heb echt heel de nacht wakker gelegen en erover aan het piekeren geweest. Noemen ze dit nu een “dipje”? Het zal wel, spookte heel de nacht door mijn hoofd. Ja en dan tegen half 7 viel ik in slaap en dan om kwart voor 7 loopt de wekker af, duhhhhhhhhhhh
Brood gesmeerd voor de jongens, bakkie gedronken en ben ervoor gaan zitten. Om mijn gevoel weer te uiten, want ik moet er van af, van dit KUTgevoel. Lucht toch wel weer op, om je te uiten, wat je voelt.
Dames en heren, jongens en meisjes, ECHT een aanrader. DOEN!

Word me steeds meer bewust en dat in een half uur, dat je, als je een dipje heb, je dat gewoon moet laten gaan en op je eigen manier je moet uiten. Nou en dat doe ik dan. BAM! Confronterend als je het weer terug leest, maar het helpt je wel, om verder je emotie te tonen en je gevoel. Huilen om niks , nouja niks, :-(. Boos doen om niks. Soms handelen, als kip zonder kop. WAAROM, handel ik zo, waarom dan toch. En ja, ineens weet ik het.

Mary-Ann, je hebt borstkanker.

Je bent geopereerd, hersteld, geopereerd, hersteld, bestraling, eerste dag rust en ja, dan komt het gevoel, van angst en blijdschap door elkaar.
Eerste traject afgesloten, anderhalf weekje rust en dan op naar het zwaarste onderdeel van heel het traject, 16 x chemotherapie pfffffffff. Ja het is weer heel wat.
Aanprikken, de chemo loopt, het (waarschijnlijk) doodziek zijn, overgeven, lusteloos voelen etc etc.
Ik ga daar nog niet aan denken, want ik moet sterk zijn voor mezelf en niet zitten treuren, want deze shit maakt me beter (hoop ik). Ik ga het GEWOON doorlopen en over me heen laten komen en er voor gaan. Dat is mijn doel, het beleven, er voor gaan, en tussen de ellende door, genieten van alles wat er op mijn pad komt en van mijn gezin genieten NUMERO 1. (Schitterend nummer trouwens, ” the tide is high ” van Blondie :-)). Haha moet lachen om mijn eigen humor. Ja, zo moet het zijn, met een lach en een traan je erdoor heen bikkelen.

En zal ik eens wat zeggen, het is nog waar ook, want heb zo de eerste keer ook ervaren, alleen ben ik nu vele malen sterker van al het vallen en opstaan en alle wegen en bergen die we belopen en beklommen hebben de afgelopen 6 jaar. De keiharde werkelijkheid! Maar, ik/wij zijn er nog. GENIETEN dus van alles om me heen.
Zo, heb mijn gal lekker gespuugd en het is mij het onrustige nachtje waard geweest. Ben erg brak nu, erg opgelucht en vrij vandaag. Dus een dagje relaxen en een dagje HELEMAAL voor mezelf, niks hoeft, alles mag.
Volgende week nog een paar dagen flink zwaar relaxen en GOGOGO.
mary ann 26 feb

Update 16 maart 2016
Zo , daar zit ik dan.
Niet wetende wat ik op papier moet zetten.
Mijn kop loopt of liep over.
Maar, ’t weekendje Valkenburg met zijn tweeën heeft wonderen gedaan.
Heerlijk relaxt, alles even van ons af kunnen zetten.
Veel gelopen, gepraat, gelachen, gegeten, gedronken, nieuwe mensen leren kennen.
Dus rondom gewoon lekker van ELKAAR genoten.
Hotel was goed, de mensen waren top, eten en de bedden; was gewoon helemaal af.
Na de chemo, gaan we zekers terug, naar het zelfde hotel.

Ja en dan kom je thuis, in de werkelijkheid.
Je wordt gelijk met de neus op de feiten gedrukt.
De angst sloeg zichtbaar toe.
Ow wat was ik bang, voor wat er komen gaat.
Wat zag ik er tegen op, maar das begrijpelijk denk ik.
Maandagnacht maar een pilletje om rustig te blijven gepakt, in de hoop, dat ik toch maar wat zou slapen.
Nou niet dus.
6 uur was ik al wakker.
Lekker met de kinderen uitgebreid ontbeten.
De kinderen waren ook niet hun zelf.
Manlief is gaan werken, kinderen naar school, even tijd voor mezelf.
Alles beetje aan kant gedaan en ben lekker op mijn gemak in bad gegaan.
En toen, was het tijd :-(.
Je ziet er als een berg tegenop beide, maar we lieten het ter plekke niet merken naar elkaar.
Was met de heenweg, naar het ziekenhuis, erg stil in de auto.
Beide in gedachten.
Melden, wachten en dan word je binnen geroepen brr.
Ik ga zitten en ja hoor, daar waren de weggestopte tranen.
Alle ellende er even uitgejankt.
Aanprikken portocat, aansluiten zoutoplossing,en daar gaat tie :-(.
Voelde me gelijk erna, toen de Rode duivel in mijn lijf kwam, akelig.
Zal meer van de spanning geweest zijn denk ik.
Heb 2,5 uur aangesloten gezeten en toen konden we weer naar huis.
Ze zouden me na een week nog bellen, hoe de eerste chemo zou zijn verlopen.
Met de taxrol van medicijnen wist ik precies, wanneer ik welke medicijn moest pakken.
Dinsdagavond; op bed misselijk.
Woensdag: kwamen ze de neuflasta spuit zetten (dat is een spuit voor de witte bloedlichaampjes snel te herstellen, omdat ik kort achter elkaar chemo krijg).
Nare bijwerking, die al na twee uur, de aangegeven bijwerking gaf: botpijn :-(.
Was er nog misselijk bij en de wc-pot was mijn beste vriend op het moment.

Donderdag: overgeven is gestopt en alleen de pijn in mijn benen, was bijna onverdraagbaar.
Vrijdag: pijn in mijn benen neemt af. Sta ik er even goed op, bijna niet misselijk meer. Vrijdagavond: krijg een opgeblazen gevoel na het eten. Het zal wel van het eten komen, dacht ik. Pilletje voor de misselijkheid erin en op tijd gaan slapen maar.
Nachts werd ik wakker, ja hoor dacht ik, begint het nu toch weer niet overnieuw. Overgegeven heel de nacht pff. Weer in slaap gevallen en om half 6 werd ik weer wakker. Godverdorie; diaree. Krijg ik dit gezeur weer.

Heel de dag aangekeken en mijn wc WEER mijn beste maat.
Om 16 uur toch maar even naar het ziekenhuis bellen, want alles wat ik at en dronk, kwam er gelijk weer uit. Moest een dagboek bijhouden, wat ik at en dronk en hoeveel keer naar de toilet. Om 19, uur moest ik terug bellen.
Mevr we willen u met deze langdurige klachten toch graag even zien. 19,30 in het ziekenhuis SEH. Zal deze frustratie ieder bespaard houden. 23,uur EINDELIJK toch wat verder en toch opname, want ik zat tegen het uitdrogen aan.
Heb tot de andere dag 13 uur aan het infuus gelegen tot de oncoloog kwam om de uitslagen bekent te maken en dat ik naar huis mocht of niet.
Conclusie: uitdroging. Mocht naar huis, als ik genoeg dronk en probeerde te eten en op de voorwaarde dat ik gelijk aan de bel trok, als ik weer ergere klachten kreeg.
OK :-). Thuis kan ik ook ziek zijn en kunnen ze ook niks doen, moest nu alleen wel op eigen krachten verder, want had nu geen infuus meer.
Tot maandagmorgen 7 uur hielden de klachten aan en zo ineens ze er waren, zo ineens waren ze ook weer weg. Wel nog buikpijn en uitkijken wat ik eet, maar voor de rest is het om vol te houden. Ben al lekker wandelen met ons hondje .
Lieverlee gaat ’t stapje voor stapje beter en aansterken weer voor a.s. dinsdag: DE TWEEDE CHEMO:-(
Hopelijk gaat deze keer iets beter.
Maar voor nu, lekker genieten van mijn mannen en het iets minder ziek zijn.
Dikke kus ikke :-).

mary ann 16 maart

Update 8 april 2016
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE :-(.
De jongste die kwam met plakband naar me toegerend: “Mama we doen er plakband op, dan valt het niet meer zo uit.”
Ja hij is 13 jaar, maar ook bij hun sloeg de angst toe.
Ze hadden met papa gepraat en de opa’s en oma berichtje van hun ervaring verteld achteraf.
Ben er wel blij om, dat ze zich gelijk geuit hebben achteraf.
Manlief, kwam naar boven en die zei: “Mokkel, zo kan ’t niet verder, je pijnigt je eigen er zelf mee. Niet doen, daar ben je veels te mooi voor en dat zal je ALTIJD voor me blijven, ook zonder haar.”
Nou, toen kwam er een huilbui pffffffffffff.
Heb ’t maar laten gebeuren toen en morgens gelijk de kapster gebeld. “Zeg maar hoe laat ik er moet zijn, dan ben ik er.”
Zo lief.
Tevens zou ik ook mijn toupim ophebben, die ze voor me gemaakt heeft.
19,00 uur tringgggggg, de voordeurbel.
Half 8, 8 uur.
Dat verdomde stemmetje in me kop zei, blijf je het nu uitstellen, of wat?
Al mijn moed bij elkaar geraapt en gevraagd of ze wilde beginnen.

Wat er toen gebeurde; mijn haar ging eraf en waar ze scheerde, verhip, geen pijn meer.
Jankte van verdriet, maar ook van vreugde, omdat deze pijn lieverlee weg ging.
Heerlijk gevoel was dat, tot ik mezelf zag. Wennen, kaal koppie, rond bollekke brrrrrrr
Wie is dit in de spiegel?
JIJ, bent dat JIJ, riep ze weer.
Je bent mooi zoals je bent! Knoop dat in je oren, je man ,je kinderen, mensen die je lief hebben zeggen dat allemaal.
Trut dat je bent. JE BENT MOOIIIIIIIIII. Nouja t zal wel.

’s Nachts heerlijk geslapen, wel wennen, want had een mutsje op, want is wel koud hoor, zo zonder haar.
’s Morgens uit mijn bed gekomen, in bad gegaan, zo goed als kon, mezelf opgemaakt, en mijn toupim op en mutske op.
Toen keek ik in de spiegel en dacht, wie is dat nou, ziet er best goed uit.
Ben naar beneden gegaan, om mijn nieuwe IK te laten zien.
Mijn mannekke, zei: “Zie je nou wel, JE BLIJFT EN BENT MIJN KNAPPERD, MET OF ZONDER HAAR. Het staat je hartstikke goed. En als je zo wilt lopen of sjaaltje op je hoofd, tis allemaal mooi, want jij kan het hebben.”
LIEFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF lekker ding.
Heb een man uit duizenden, kan ik je wel zeggen. Wat hij ook allemaal moet doorstaan en mee moet maken, samen met mijn jongens.
Zo hobbel je mooi door met een traan en een lach en neemt ’t hoe het komt. Laat alles maar gebeuren en neem ’t maar voor lief.
Moeilijk, maar nogmaals, ben een sterke vrouw en dat durf ik best hardop tegen iedereen te zeggen, ook al zit ik soms in een hele erge dip en voel ik me het zieligste vrouwke van heel de wereld.
Hophop en door naar 19 april de vierde kuur van de zestien.
liefsssssssssssssssssssssssss

img1458906700096

Update 11 mei 2016
Het is inmiddels alweer 11 mei.
Het is een tijdje geleden dat ik mijn dagboek bij gewerkt heb.
Is ook veel gebeurd in deze tijd.
De vierde kuur is afgebroken, omdat mijn hart het niet aan kon en TE veel klachten had.
Was een hele verrassing, dat ik daarmee kon stoppen.
Daarentegen ook beetje angstig, want hoe zou het verlopen?
Ik ben 19 april dus niet aan de vierde chemo begonnen, maar aan de eerste van de 12 lichtere chemo’s, die ik elke week krijg (12 weken elke week)
De eerste verliep goed, kwam thuis en in plaats van nar bed gaan, kon ik gewoon in me stoel zitten .
Was wel extreem moe, maar als dat alles was, ging dat wel.
Uur naar de hand, kreeg ik zelfs honger en heb met smaak gegeten.
Het smaakte niet meer naar metaal en was gewoon lekker.
Nou wat was dat nou, eten, niet ziek naar bed, niet overgeven, braken, was alleen extreem moe.
Nou dit is wel vol te houden 11 x.
’s morgens kwam ik uit bed.
Had hele zere benen,voeten en stramme handen( dit was de bijwerking van deze chemo(taxol)
Maar daar is wel de allereerste keer (2010) me chemo op afgebroken, dus moest het wel melden, dat ik er nu al last van kreeg( beginnende neuropathie)
Voor ik de tweede kuur kreeg, moest ik op consult bij de oncoloog verpleegkundige.
Die ging met de oncoloog overleg doen, voor I.P.V. 100% , maar 75% taxol te geven, I.V.M. de beginnende neuropathie.
Dat was goed gekeurd en ik werd naar de dagverpleging gestuurd en de kuur kon starten.
Weer niet ziek, alleen elke keer meer en meer extreem moe.
Maar dat is goed te doseren.
Dan maar meer rustpauzes( en daar versta ik onder, filmke erop, of laptop op schoot en me huiswerk voor school maken, want ja, dat gaat ook gewoon door, ook IK wil dat boterbriefje behalen 🙂 🙂
Het is pittig, maar goed te doen, in mijn situatie .Als ik klaar ben , met het eerste jaar school, ben ik ook klaar met me chemo’s.
Dan word het een peulenschilletje de 2 jaar die nog komen gaan. Ja zo sta ik ertegen over, een echt “diehard” )
Ook ben ik via me goede lieve vriendin, aloë Vera drank gaan proberen.
In overleg met de oncoloog, mocht ik het product gaan proberen, want het is een natuurlijk product en kan zeker geen kwaad, maar je moet het ALTIJD WEL in overleg met je behandelende arts bespreken!!!!!
Het is een drank, die de zieke mensen meer energie KUNNEN geven.
Je hebt verschillende recepten en ik heb voor het “OERWOUDDRANK “gekozen.
*liter aloë Vera drank
*pond honing
*6 eetlepels Whisky
Goed schudden en in de koelkast bewaren(beetje stroperig drankje is het geworden en GOED te doen)
Ik drink er elke morgen, middag, avond half borreltje van.
En wat het met me deed NAAR 4 dagen al, wat ik niet geloofde toen eigenlijk, maar nu naar een maandje dit drankje trouw 3x per dag te nemen.
IK kreeg energie, kon er gewoon niet mee overweg, wat dit met me deed.
Had energie voor 2 man, buiten de stramme benen en handen, maar de energie was/is er.
Ik moet mezelf afremmen, om niet door te blijven gaan, want dan geef ik het wel af avonds.
Raad ook iedereen het “oerwouddrankje “aan hoor !!!!!!!!!!!!!!
Fantastisch spullekke :-):-)
Als een bedrijf geen reclame kan maken, omdat het dan te commercieel word, doe ik het wel, als gebruiker.
En ik kan je zeggen, dat ik het IEDEREEN die het nodig heeft, het aanraad!!!!!!!!!!!!!!
Wat is er fijner, dan dat je zelf je huishouden, je eten klaar kan maken, leuke dingen kan ondernemen, maar NIET vergeten, om op tijd je rust te nemen, ook al voel je je terplekke niet moe, toch doen.
Je breekt je anders helemaal af.

Met mijn benen en handen , gaat het redelijk.
Heb plastabletten gekregen voor het vocht dat ik vasthoud en medicatie voor de neuropathie.
Het is een nare bijwerking, maar probeer het wel uit te zingen,
Zit nu op de helft en nog 8 lichtere nu, dat is te doen.
5 juli is me laatste chemo YEAHHHHHHHHHHHH en dan nog 1 operatie de week erop( de portocath gaat er dan uit en ik krijg een APK -keuring(MRI-scan en echo)deze ga ik elk half jaar krijgen, op mijn eigen verzoek.
Met mijn achtergrond, niet zo gek denk ik.
Gisteren ( 10 mei) me 3de lichtere kuur gehad en t gaat redelijk met me.
Ik geniet op moment van alles, wat ik kan en heb nu een data om nar uit te kijken 5 juli.
Kan niet wachten, dat het zo ver is……………..
lieve groeten Ikke xxxxxx

Update 3 juni 2016
Ik kan nu zeggen: en nog 5 chemo’s te gaan. Ze zijn nog op 1 hand te tellen. Makkelijk gezegd toch. Was het maar zo makkelijk.
Het zijn wel lichtere kuren, waar mijn wc NIET mijn beste vriend van is, maar er zijn wel degelijk andere rot klachten.
Moe. Extreem moe, stemmingswisselingen, (kalk)nagels en bij de tenen, gaan ze los raken, zere handen en voeten (neuropathie), vocht HEEL VEEL vocht vasthouden, waarbij plastabletten niet erg helpen. Ja en dan krijg je gewichtstoename, zal ik nog even doorgaan?
De gewichtstoename vind ik tot nu toch wel het ergste. Ja ik hoor sommigen al zeggen: “Heej, je bent nog middenin de chemo en je bent ziek.”
Ja weet ik wel, maar als lijnen altijd al je gevecht is geweest en dan kilo’s aankomt, is NIET leuk, dat kan ik je wel zeggen.
Maar het ergste, ze kunnen er niks tegen doen, das ’t ergste.
De diëtistes zeggen, ‘kom na je chemo en als je herstellende bent, maar weer eens terug’.
Nou ik ben ervaringsdeskundige, om te lijnen, want wat heb ik NIET geprobeerd zeg maar. Een ding heb ik geleerd en dat ga ik NU ZEKER volbrengen.DOORZETTINGSVERMOGEN. Doorzettingsvermogen, om deze keer te bereiken wat ik wil, NA de chemo.

Heb 3 doelen in het vooruitzicht.
Hou ze nog even geheim, want anders, krijg je weer van ‘zo zo, weer een poging wagen’. Ja de eerste is bekend, TUURLIJK, ik ga ernaar streven voor een gezonde B.M.I en gewicht te krijgen en zonder poespas.
Ik ga dat op EIGEN HOUTJE doen, want elk pondje, gaat toch nog altijd, gewoon door het mondje.
En om WEER steeds een sportschool te sponsoren (omdat ik weer een poging zette tot…)
Nee, Ik heb kansen zat gehad en nu is het klaar.
Deze dame gaat op eigen houtje lopen, fietsen, etc, etc en kijken dat ik dit gevecht tegen mezelf Ook kan winnen.
Appeltje eitje zou je zeggen, MAAR EERST MAAR EENS BEWIJZEN NAAR EN VOOR MEZELF!

Ja en ik krijg er een cadeautje bij, chemo en alle nare bijwerkingen en dat doet er echt geen goed aan.
Maar heb meerdere doelen en die moeten half/eind 2017 volbracht zijn/worden.
Heb er zin in, om hier al mee te gaan starten en mee aan de slag te gaan.
Degene die ’t willen weten, zullen nog even moeten wachten, want zeg HELEMAAL niks.
Zo, nu de leuke dingen, buiten alle ellende, bijwerkingen etc, etc.
Het eind is in zicht, deze periode en ik ben maar wat trots, dat ik de eerste periode van school bijna heb afgerond en de praktijkexamens, bijna ingeleverd kunnen worden.
Ja, dit alles, heb ik er gewoon bij gedaan en nog.
Was en is een goede afleiding en goede houvast, om mezelf te motiveren, om door te gaan, dat alles kan, als je maar wilt.
Mede door mijn baas, collega’s en aantal vrienden en ZEKER mijn gezin, hebben mij, en nog steeds, er doorheen getrokken.
Soms, kon ik niet meer, van ellende en ziek zijn en dan stonden ze er, ook om mijn verhaal aan te horen, dat ik het niet kon en dat ’t zwaar was.
Dit alles, wat we doorstaan en doorstaan hebben, heeft me denk ik gemaakt tot wie ik nu ben en ik weet zeker, dat er hier boven een STERRETJE is, die HEEL erg trots op me is.

Ja en dan val ik toch weer terug, want nu het einde nadert (nou ja nog 5 te gaan dan), word je toch stiekem angstig, in je achterhoofd. Dat probeer ik weg te poetsen, maar dat gaat niet altijd.
Alles doorstaan bijna, maar deze angst kan niemand wegnemen, die is er en zal er denk ik altijd blijven.
Je kunt er dan maar het beste openlijk over praten, al valt dat niet altijd mee, want sommigen begrijpen dat toch niet, hoe je je voelt.
En natuurlijk, ik/wij maken ook fouten, ook tijdens mijn ziekte.
Dit alles en ik heb veel vrienden, familie, kennissen verloren en nieuwe vrienden, kennissen op mijn pad gekregen, maar dit gun je niemand, zelfs je ergste vijand niet!
Heb leuke plannen, doelen in het vooruitzicht en degene die er in mee (willen) gaan, GRAAG.
Zal er nooit niemand voor op aan kijken, want je moet IEDEREEN in zijn waarde laten, is mij geleerd.
Zo weer genoeg gepraat, maar ja , ik ben het weer kwijt,toch
Dikke xxxxxxx

3 juni 2016

Update 16 juli

Het is alweer een tijdje geleden.
Heb even tijd nodig gehad om een aantal dingen te verwerken die deze weken gebeurd zijn.
De bewuste dag dat ik te horen kreeg, dat mijn zus OOK weer voor de tweede keer kanker had…
Uitzaaiende borstkanker, naar botten en schedel.
Nou dan zak je door de grond. 3 in 1 gezin (moeder en haar 2 dochters, moeder is overleden).
Beter wordt ze dus niet meer helaas, maar met maandelijkse spuit en hormoonpillen hopen we maar dat ze nog vele jaren bij ons mag blijven.
Ik krijg ook allerlei onderzoeken, (1 is er al geweest, waar ik 19 juli de uitslag van krijg), gen- onderzoek en nog ct – pet scan.
Ik hoop dat ik na 2 september kan zeggen, dat ALLE onderzoeken goed waren en ik alleen nog maar op controle hoef te blijven.
Maar we BLIJVEN HET POSITIEVE UIT HET NEGATIEVE HALEN.
Heb de eerste keer toen ik genezen verklaard was – 16 september 2014 – een tatoeage laten zetten op mijn rug (bijna niemand weet dit, omdat het PUUR voor mezelf was), puur voor mezelf, maar de tekst is WAAR!
Ik ben het voorbeeld, durf ik HARDOP te zeggen.
mary ann tatoeage

5 juli kreeg ik mijn laatste chemo.
Was erg emotioneel en heb bij thuiskomst (mijn oudste zoon had de vlag uit ehangen en binnen versierd en een bos bloemen gehaald) echt wel meerdere tranen gelaten en mezelf afgevraagd, WAAROM WIJ NU TOCH ALTIJD? HOPELIJK IS DIT NU ECHT HET LAATSTE WAT GEZONDHEID BETREFT.
Wat ik geleerd heb in het TWEEDE traject van mijn ziek zijn, is dat je ECHT door positief te blijven, jezelf er doorheen trekt.
Ook al valt dat niet altijd mee.
De stemmetjes op mijn schouder, nam ik voor lief, maar hebben me zeker wel aan het denken gezet, over een aantal dingen.
Je hebt niet veel nodig om gelukkig te zijn, maar een BEETJE geluk zou niet verkeerd zijn.
Ben ook weer in opbouw met mijn werk en ik was nog nooit zo blij, dat ik weer mocht gaan werken hahaha.
Ook kan ik zeggen, dat ik VOL TROTS mijn EERSTE jaar van de opleiding behaald heb en ik VOL TROTS naar het eindresultaat ga.
Heb 1 opdracht als herkansing, dat was een kleine blunder (Ik vraag hulp aan klasgenoot, krijg de opdracht gemaild en vergeet hem naar onze eigen werkmethode te beschrijven.)
Resultaat, dat ik bij examencommissie voor moest komen en die snapte m’n verhaal en hoe ik (vergeten) was te handelen.
Ze moesten dit formeel behandelen, anders geldt het eindresultaat niet.
Niet getreurd, kop op, zei ik tegen mezelf (na een hoop trane ) ze hebben nog schappelijk gehandeld, heb NIKS te verbergen, dus periode 5 lever je het op de officiële datum van herkansing, gewoon weer de opdracht in)
Dus wat ik met mijn dagboek wilde bereiken, naar U/JOU/JULLIE, is dat je ALTIJD
HET POSITIEVE UIT HET NEGATIEVE MOET BLIJVEN HALEN en dat je dan van eigens eruit krabbelt.
Ik durf te zeggen, dat ik STERK ben en VEEL aankan, met bergen en dalen, maar dat is helemaal niet erg.

mary ann gezin

Mijn gezin, manlief Gert-Jan, zoons Adwin en Collin jullie HEEL ERG BEDANKT voor alle steun.
‘t Is ook niet altijd makkelijk geweest voor jullie en zeker als jullie mijn scheldserenades moesten aanhoren. Jullie stonden met de rug tegen de muur, al wilden jullie helpen.
Jullie waren er, wanneer dat nodig was, als er getroost moest worden, gepraat etc etc.
Verder wil ik IEDEREEN bedanken, die achter me stonden, me dingen lieten waarmaken in m’n ziekte traject, die me gesteund hebben, naar me geluisterd hebben, me geholpen hebben, mijn scheldserenades voor lief hebben genomen en in mij geloofden.
HOU VAN JULLIE.

64 reacties

  • Claudia pijpers says:

    Wat ben je toch een sterke vrouw. En ook deze keer ga je dit gevecht weer winnen. Heel veel sterkte

  • juanita berkhof says:

    He mary ann heel mooi geschreven en jij bent inderdaad een hele sterke vrouw (beresterk). En ook deze keer kom je er wel doorheen. Groetjes juanita

  • Miranda beenhakkers says:

    tjee zeg ben onder de indruk van je verhaal! Echt super hoe positief je bent. En tuurlijk ga je dit overwinnen want idd je kan zeker niet gemist worden.

  • marijke paape says:

    Hoi Mary Ann….ik heb je verhaal gelezen, ik wist al veel want dat heb je me verteld. Maar om het zo te lezen is erg heftig. Ik heb ontzettend veel respect hoe jij met je ziekte omgaat. Blijf zo sterk en positief meid! Heel veel sterkte voor de komende tijd!

  • Claudia says:

    Lieve Marry-ann
    Wat een mooi verhaal heb je geschreven ondanks dat je het mij ook al verteld had.
    Heel dapper en sterk en moedig van je dat je dit zo van je afschrijft en je verhaal met vele wilt delen en wat jou denk alleen maar sterker maakt en ook een steun voor andere vrouwen.
    Zo positief in het leven staan ondanks je vele ups en downs.
    Ik bewonder je daar enorm om.
    En zal je verhaal blijven volgende en wens jou en je gezinnetje heel veel sterkte en kracht toe voor de komende tijd en heel veel succes met de operatie want je kan het..zo sterk en zo positief..meid je bent een topper.
    Ik hoop op goed nieuws na de operatie en dat je toch een klein beetje kan genieten van de dagen die toch voor de deur staan want ik weet alles voor je gezinnetje en doorgaan in jou woorden.
    En wens jou alle gezondheid geluk en veel goeds voor ‘2016’..lief’s Claudia Xxx

  • Petra says:

    We gaan extra kaarsjes branden op een goede afloop en ook deze x gaat ie een goede afloop krijgen je ben sterk we gaan met zijn alle duimen sterkte de komende tijd en probeer ondanks alles samen met je gezin te genieten xx

  • Cherry says:

    Sterkte en samen met je gezin en toch nog fijne feestdagen

  • Natasja says:

    Mary ann fijn dat je het van je af kunt schrijven. Ik wens je heel veel sterkte. En ondanks deze vervelende ziekte. Wens ik jullie toch fijne dagen. Geniet van elkaar xxx

  • lia says:

    Hoi marry-ann mooi geschreven meisje ben er stil van maar ook jij gaat dit winnen Beterschap lia

  • Angela says:

    Lieve Mary-Ann,

    Ik ken jou al sinds 2010 en weet wat jij toen al hebt meegemaakt met al die artsen en therapieën. Toen ik hoorde dat het weer terug is gekomen schrok ik enorm en ik leef met je mee. Jij bent inderdaad een positief ingestelde, sterke vrouw maar laat gerust je tranen en je verdriet zien want dat zal je niemand, maar ook echt niemand ooit kwalijk nemen!!! Ik denk aan je meid en wens jou heel veel sterkte xxx

  • Diana vermeulen says:

    Meid ik wil jou en je gezin heel veel sterkte toewensen voor nu en voor de dingen die je nog staat te wachten. Probeer desondanks toch een beetje van de feestdagen te genieten en hopelijk heel veel goede positiviteit voor het nieuwe jaar.xx

  • Juanita says:

    Nou mary ann weer precies zo mooi geschreven zoals jij je eigen voelt. Hoop dat het je er door dit te schrijven beter door het hele proces heen komt dan de vorige keer. En samen met je gezin, familie en vrienden gaat dat zeker lukken. Nu even die brok wegslikken na jou verhaal. Maar kop op we gaan ervoor meis. Op naar de volgende blog en hopen dat de uitslag gunstig is. En voor de feestdagen maken we er gewoon het beste van. Groetjes juanita

  • Monique says:

    Hey lieve schat,
    Ik zag jou in bij de apotheek, en ik heb een babbeltje gemaakt met je,en ik vind heel moeilijk om jou zo te zien en kreeg een brok in mijn keel , ik dacht wat een sterke vrouw is ze toch he,,,
    Maar heel sterkte de komende dagen ,,,
    Dikke kus van mij

  • ester ligtvoet says:

    Hoi
    wij wensen je heel veel sterkte de komende tijd!pfff weer heel de riedel, maar jij kan dit mary-ann.samen met je 3 mannen! Groetjes ester

  • Peggy van rijthoven says:

    Wat fijn dat je deze manier hebt gevonden om je gevoelens en gedachten zo van je af te kunnen schrijven….t lijkt me verschrikkelijk om steeds weer hetzelfde verhaal te moeten vertellen….je bent een sterke vrouw! En ook in momenten van huilbuien ben je sterk! Alleen sterke mensen durven hun emotie te laten zien!! Sterkte in jullie gevecht! Ik hoop dat 2016 voor jullie een positief jaar word met heel veel goed nieuws!!! Met oud en nieuw zal ik een pijl voor jou en jullie gezin schieten !!! Sterkte…groetjes peggy

  • marjon looijmans says:

    He lieverd we denken aan je vandaag gr Ad en Marjon we hopen dat jullie Kerstdagen toch gezellig zijn en hopenlijk een goede uitslag xxx

  • angelique Hermans says:

    Heel heftig en confronterend wat kunnen wij ons druk maken om onbenullige dingen. Heel veel sterkte en kracht toegewenst voor jou en je gezin.
    In gedachten ben ik tijdens de operatie bij jou en ik hoop zo dat je vanaf nu alleen nog maar positief nieuws krijgt.

    Groetjes Angelique

  • Svetlana Nijssen says:

    Hoi Mary-Ann,

    Ik wil jou en je gezin heel veel sterkte wensen in deze moeilijke periode in jullie leven. Ik hoop dat 2016 een mooi jaar word met positief nieuws, en mooie momenten.
    Samen met de steun van familie en jou drie mannen kan jij dit gevecht aan!

    Groetjes Svetlana Xx

  • Rein en Marlies says:

    Hoi Mary Ann, ik lees nu net jou blog terwijl jij op de operatie kamer bent spannend we steken een kaarsje voor jou en je mannen aan heel veel sterkte meid xxx

  • nicole bouwer says:

    hoi mary ann
    heel veel sterkte de komende periode,en we steken een kaarsje voor jullie gezin aan.
    groetjes Nicole simon

  • Monique Steijn says:

    Fijn om je verhaal te lezen, ik als buiten staander weet toch niet precies wat je allemaal moet ondergaan en zo krijg ik daar wel beter inzicht in wat je allemaal te wachten staat en moet ondergaan. Ik kan je verhaal mooi op de voet volgen en je zovast veel sterkte wensen. Kus

  • Mirella Poetiray says:

    Lief “buurmeisje” ,

    Met een brok in mn keel je blog gelezen. Wat is het toch allemaal oneerlijk! Ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd. . Ben trots op hoe sterk je bent!

    Dikke

  • Diana priest says:

    Lieve Mary ann
    Heel mooi geschreven……zo jong in het leven en al die positieve tijd vind ik zo sterk…..je ben een sterke maar ook een goeie vrouw……..door jou sterke kracht en positiviteit gaat dit jou ook weer lukken …..
    Liefs diana xx

  • Petra Hagenaars says:

    Lieve Mary-Ann,
    Wat een verhaal, het is niet eerlijk dat je alles nog een keer moet meemaken want het is niet niks ik kan erover mee praten. Ik wens jou en je gezin heel veel strekte en hoop dat de operatie vandaag een beetje is mee gevallen. Dikke kus van ons en hier staat een kaarsje voor jou te branden.

  • Miriam Vd Elshout says:

    Hoi meid ik heb je verhaal gelezen en wat heftig moet deze tijd voor jullie zijn . Het leven is vaak oneerlijk . Ik hoop dat jullie veel goeds staat te wachten in 2016 . Liefs miriam

  • Collin says:

    Mooi verhaal mama xxxx Collin

  • Collin says:

    Mooi verhaal mama xxxx Collin hou van jou

  • Ans Michielse de Jong says:

    Wat kan het leven toch oneerlijk zijn..Geen woorden voor..Hopelijk doen ze je niet teveel pijn..We leven met je mee..en probeer positief te blijven Hoe moeilijk dat ook is…maar wij hebben makkelijk praten toch.!!heel veel sterkte voor jullie gezinnetje. ….gr.Geert en Ans

  • Evelien says:

    Hoi mary ann heel veel sterkte vandaag hoop dat jullie een goede uitslag krijgen ik wens jou en jou gezin heel veel sterkte in deze moeilijke tijd maar wat ben jijeen dappere meid jullie komen er er samen wel door heen

  • alet says:

    Hoi nou wat een verhaal het liikt precies min verhaal ben ook dit jaar weer aan de beurt voor de 2e keer nu aan beide kanten,volledige amputatie beiderzijds en chemos en tamoxifen nu bijkomen en dit klote jaar heel snel achter me laten en laat 2016 maar komen !! ik hoop dat het ook goed gaat met je ….lieve groet

  • juanita berkhof says:

    Wauw wat heb je het weer mooi verwoord. Precies zoals je het mij verteld hebt. En het zal moeilijk worden dat weet ik maar we gaan het positief tegemoet dan komen we er met zijn allen wel.

  • ķarin loonen says:

    Mooi geschreven meid ..heel veel sterkte en succes voor herstel X

  • Stefanie van dijk says:

    Lieve Mary ann,
    Je verhaal. Kippenvel!
    Je bent zo krachtig, zo’n knokker.
    Hou vol!
    Dikke knuffel voor jou en je lieve jongens

  • Ida van wanrooij says:

    Wat een mooi verwoord verhaal,en wat maak je allemaal mee,ik wens je hhel veel sterkte en dat 2016 veel moois mag brengen voor jou en je gezinnnetje

  • Monique Steijn says:

    Tja bijna 7 Januari, weer spannend. Gelukkig deze operatie achter de rug pfff. Sterkte en een dikke knuffel.

  • Patricia says:

    Wordt weer een zwaar traject vrouwke. maar ik weet zeker dat je het kunt!

  • Juanita says:

    Wat een verhaal weer. Maar je weet wel voor zover het kan waar je aan toe bent. Het zal niet meevallen. Maar we gaan het positief tegemoet en laten ons koppies niet hangen

  • Rein en Marlies says:

    Een heftig verhaal ,en tijd die er aan komt sterkte voor jullie allemaal

  • Clasien says:

    Lieve Mary-Ann

    Blijf in de spiegel kijken…

    Liefs Clasien

  • Cherry says:

    Mooi geschreven knap je moet het weer maar door te maken sterkte

  • patricia evers says:

    stil van….. xx

  • marijke paape says:

    Lieve Mary-Ann,

    Zware tijd ga je tegemoet meid. Jij en je drie mannen.
    Heel veel sterkte en ik zie je snel weer!

    Liefs, Marijke

  • Ans Michielse de Jong says:

    Wat een mens toch allemaal moet doorstaan. Wij wensen jullie weer heel veel sterkte ..En hopelijk heb je er niet teveel last van…gr.Geert en Ans

  • Juanita says:

    Hoi schat wordt zeker pittig maar weet dat jij er samen met je 3 mannen wel doorheen vecht. En daarnaast zijn er ook nog je vrienden die overal in steunen en eventueel helpen indien je dat wilt en nodig hebt.love you

  • marja pouwe says:

    Hallo Mary Ann
    wat heb je dat goed weg geschreven ook zie ik een hoop in terug wat ik door maakte alleen heb jij het een heel stuk zwaarder als ik maar blijf vechten meid en met behulp van je drie mannen kom je dit ook weer te boven hoe je haaks meid

  • marjon looijmans says:

    Zo knap dat je zo eerlijk kunt zujn tegenover jezelf en je drie mannen heel veel respect en dit gaan jullie ook overwinnen dikke kus

  • Juanita says:

    Hoi mop vindt het knap hoe je er mee omgaat. En ja je kan niet iedere dag een goede dag hebben maar dat snappen je mannen ook wel. En dat je soms verkeerde verwijten maakt knop kan me wel iets bij voorstellen. Maar ook dat komt goed. En iedereen die dat niet snapt heeft pech. Maar kop op je kan het. Liefs juanita

  • Marian van Mook says:

    Hoi Mary Ann, Ik kom per toeval dit Bloq van jou tegen op facebook.En dacht shit dat kan toch niet waar zijn,zo jong en in de bloei van haar leven.Maar helaas niets was minder waar.Mooi dat je het zo van je afschrijft !! Je verhaal heeft mij ontzettend geraakt omdat mijn man (46 jaar) vorig jaar april de diagnose hersentumor kreeg.Je leven staat in 1 klap op zijn kop,en ik dacht en denk soms nog dat het een boze droom is.Toch niet bij ons,maar het was echt waar.Bij het lezen van jou bloq herken ik zoveel dingen die hier net zo gaan.En wat is het ook moeilijk als naaste om er mee om te leren gaan.Ook hier barst met regelmaat de bom…..maar van maatschappelijk werk zeggen ze dat ze dat juist bij degene doen die het dichtst bij staan en waar ze het meest van houden.Maar dat neemt niet weg dat het voor de naaste niet leuk is.Mijn man is 30 april geopereerd en grotendeels is de tumor verwijderd.Wel heeft hij gradatie 4 en is snel groeiend.Toen 33 bestralingen en hij zou 6 chemo’s krijgen in Tilburg,maar na 3 zijn ze gestopt vanwege groei in de tumor.Nu 2de chemo bezig bij Daniel den Hoed kliniek.Wij zijn erg positief,we denken maar zo zonde om nu te gaan treuren.Tijd genoeg als er een dag komt dat ze niks meer kunnen doen.Hopelijk duurt dat nog erg lang.Ik wil je heel veel sterkte wensen !! Hou jullie haaks ! Ik ben de dochter van Piet van Mook (vroeger van de duivensport).Mag ik je als vriend toevoegen zodat ik je bloqs kan blijven volgen ? (niet uit nieuwsgierigheid !) Dikke X Marian

  • Jeanne Dekker says:

    Zet hem op meid je kan het .je weer waar je het voor doet

  • Juanita says:

    Hier weer een berichtje van mij. Je doet het geweldig mop. Nog even volhouden met de bestralingen en dan inderdaad het rotste gedeelte maar daar kom jij ook wel door. Al zal het niet allemaal meevallen maar weet dat ik je niet laat vallen en er altijd voor je zal zijn. In goede tijden en slechte tijden. Xxxx

  • ida van wanrooij says:

    wat heftig allemaal,ik vind je een super vrouw ,alle goeds gewenst voor jou,groetjes ida

  • Juanita says:

    Eindelijk de bestralingen voorbij. Nu wel op naar de chemotherapie maar daar slaan we ons wel doorheen. Maar eerst ff lekker samen met je man een paar dagen weg dan kun je daarna er met frisse moed tegenaan. En ook hier help ik je zo goed ik kan en ben ik er voor je.

  • diana de ruijter says:

    je bent een kanjer hoe dat je dit verwoord gewoon dikke RESPECT geniet even van je rust en dan op naar het laatste zwaarste deel wens je alle goeds

  • Fènja says:

    Wat een verhaal weer Wat ben je toch een sterke knappe vrouw petje af. Voor hoe je hier mee omgaat. Hopelijk gaat het beter als je er weer eentje hebt gehad. En niet dat je weer zo ziek bent. Ik gedachte zijn we bij je en duimen voor je. Never lose hope is ons motto. Je kan het mop dikke kus

  • ester ligtvoet says:

    Ook ik leef ontzettend met je mee en lees telkens je blogs met tranen in mij ogen!! Heb zoveel respect voor jou!! Een echte powervrouw dat ben jij!!! X en veel sterkte

  • Juanita says:

    Respect hoe je ermee omgaat meis. Hopen dat de 2 de keer beter gaat en je niet zo ziek wordt

  • Juanita says:

    En zo is het maar je bent en blijft een mooie sterke vrouw. Onthoud dat goed. En je mannen daar heb ik diep respect voor hoe ze er voor je zijn en doorheen slepen ook al is het niet altijd makkelijk. Ga zo door met zijn viertjes en dan ben je zo door alle elende heen. Xxxxx

  • Karina hulters says:

    Jeetje ben er gewoon stil van geworden. Maar wat ben jij een ontzettende sterke vrouw. En je gezin ook respect voor jullie allemaal en heel veel sterkte xx

  • Juanita says:

    Hoi mop. Ik zie ook echt aan je dat dat oerdrankje werkt
    Je kan zoveel doen. Top.
    En we gaan nu echt aftellen

    Je hebt er tot nu toe toch maar mooi doorheen gesleept en de laatste chemotherapie en ga jij dat ook doen
    Trots op je schat

  • Juanita says:

    Wederom een geweldig stuk geschreven en je weet ik doe met je mee en je weet waar ik het over heb. Die laatste loodjes zijn inderdaad heel zwaar maar we zijn aan het aftellen
    Nog ff volhouden
    Denk iedere dag aan je.
    Komt goed schat

  • Nicole says:

    Lieve Mary Ann ben even stil van het hele verhaal .
    ik hoop en gun je het dan ook zo zeer dat je nu klaar bent en k vrij door het leven kan gaan.
    ik heb altijd gezegd zo’n ziekte gun ik zelfs mijn ergste vijand niet.
    En nu heb ik het zelf waar ik om eerlijk gezegd altijd bang voor was en nu heel het traject moet door maken.
    ik vind dapper van je en mij helpt ook om van me af te schrijven .
    Ik heb bewondering en respect voor je en hoop dat je nu eindelijk kan genieten van alles veel liefs en xxxx nicole

  • Mary-Ann de Hoogh says:

    Wil iedereen bedanken, voor de lieve bemoedigde berichten. Heb ik veel steun aan gehad.Ben elke dag aan de betere hand en luister HEEL GOED naar me lichaam. Maar het gaat eigenlijk van eigens en ik denk dat dat komt, dat ik nooit in de put ben gaan zitten. Tuurlijk heb ik me momenten gehad dat ik me het zieligste vrouwtje voelde van heel de wereld, maar dan liet ik het gebeuren om er vervolgens weer tegenaan te gaan 🙂
    Liefs van my xxxxx

  • Gytha says:

    Een paar jaar later… morgen wordt mijn zus onderzocht of ze voor de tweede keer borstkanker heeft. Ik lees jou blog. Wat knap dat je dit zo beeldend hebt opgeschreven. Ik ben benieuwd hoe het nu met je is. En ook met jouw zus…… wanneer mijn zus een slechte uitslag krijgt zal ik haar wijzen op jou dagboek. Want behalve ellende die zij zal lezen vind ik de herkenning en de inzichten / doorzettings vermogen TOP. Bedankt voor je verhaal!

  • Enid says:

    Hoi Ik ben Enid.
    1999 borstkanker.We gaan voor bortsbesparend.Nooit een mama,scan,afspraak overgeslagen.En 5 jaar en 12 dagen na mei 1999, (de laatste geplande mamagrafie) Zit er een niet te negere tumor (3.7cm) Nooit gezien, zat achter littekenweefsel.
    van bortbesparende operatie…. Enfin Donderdag dit, en Dinsdag14/09/04 borst eraf..
    Weer Chemo en elk 1/2 jaar Scans en onderzoek in het Diaconessen in Utrecht. Prima En toen
    Gewoon een onbestemd gevoel deed mij naar de Nurse Practioner in Utrecht gaan.Voelen werd echo en echo werrd biopsie toch nog een MRI en 4 dagen later Bingo
    Er zit er weer een in de andere borst!! (Geen snelgroeiende ach van 99 naar 2004 is ook niet snel gegrooid.En nu,14 jaar later gaan (ook niet heel snel)maar zit er wel.Volgende week gaat Links eraf.Ik ben niet boos,verdrietig of teleurgesteld.Het is zo het is.Heb ik pech,of wordt ik een nog mooier mens?Mijn zoon toen 16, nu 34 zei toen,”mama ik weet waatom jij dit allemaal krijgt (ik heb ook M.S.)”Jij kunt dit aan,je blijft lachen en doorgaan” Daarom…
    Is 3x scheepsrecht? (Meer borsten heb ik niet) Marian,dank voor jou verhaal en dat je het deelt.
    Ik ga een klein weekje weg en dan ben ik aan de beurt.
    Misschien laat ik nog wat van me horen♡♡ In ieder geval ga ik er weer voor ××

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.