Wie ben ik?

“Jij bent toch Joyce? Ik heb je een paar maanden geleden ontmoet, weet je nog? Dit korte haar staat je mooi zeg!” Vol verbazing kijk ik het meisje naast mij aan. Word ik nou echt gewoon met kort haar herkend? Vrolijk geniet ik verder van mijn avondje uit.

30 december 2013
18 reacties

Tags: , ,

Sinds kort stop ik elke morgen mijn recent aangeschafte siliconen ‘kipfilet’ in een prothesebh. Als ik vervolgens in de spiegel kijk, kost het mij moeite om de vrouw die aan mij verschijnt enigszins te herkennen. Grotere nepborsten in haar bh, wat kilo´s zwaarder door medicijngebruik, ultrakort blond haar. Ik zie dat de boezem bij haar lichaamsbouw past, mede veroorzaakt door die extra kilootjes. Ik zie dat de korte haren haar staan, goed gecombineerd met haar sieraden en make-up. Ik zie dat de vrouw in de spiegel zich absoluut niet voor haar verschijning hoeft te schamen, maar waarom zegt mijn gevoel dan precies het tegenovergestelde?

Zoals vele vrouwen met mij, weet ook ik vaak niet wat ik aan moet trekken. Kleren te over, maar tegenwoordig staan zelfs mijn favoriete jurkjes als een ‘vlag op een modderschuit’. Leuk bij lange blonde haren, helaas geen gezicht meer bij mijn korte coupe. Daarnaast zitten ze ook nog eens veel te strak aan de bovenkant. Meerdere kledingstukken passeren keer op keer de revue, maar worden afkeurend terug op hun hanger gehangen. Te klein op borsthoogte, te strak bij mijn middel of te truttig bij mijn kapsel. Uiteindelijk maak ik noodgedwongen steeds weer een veilige keuze. Een spijkerbroek met laarzen en een wat wijder truitje, zodat mijn borsten erin passen en mijn buikje wat wordt verbloemd.

Van buiten lijk ik misschien zelfverzekerd en stoer, van binnen voel ik mij verward en onzeker.

Eenmaal buiten ga ik iedere dag verder met mijn zoektocht, die sinds het afzetten van mijn pruik reeds van start is gegaan. Een zoektocht naar mijn nieuwe ik, mijn nieuwe identiteit.

Van buiten lijk ik misschien zelfverzekerd en stoer, van binnen voel ik mij verward en onzeker. Ik zoek, maar ben mijzelf helemaal kwijt. Mijn eigen ik lijkt spoorloos verdwenen. Ik geef voornamelijk mijn korte haar de schuld van deze identiteitscrisis. Vooroordelen malen de hele dag door mijn hoofd. Te mannelijk en niet vrouwelijk, voert hierbij de boventoon.

Werd er bijvoorbeeld naar mijn ‘oude’ ik gefloten of wat geroepen door bouwvakkers op straat, nu blijft het angstvallig stil als ik langs loop. Naar mijn verschijning wordt niet op- of omgekeken. Een vorm van aandacht, die ik altijd als irritant heb ervaren, maar die nu vreemd genoeg als een gemis voelt. Mijn onzekere gevoelens worden door dit soort onbenullige gebeurtenissen meer en meer aangewakkerd. Zo ook, als ik met een lekke autoband een garage binnenloop. Niet een standaardzinnetje in de trant van: “Wat is er aan de hand mevrouwtje?”, met gniffelende collega’s op de achtergrond. Nee hoor, tot mijn verbazing begint de man een serieus gesprek met mij over verschillende soorten autobanden. Mijn vrouwelijkheid is naar mijn mening echt naar een uithoek verbannen.

Het meisje is niet de enige die mij tijdens mijn avondje uit herkent. Meerdere mensen die ik amper ken, weten mij vanavond ook met mijn nieuwe look te herkennen. Mijn zoektocht lijkt hierdoor spontaan wat vruchten af te werpen. Het besef, en vooral het gevoel, begint steeds meer tot mij door te dringen. Lang of kort haar, dikker of dunner, grote of kleine borsten. Tuurlijk gaat het niet alleen om mijn uiterlijkheden, het gaat vooral om mijn uitstraling, het gaat erom dat ik ben wie ik ben. Mijn oude ik blijkt zich diep van binnen al die tijd gewoon schuil te hebben gehouden. Tot ik hem zelf weer de ruimte geef om uit zijn ´identiteitsschulp´ te kruipen, mijn zelfverzekerdheid met zich mee slepend.

Langzaam, maar zeker, verwelkom ik mijn vertrouwde ik weer terug in mijn leven. Met een dikke vette knipoog en fluitend naar mijn eigen spiegelbeeld.

18 reacties

  • Mireille says:

    Oh Joyce, wat herkenbaar! Ik had ook lange blonde haren die zó bij mij hoorden en waar ik mijn persoonlijkheid aan dankte! Ik ben nu een jaar verder en heb nu schouderlange krullen! De kilo’s blijven echter een “probleem”… 2014 ga ik die strijd maar weer aan.

  • Adriana says:

    Precies verwoord hoe het voelt Joyce, ik voel het ook zo, knap gedaan.

  • Joyce says:

    Ik herken het ook helemaal! Mijn lange blonde lokken zijn ook verruild voor donkere krullen… Het groeit gelukkig wel hard, maar herken mezelf nog steeds niet op foto’s….

  • Coby van der veldt says:

    lieve Joyce
    Dikker of dunner,kort haar ,lang haar,kaal of met krullen,je bent mij even dierbaar en hoe jij alles beschrijft in je columns daar mag jij trots op zijn! X Mama

  • Het staat je goed hoor Joyce. maar dat gevoel heb ik ook ,ik heb een krullenbol nu had ook altydlang haar. nu vragen ze steeds heb jy je haar laten permanenten.ik zeg steeds nu dat is mijn chemokapsel.voelme gewoon 70 met dit kapsel.maar goed we zyn er nog en zyn weer gezond verklaart.Dat haar gaat weer langer worden dus gezond zyn is veelbelangrijker.ik wens jou ook het allerbeste toe voor het komende jaar.

  • Janny van den Berg says:

    Ja het leest weer zo heerlijk weg, maar daar achter schuilt er toch heel wat!!
    Sterkte en succes met je schrijftalent!
    Xx Janny

  • marja says:

    Ik weet niet hoe je er hier voor uit zag, maar op de foto zie ik een leuke pittige meid. Ja, dergelijke gebeurtenissen veranderen je, en ja je moet weer op zoek naar je eigen ik.
    Wij hebben een zoon die anderhalf jaar geleden een hersenbloeding kreeg op jonge leeftijd. Hij is gelukkig “zichzelf” nog. Maar ooh wat is het moeilijk jezelf terug te vinden in een lichaam wat niet meer doet wat jij wilt. Hij komt er wel, het heeft tijd nodig.
    En jij komt er ook wel, geef het tijd en weet .. je bent een mooie vrouw, die er zijn mag.

  • cerene says:

    mooie vrouw, dat ben je!!!
    xxx
    Cerene

  • janny koeman says:

    Jaaaaa Joyce dan is dit een heel andere strijd dan vechten tegen jel lijf dat je even in de steek liet. Ik wens je alle sterkte om te leren accepteren dat je gewoon een pracht mens bent. En dat weten wij allang . Dikke knuffel van mij

  • Dirk says:

    Mooie column weer Joyce is Joyce en blijft Joyce!
    Groet Dirk

  • Joke says:

    Joyce, wát ontzéttend herkenbaar. Onvoorstelbaar hoe je ikkie lijkt te veranderen door vooral je haar. Eigenlijk gelukkig niet voor te stellen voor anderen! Het blijft zoeken naar wie je nu bent, je persoonlijkheid is zo verstopt door alle zo ingrijpende gebeurtenissen. Jij klinkt als een stoere vrouw. Ík wens jou en alle anderen heel veel kracht in álles!! Op naar een zo goed mogelijk 2014!

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce,
    Wij onderschrijven volledig hetgeen jouw moeder in haar reactie scrijft! En wat een mooi geschreven column weer!!
    X Carrie en Johan

  • Jenny says:

    Zoals alleen een mama dat kan zeggen, lief!

  • Jenny says:

    Een jaar of 15 ken ik je nu: van Katjeskelder tot Alpe d’Huzes; van Innercity in dezelfde kittige roze/paarse glittertopjes tot Dance Valley met pruik en van kraambezoek tot ‘chemobezoek’. Zeker is er veel gebeurd en veranderd, maar jij blijft jij en wij houden van jou! We wensen je alle geluk/goeds, zoveel gezondheid als mogelijk & heel veel liefde in 2014!
    Een X van heel ver weg!

  • joycecolumn says:

    Goh Marja, wat heftig van je zoon…
    Bedankt voor je lieve reactie. Ik hoop dat het met jouw zoon ook goed blijft gaan. En met jou ook, is voor een moeder ook heel heftig om mee te maken…
    Lieve groet Joyce

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor alle lieve reacties! Fijn dat mijn verhaal herkenbaar is 🙂

  • Jacqueline says:

    Bedankt voor het delen van je verhaal, !! Kwam toevallig op dit blog terecht .

    Ook ik heb net weer wat haar gekregen, had zelf heel erg lang blond haar, nooit van leven kort gehad, en nu hik ik er tegenaan om mijn pruik af te gaan zetten.
    Ik durf niet goed tevoorschijn te komen met een totaal andere look.
    Aan de andere kant lijkt het me heerlijk om straks die pruik niet meer te hoeven dragen.
    En er gewoon te zijn met hoe het is. En ontzettend blij te zijn met dat ik er nog ben,
    Maar.. Het blijft toch nog wel even een ‘ding’ …
    Een oude image die ik en anderen zo gewend waren..
    Een goeie vriendin zei tegen me: ” vroeger had Jacqueline meer haar, nu is er meer Jacqueline…
    Mooi…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.