Voor het leven getekend

“Pap, mag ik nog een keer naar jouw litteken kijken?” Het is kort voor mijn operatie, als mijn vader zijn geruite overhemd openknoopt en ik de plek aanschouw waar een paar jaar geleden zijn borst nog zat. Een dunne lange lijn loopt over de gehele linkerkant van zijn borstkas. Het beeld grift zich meer dan ooit vast in mijn geheugen.

7 oktober 2013
57 reacties

Vier dagen na mijn operatie zit ik voor het eerst weer enigszins rechtop in bed, als de batterij aan artsen en verplegend personeel hun visiteronde loopt. Zoals elke ochtend ‘trakteer’ ik mijn visite op een uitgebreide blik op mijn bovenlichaam. Met een bemoedigend knikje kijkt één van de artsen mij aan. “Het ziet er allemaal goed uit, straks mogen de pleisters eraf en dan kunnen we de wonden gaan bekijken.”

Niet lang erna worden de katheter, twee drains en het infuus met de morfinepomp uit mijn lichaam verwijderd. De bewegingsvrijheid die hierdoor ontstaat zorgt ervoor dat ik, ondersteunt door mijn moeder, voor het eerst sinds dagen naar de badkamer schuifel.

Ik laat het warme water over mijn kale hoofd en lichaam stromen. De vastgeplakte wondpleisters weken zich langzaam losser. Ik probeer me voor te stellen wat zich zo meteen op borsthoogte zal gaan openbaren. Mijn borsten zijn al zo lang onderdeel van mijn lichaam, dat ik niet meer weet hoe het er ooit uit zag zonder ze. Laat staan hoe het eruit zal zien met één nepborst en één platte borst. En de littekens? De kleine markeringen die zich reeds her en der over mijn lichaam bevinden, halen het natuurlijk niet bij de grote herinneringen aan deze operatie. Mijn gedachten gaan naar het litteken van mijn vader. Bizar, maar ook fijn, om door mijn vaders borst enigszins voorbereid te zijn op wat komen gaat.

Mijn moeder staat mij in de deuropening van de douche met een handdoek op te wachten. Mijn moeder, die zich al dagen opwerpt als mijn ´privézuster´ en waarbij ik mij gelukkig al mijn hele leven kwetsbaar kan opstellen. Alsof we 34 jaar terug in de tijd worden geworpen, droogt mijn moeder mijn naakte lichaam liefdevol af.

Fris gewassen klim ik moeizaam terug in bed. Ik ben klaar voor de confrontatie.

Terwijl mijn verbandpleisters langzaam worden los gepulkt door de verpleegkundige, kijk ik naar mijn moeder. Het huilen staat haar nader dan het lachen en ik zie hoe de zenuwen door haar lijf gieren. Zelf begin ik ook wat zenuwachtig te worden.

Alsof we 34 jaar terug in de tijd worden geworpen, droogt mijn moeder mijn naakte lichaam liefdevol af.

Mijn nieuwe borstpartij wordt volledig bloot gelegd. Als ik naar beneden kijk begin ik te huilen. Aan de linkerkant siert mijn eigen tepel bont en blauw mijn kogelronde nieuwe borst. Onder mijn tepelhof zit een wond en ik zie enkele hechtingen uitsteken. Op het platte vlak aan de andere kant van mijn borst loopt, net als bij mijn vader, een lange horizontale dunne wondstreep vanaf mijn oksel naar het midden. Mijn moeder staat met tranen in haar ogen naast mij om mij te troosten. Ik slik mijn tranen weg en kijk haar glimlachend aan: “Ik huil niet omdat ik schrik mam… Ik huil omdat ik heel opgelucht ben hoe het eruit ziet.”

Twee dagen later, na zes dagen ziekenhuis, mag eindelijk ook de laatste drain eruit. Ik verruil mijn patiëntenuiterlijk weer voor mijn ‘gewone’ ik en wacht op mijn naderende ontslag. Kort na aankomst thuis, wandel ik langzaam door de straten in mijn buurt. Op het schoolplein komt mijn oudste zoon de schooldeur uitgelopen. Als hij mij ziet staan begint hij te rennen. “Mama! Ik hoopte al dat je vandaag weer naar huis zou komen!” Hand in hand verlaten we samen het schoolplein, hand in hand op weg naar de volgende stappen in het ‘gewone’ leven.

Dagelijks 9 borstkankerdoden. Dit raakt ook mij bijzonder hard. Ik besef hoe blij ik mag zijn dat ik mijn verhaal nog kan delen. Ik wil stilstaan bij hen die dat niet meer kunnen. Daarom ben ik donateur. Jij ook? Ga naar 9perdag.nl

57 reacties

  • Lonk says:

    slik…. Heel mooi…

  • Jeanne says:

    pffffffff heftig maar mooi

  • Heb respeckt voor deze moeder die zich kranig gedraagd weet esy t is hoe t voelt de een borstbrsparend de ander helaas niet trots ben ik op de vrouwen die deze zware last meedrsgen trots op dat ze vechten trots op wat ze presenteren ondanks de zwarte de pijn t verdriet deze vrouwen verdienen dan ook zks wel een dikke schouderklop en mogen zks in t zonnetje wotden gezet respeckt heb ik er voor gr angele

  • Marjo Den Dekker says:

    respect meisje,weer zo mooi verwoord. ik word vanavond opgenomen en morgen vroeg als eerste geholpen,beide borsten er af,,,eentje omdat het moet en de andere preventief,,,ik denk aan jou hoe sterk je bent en weet zeker dat ik er ook ga komen.xxx

  • sharine martis-jansen says:

    Heel veel sterkte je ben een kanjer God Blessing you.

  • Laura says:

    Een ontroerende column, prachtig geschreven! X

  • Nettie says:

    Heftig snik

  • Rozemarijn de Birk says:

    Heftig, verdrietig en even slikken, maar vooral mee heel mooi..

  • Chris says:

    Pffff…. zwaar..

  • Chris says:

    Heel veel sterkte, Marjo.

  • Marja says:

    Lieve Joyce, weer een fase verder. En wat heb je al wat faces doorstaan en ondergaan. Wat heb je het weer mooi verwoord. Ik wens je giga veel sterkte. Dikke knuf

  • Marja says:

    Marjo, ook voor jou, heel veel sterkte toegewenst. Dikke knuf Marja

  • shivatje says:

    Heel heftig, maar mooi. Ook dat anderen het mogen lezen en hun krachten eruit mogen halen.

  • Alies says:

    Veel sterkte, ken je gevoel, maar het kan allemaal weer ‘goed’ komen!!!!

  • Marianne says:

    Hier ben ik stil van, tranen….

  • denise says:

    Weer super geschreven xx

  • Alberdina says:

    Mooi verwoord.

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce. Wat heb deze fase weer prachtig verwoord.
    Weer met tranen in onze ogen gelezen.

  • jolanda says:

    met respekt voor je xxx

  • Thea says:

    Voel m’n tranen branden, weer mijn allergrootste respect, ik wens je alle kracht wat je nodig hebt, dikke knuf.

  • cora van der bijl says:

    heftig maar alle respect voor jou…….helaas heb ik ook borstkanker gehad 5 jaar geleden…… Maar ben blij en dankbaar dat ik er nog ben.xx

  • nel de weerd says:

    ben zelf geopereerd aan hersentumor maar vind dit heel heftig om te lezen je hoeft niet altijd dapper te zijn heb ik nu ontdekt ……… huilen mag ook en lucht op wens jullie allen heel veel sterkte en kracht

  • Manoesjka says:

    Heel veel sterkte,
    Manoesjka

  • shivatje says:

    sterke

  • Miranda (34 jaar) says:

    Heftig, mooi en confronterend! Morgen start ik zelf met mijn 1e chemo….

  • Dionne says:

    Prachtig geschreven, ben er stil van.. x

  • Joke says:

    Heftig.. maar weer een stapje verder. Heel veel sterkte.

  • petra says:

    Wow! Wat een verhaal. Ik heb een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen.

  • Sandra Princen says:

    Pfffffffffffffffffffff weet effe niks te zeggen,heftig!!!!! Heel heel veel sterkte en Kracht gewenst.

  • Jenny says:

    Ook deze prachtige column zal ik weer delen Joyce, want duidelijk is me wel geworden hoeveel mensen geïnteresseerd zijn/je willen volgen/het heel bijzonder vinden om te mogen lezen hoe zo’n (heftig) proces kan verlopen en gewoon willen weten hoe het met je gaat! X

  • Respect!!

  • Linda says:

    Heel veel sterkte Marjo

  • Janny van den Berg says:

    Joyce wat een verhaal weer, je bent toch echt een sterke persoonlijkheid chapeau! Wat heel fijn is voor alle andere mensen de kracht die jij doorgeeft ondanks alle narigheid! Xx Janny

  • Henny says:

    Heel veel STERKTE !!!!!!!

  • rian kapitein says:

    Het gaat snrl beter hoor. Bij mij is het 10 jaar geleden en ben nog steeds blij met mijn nieuwe borsten
    Gr
    rian

  • Tine Wanders says:

    Ik wens je heel veel sterkte Marjo! x

  • joycecolumn says:

    Lieve Marjo, ik wil je heel veel sterkte wensen voor morgen!! Wat bijzonder om te lezen dat jij aan de vooravond staat van dezelfde operatie als ik heb gehad. Mocht je behoefte hebben aan persoonlijk contact, mail me gerust op joyce@pinkribbon.nl
    Zet hem op! Ik hoop dat je snel herstelt! Dikke kus

  • joycecolumn says:

    Bedankt weer voor alle lieve reacties en complimenten!

  • jessica says:

    Zo lief om te lezen dat je lieve mama zo goed voor je zorgt………..en datb je zo’n sterke vrouw bent…….vol bewondering…..sterkte

  • janny koeman says:

    Goh Joyce wat knap verteld en zo duidelijk en vol emotie. Sterkte

  • Marianne says:

    Als je morgen wakker wordt na de operatie, dan zul je zeker Bevrijding ervaren! Dat hoop ik voor jou, Marjo! Door jouw kracht zul je het zeker redden. Alle sterkte, Marianne (ik weet wat het is!)

  • Thea says:

    Heel veel kracht en sterkte gewenst!!

  • lina says:

    met een brok in mijn keel gelezen! dat vrouwen ontzettend sterk kunnen zijn, bewijst jouw column maar weer. liefs, lina

  • ada gerritse says:

    Wat ver schrikkelijk sterkte met alles

  • Ingrid says:

    Heel veel sterkte de komende tijd!

  • loes says:

    heb dit met tranen in mijn ogen gelezen

  • loes says:

    heel veel sterkte

  • Sara says:

    Prachtig geschreven…..
    Ik wens iedereen heel veel sterkte en laat er toch alsjeblieft iets ontdekt worden dat kanker chronisch maakt. Helaas zal dat voor mij te laat komen; ik weet sinds ruim een jaar dat ik uitzaaiingen in mijn hele skelet heb.

  • Klazina says:

    Slik……Heel mooi geschreven! Je bent een kanjer!!
    Heel veel sterkte!!

  • shivatje says:

    Sara wens je veel sterkte toe en kracht om toch met deze positief te blijven.

  • Wendy says:

    Weer een mooie, heftige column. Goed dat je dit deelt, fijn dat je dit wilt delen met ons….

  • Gaby says:

    wat een ongelofelijk grote kanjer!

    zelf heb ik mijn moeder heel jong verloren aan borstkanker………………..dus ook ik weet hoe zo’n “dunne streep” eruit ziet! en ik ben en blijf zelf ook altijd op mijn hoede!

    top gedaan meissie………………………
    en nu heel veel mooie, gezonde jaren samen hand in hand met je kleine “grote liefde” van het schoolplein lopen!

  • ankie says:

    wederom weer mooi verwoord en ook huil ik als ik het lees ik huil niet uit medelijden maar voel en zie het voor mij zo als je alles opschrijft of ik het van dichtbij met je mee maak en je wil om arme om je kracht en hoop te geven ook voor de gene die het meemaken een steun en kracht die je geeft wens jou je gezin en familie veel liefde toe
    liefs ankie

  • Elsa de maat says:

    Mooi en moedig een voorbeeld ben je dikke knuffel vam zomaar iemand die met een traan dit heeft gelezen xx

  • Tonnie says:

    Heel veel sterkte.

  • Mireille says:

    Lieve Joyce,
    De tranen biggelen over mijn wangen….wat een kanjer ben je toch!
    “Alles sal reg kom”!

  • joycecolumn says:

    Sara, heftig zeg! Weet verder niets te zeggen dan sterkte….. Dikke kus

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.