Verstoppertje

“Echt waar mama? Mag ik vandaag mee om de cellen kapot te maken?” Dolenthousiast trekt mijn oudste zoon snel zijn jas aan om het nieuws op school aan zijn kleuterjuf te vertellen.

2 december 2013
13 reacties

Nieuwsgierig als ze zijn, betrek ik mijn kinderen ook bij deze fase van de behandeling. Alhoewel de inhoud niet geheel op mijn situatie van toepassing is, besluit ik delen uit het boekje te gebruiken dat ik van de radiotherapeut heb gekregen.

“Jongens, kom eens kijken wat een leuk boekje ik hier heb!”
Een klein vrolijk mannetje, gekleed als een soort superheld, prijkt stoer op de voorkant. “Wie is dat mannetje mama?” “Dat is Radio-Robbie. Hij woont in het ziekenhuis en gaat helpen om de laatste slechte cellen bij mijn borst kapot te maken.” “Heb jij dan nog steeds slechte cellen?” Mijn oudste zoon kijkt mij verbaasd aan.

“Ja misschien nog wel. De meeste slechte cellen zijn al weg door de medicijnen en de operatie. Maar sommige slechte cellen kunnen zich héél goed verstoppen. En voor de zekerheid gaat Radio-Robbie met zijn vriendjes zoeken of ze er nog zijn.”
We bladeren verder door het boekje. Kleurrijke plaatjes tonen hoe goede en slechte cellen eruit zien en hoe het mannetje zijn werk doet. Mijn jongste zoon begrijpt weinig van het verhaal maar kijkt geïnteresseerd naar de tekeningen die het verhaal illustreren.

FotoJoyce25“Krijg jij dit ook?” De vingers van mijn oudste zoon wijzen op het plaatje waarop te zien is hoe een lichtbundel het meisje uit het boekje bestraalt. “ Ja, dat krijg ik ook. Alleen die stralen zijn in het echt onzichtbaar, net als Radio-Robbie en zijn vriendjes.”
Ik lees verder over de stralen die op het lichaam schijnen, zodat Radio-Robbie precies weet waar hij moet landen. Eenmaal geland worden alle slechte cellen die de kleine mannetjes tegenkomen met hamers kapot geslagen.

Het voelt bijzonder dat hij vandaag mij de bestraling heeft ‘gegeven’.

Een paar weken later zit ik met mijn oudste naast mij in de wachtkamer.
“Mama, spannend hè? Denk je dat ik Radio-Robbie toch kan zien als hij gaat vechten?”
Ik antwoord: “Ik denk het niet. Maar misschien als je héél goed oplet…”
Met behulp van de verpleegkundige stelt mijn zoon even later het apparaat in. Behendig drukt hij op de knopjes tot ik goed lig. “Zo mama, stil blijven liggen hoor, tot zo!” Vrolijk huppelend verdwijnt hij met de verpleegkundigen uit de ruimte.

Als de bestralingssessie klaar is, schrik ik op van de vertrouwde kinderstem die door de luidspreker galmt: “Mama, het is klaar hoor! Ik kom er weer aan!” Trots komt hij naar mij toe gelopen: “Ik heb al je botten gezien op een soort televisie! Dat was echt cool! En ik mocht op heel veel knoppen drukken. En weet je, ik heb de stralen voor Radio-Robbie aangezet! Ik mocht dat helemaal zelf doen! Maar hij ging heel snel, ik heb hem niet gezien hoor.”

Ik kijk naar de glinstering in zijn ogen. Het voelt bijzonder dat hij vandaag mij de bestraling heeft ‘gegeven’. Eenmaal thuis vertelt hij het hele verhaal in geuren en kleuren aan zijn kleine broertje. Ik hoor hem zeggen: “Radio-Robbie heeft ervoor gezorgd dat alle slechte cellen kapot zijn gemaakt. Nu kan mama eindelijk echt weer helemaal beter worden!”

Ik slik, terwijl ik ontroerd naar mijn twee eigen kleine mannetjes kijk. Het zal toch niet zo zijn dat er in mijn lichaam nog ergens stiekem verstoppertje wordt gespeeld?

13 reacties

  • Janny van den Berg says:

    Zoals alle andere columns weer prachtig op papier gezet! Mooi hoor Joyce ik hoor het hem zeggen! Xx Janny

  • Ik heb alle behandelingen en 35 dagen radioterapie in Rome ondergaan en ik denk dat zulke situaties als je kinderen de apparaten instellen hier nooit zullen voorkomen. Ook ik heb mijn oudste kind af en toe meegenomen naar de oncoloog en radioterapie maar zij bleef bij een andere patient achter in de wachtkamer en daarna samen naar de dierentuin. in Rome. Je laatste zin herken ik en oh hoe vaak heb ik hem mij zelf gesteld….Ik ben nu 9 jaar verder en zoooooooo blij! Ik vind dat je alles zo ontzettend goed verteld met humor. Sterkte!

  • caroline says:

    Hoi Joyce,
    Heel herkenbaar, mijn dochters toen 6 en 8, gingen ook mee naar de bestraling, de oudste vond het 1 keer prima, zo was het duidelijk voor haar.
    De jongste ging nog wat vaker mee (zomervakantie) maar dan wel met de taxi…..
    Groetjes, Caroline.

  • gerda says:

    Wat een dapper manneke en wat een geloof in radio robbie zo hoort het ook te zijn, ik wens je veel sterkte en hoop met jou dat radio robbie alle cellen verslagen heeft

  • lina says:

    ontroerend! xx

  • stella says:

    Mooi verhaal, ook een mooi boekje hiervoor is Chemo Kasper en zijn jacht op de slechte kankercellen. Volgens mij heb ik het ooit eens besteld maar het isbn nr is 9075281161. Het gaat eigenlijk over een kindje wat kanker heeft maar met een beetje ‘verbouwen’ is het ook geschikt om te vertellen. Ik denk geschikt tot een jaar of 9.
    Ik wens je veel sterkte en hoop dat inderdaad alle foute cellen bij je eruit zijn.
    een mede lotgenoot

  • Mooi beschreven, Joyce. Goed dat je je kinderen zo betrekt bij je ziekteproces.

  • Fenny says:

    Fantastisch Joyce,wat geweldig hoe je dit als moeder doet.

  • Roelie says:

    Wauw, respect!
    En nog veel sterkte…

  • Jenny says:

    Heerlijke kindjes met een mama die zo goed weet hoe ze dit het beste voor en met ze kan aanpakken ;-))
    XxX

  • Johan en Carrie says:

    zoals alle vorige columns, weer een prachtig verhaal!!. heel ontroerend en emotioneel.

  • Cindy says:

    Ook weer zo herkenbaar! Het lijkt net mijn verhaal… Mijn dochters 3 en 6 zijn ook mee geweest, naar de bestraling en de chemo.. De oudste mocht het in de klas vertellen en alle kindjes moesten/ mochten 5 minuten stil liggen om te ervaren hoe dat is! En die laatste zin…… Ook herkenbaar! Die angst…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.