Stralend middelpunt

“Ze denken vast dat jij de patiënt bent”, fluister ik, terwijl ik kijk naar het kalende hoofd van mijn vader. Hij knipoogt naar me: “Ik ben toch ook nog steeds een patiënt.” Ik trek lachend mijn pruik recht en we stappen de wachtkamer binnen.

18 november 2013
28 reacties

Een week ervoor loop ik voor de eerste keer het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis binnen. Voor de volgende fase in mijn behandeling moet ik hiernaartoe uitwijken, aangezien mijn eigen ziekenhuis geen radiotherapie biedt. Na de chemokuren en de operatie is het nu ook nog tijd voor de nodige bestralingssessies.

“Je moet echt proberen je armen zo hoog mogelijk boven je hoofd neer te leggen”, klinkt het naast me. Makkelijker gezegd, dan gedaan. Mijn linkerarm krijg ik redelijk snel op de gewenste plek. Maar mijn rechterarm werkt totaal niet mee. Niet zo gek natuurlijk, aangezien ik pas een maand geleden ben geopereerd. Na eindeloos pijnlijk gesjor aan mijn arm, ligt hij hoog genoeg. De scan wordt gemaakt, waarbij er laserstralen op mijn borstkas worden geprojecteerd. Het lijnenspel wordt nauwkeurig op mijn lichaam overgenomen met rode inkt, met als finishing touch vier kleine donkere tattoostipjes. Ik hoor de woorden van de verpleegkundige: “Die puntjes vallen verder niet op hoor, het lijken net moedervlekken.”

Eenmaal thuis bekijk ik de rode lijnen, die over mijn kale ‘borstlandschap’ lopen. De inkt brandt op mijn huid. Deze lijnen zullen gelukkig gaan vervagen. De vier kleine puntjes die in het midden en aan de zijkanten van mijn torso zijn gebrand, zijn permanent. Ik bekijk ze eens goed. Mijn moedervlekken zijn lichtbruin van kleur, deze zijn zwart, maar van een afstand vallen ze inderdaad niet op tussen de overige kleine plekjes op mijn lichaam.

KnipselMijn vader en ik nemen plaats in de wachtkamer. We kletsen en maken grapjes, maar het lijkt hier niet gebruikelijk. Ik vraag me af waar de andere mensen voor komen. Net zoals ik dat doe, als ik bijvoorbeeld bij de huisarts zit te wachten. Die mevrouw die zo erg hoest, zou ze soms te veel roken? Lijdt ze aan astma? Heeft ze misschien een longontsteking? En die man die zo moeilijk aan komt lopen. Gevallen van de trap? Artrose? Wie weet gewoon een wilde nacht met zijn vrouw?

In deze bestralingswachtkamer van het AVL kan ik niet speculeren, het is overduidelijk wat er aan de hand is. Iedereen die hier rondloopt heeft kanker, kent iemand met kanker of werkt met mensen met kanker. De kanker verbindt, maar schept hier op de een of andere manier ook juist afstand. Iedereen in deze wachtkamer is stil en wacht tot hij of zij aan de beurt is.

We kletsen en maken grapjes, maar het lijkt hier niet gebruikelijk.

Uiteraard worden ook wij uitvoerig bekeken. Ik bedenk wat de mensen over ons kunnen denken: “Goh, die man. Die heeft het ook. Wat zou hij hebben? Vast zijn prostaat. Maar wacht eens, hij heeft ook een naar kuchje, misschien toch zijn longen. Die vrouw naast hem is vast zijn dochter. Of… Nee het zal toch niet, zo’n oude man met zo’n jonge vrouw.”

De deur gaat open en verstoort mijn gedachten. Mijn naam wordt geroepen. “Tot zo pap.” Ik voel de verbaasde wachtkamerblikken in mijn rug priemen als ik naar binnen loop.

Ik doe mijn bovenkleding en stoffen prothese uit in het kleedhokje. Ik ga de deur door en loop naar het bestralingsapparaat. Ik ga liggen en leg mijn armen in de juiste positie. Mijn lichaam wordt heen en weer geschoven totdat ik precies goed lig. Het doet pijn, maar ik probeer mijzelf te verbijten. De verpleegkundigen verlaten de ruimte. Ik durf niet te bewegen en lig doodstil als het apparaat om mijn blote borstkas begint te draaien. Ik zie niets. Ik voel niets. Ik hoor alleen het geluid van de onzichtbare stralen die zich dwars door mijn bovenlichaam boren. Na een paar minuten is het gebeurd. One down, nog vijftien keer te gaan.

Beam me up Scotty….

28 reacties

  • Elsa says:

    Ik vind je een kranige vrouw je beschrijft je gevoel goed, heel veel sterkte en liefs!!!!

  • ellie hirs says:

    respekt xx

  • Janny van den Berg says:

    Hoi Joyce als ik het lees, lijkt het of ik ook in de wachtkamer zit!
    Zoals altijd weer prachtig op papier gezet!

  • nel van der meer says:

    pfft joyce hele hijs zoiets… heb het zelf ervaren, lang niet zo ernstig als jij… heel veel sterkte… jammer dat ze jouw niet op de nw manier konden helpen nu moet je zoveel keer naar het ziekenhuis… sterkte wijffie

  • E.B. van Straten says:

    In het ziekenhuis waar ik bestraald werd was dat gelukkig anders. Je sprak met elkaar, hoe vaak ben je geweest hoe vaak moet je nog. Op dezelfde tijd kwamen dezelfde, je zat in een zogenaamde tijdgroep. Soms werd et zelfs gelachen. Ik ben jong en zat altijd met een nog jongere vrouw. De afdeling was ook echt gezellig gemaakt. Dat helpt denk ik. Sterkte, ook voor je familie.

  • gerda says:

    Wat kun je het goed verwoorden heel knap hoor. Ik wens je heel veel sterkte met al die bestralingen

  • Ingrid says:

    Wat schrijf je mooi over deze zware periode. Heel veel sterkte en succes.

  • cora van der bijl says:

    He kanjer gewoon lol maken in de wachtkamer……… Hebben wij ook gedaan 5 jaar geleden in leiden…….. Het is heerlijk om te lachen in zo moeilijke tijd!!!!!

  • lina says:

    wat ben je moedig! ik heb veel aan je moeten denken de afgelopen tijd. afgelopen dinsdag heb ik te horen gekregen dat ik geen gen-draagster ben.

  • Carla Rood says:

    Lekker blijven lachen hoor, met je vader. Wat kan je dat goed verwoorden. Zelf heb ik ook een heel proces doorlopen en weet uit ervaring wat je meemaakt. Dus kop op!

  • Claudia says:

    ja, heel herkenbaar…. Ene die tatoeagepunten, daar ben ik minder blij mee. Ik heb gevraagd of ik die weg kon laten halen, als ik klaar was met alle bestralingen. Het antwoord bemoedigde mij niet echt en ik was even met stomheid geslagen: “U kunt ze het beste laten staan, want als u weer hier komt dan kunnen we u zo weer goed neerleggen”. Na even stil te zijn geweest heb ik gezegd dat ik dat van haar uit zeker begrijp, maar dat ik niet de “stadsplattegrond ben”. Soms wordt er vergeten dat je gewoon een mens bent en dat een zwarte stip in de decolleté (net onder de hals) niet al te fraai staat (was met zetten misgegaan, en erg lelijke geworden). Uiteindelijk heb ik ze licht laten laseren, nu is het minder zichtbaar… en ja, mocht het nodig zijn (wat ik niet hoop), dan fungeert mijn bovenlichaam nog als voorwaardige “stadsplattegrond”.
    Weet in ieder geval, dat je er wel wat aan kan doen mocht je dat willen.

  • Jenny says:

    Je kunt jezelf toch een ware columniste noemen zo met al die prachtige teksten 🙂
    Daphne Deckers, Silvia Witteman, Saskia Noort: eat your heart out!

  • Mies says:

    Ik herken dit niet van het AVL, was bij ons altijd beregezellig in de wachtruimte. Maar ligt er natuurlijk aan wie er zit.
    Sterkte! Eerst maar op de helft zijn en dan gaat het razend snel. Voor je het weet is dit weer voorbij.

  • janny koeman says:

    Wat schrijf je makkelijk leesbaar en zo down to earth. Ik bewonder jou en vind je een sterke vrouw

  • nancy says:

    Weer heel herkenbaar…zo heb ik ook gezeten in de wachtkamer. Wat zullen andere denken?? Waar zit het bij hun?? En toch niet vragen. Ik heb afgelopen vrijdag mijn laatste bestraling gehad. En dan sta je zomaar weer buiten en nu? Vreemd gevoel maar ook wel fijn dat je niet meer elke dag heen moet. Nu zelf weer aan de slag en het “gewone”leventje weer oppakken. Vandaag eerst maar een nieuwe borst uitgezocht ipv het kussentje wat ik nog steeds droeg omdat ik bang was dat me huid heel erg ging verkleuren en zeer ging doen. Het is mij reuze meegevallen en ik hoop dat dat voor jou ook gaat gelden. Zet hem op voordat je het weet is het achter de rug. Dikke X

  • Diana says:

    Haha zeker erg herkenbaar … Ik ging gewoon met iedereen n praatje maken .. Hoop verhalen gehoord…succes met de rest vd bestralingen …

  • Monica Oudendijk says:

    Mooi geschreven,en zo herkenbaar .Hoop dat het nu weer wat beter met je gaat.

  • Annelies Sweebroek says:

    Ik heb ook zo gezeten in de wachtkamer, dus dit is herkenbaar. Maar ik probeerde toch wel iedere keer een beetje contact met de mensen te krijgen. Vooral als ik ontdekte dat er vaak dezelfde kanker patiënten waren als ik er ook was. Ik ben 28 keer bestraald dus zo ongeveer 5 en halve week op en neer gemoeten. Ik heb jou verhaal gelezen en ik vond het heel erg innemend en emotioneel om te lezen. Toen er bij mij borstkanker werd geconstateerd dacht ik dat ik een van de jongste zou zijn die in het ziekenhuis aan de Chemo zou moeten beginnen. Ik had het daar vaak genoeg over met mijn man. Maar toen het eindelijk zo ver was na de operatie schetste ik met verbazing dat ik een van de oudste was. Er waren heel veel vrouwen jonger als ik die het ook moesten ondergaan. Daar was ik in het begin wel heel erg van onderste boven. Dat vond ik heel moeilijk om te accepteren. Daarom vind ik het geweldig dat je het zo positief bent, dat is het beste genees middel.
    En dat moet je ook zijn dan komt het allemaal toch wel goed

  • Sity says:

    Hey Kanjer
    Weer heel herkenbaar geschreven ook ik kreeg mn arm niet om hoog in de juiste houding nog even rek therapie gehad en toen lukte t au au wel Maar de arm werd vsstgeplakt dan kon ik m ontspannen niet echt prettig en 25 x heb nu nog een frozen shoulder maar daar wordt elke week door de oedeemtherapeut aan gewerkt zet m open moedig voorwaarts liefs en respect van mij Sity Boelens

  • chanou23 says:

    Lieve Joyce,wat ben je een sterke, moedige vrouw. Ik zit met kippevel je blogs te lezen. Succes met de komende bestralingen.

  • Johan en Carrie says:

    weer een prachtig verhaal geschreven, zoals elke keer!!!
    zo duidelijk leesbaar voor iedereen!!!
    we zijn trots op jou!!!!

  • joycecolumn says:

    Lina wat goed nieuws! Mail me anders nog even. Heb je mijn mail nog? Of anders via joyce@pinkribbon.nl
    Ik zal ook wel even op je blog kijken 😉

  • joycecolumn says:

    Wat een bizarre reactie zeg!! Kun je je haast niet voorstellen zeg….
    Bedankt voor je tip om het weg te laseren! Bij mij vallen ze gelukkig wel mee, maar mocht het me ooit nog storen….

  • joycecolumn says:

    Dank je Sity!
    Vastgeplakt zelfs… Bij mij gingen ze ook met allemaal extra steuntjes aan de gang, de ring van het apparaat werd er zelfs afgehaald omdat hij anders niet kon draaien. De tijd om alles in orde te maken en mij klaar te leggen duurde langer dan de bestralingen 🙂
    Sterkte met je schouder!!

  • joycecolumn says:

    Je ziet alle leeftijden voorbij komen he. Het maakt geen onderscheid, mannen/vrouwen, oud/jong… Ik verbaas mij er ook steeds meer over hoe vaak het bij jonge vrouwen voorkomt.
    BEdankt voor je reactie, jij ook positief blijven he!

  • joycecolumn says:

    Succes met je ‘nieuwe borst’! Groot verschil met het kusssentje he?
    Hopelijk heb je snel weer een ‘gewoon’ ritme gevonden. Sterkte!

  • joycecolumn says:

    Allemaal weer bedankt voor de reacties!! Fijn om te lezen!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.