Pruik aan de wilgen

“Mama, je bent vergeten je pruik op te zetten!” Ik werp nog een laatste blik in de spiegel voor ik de deur achter me dicht trek. “Nee hoor, vanaf vandaag ga ik gewoon met mijn korte haar naar buiten!”

16 december 2013
72 reacties

Tags: , , , ,

Zeven maanden geleden vielen mijn geliefde blonde lokken met pijn in mijn hart op de grond. Met prachtig ‘surrogaathaar’ werd ik in staat gesteld toch met lange haren de buitenwereld te betreden. Geen starende blikken op het schoolplein of in de supermarkt, geen blikken vol medelijden. Een schijnwerkelijkheid, maar voor mij een veilige houvast in mijn eigen kale realiteit.

Nu mijn haar de weg weer terug aan het vinden is op mijn schedel, komt de dag van afscheid nemen steeds dichterbij. Een definitief afscheid van mijn langharige tijdperk, om plaats te maken voor een ´kortkoppiebestaan´.
Zelf zou ik nooit vrijwillig mijn haar zo kort knippen als mijn haar nu is. Ik voel me er onzeker door, het past niet bij wie ik ben. Bij wie ik was.
Zullen mensen denken dat ik er vrijwillig voor kies? Zullen ze zich afvragen waarom ik in hemelsnaam mijn lange haar verruil voor korte stekels? Zullen ze denken dat ik chemo heb gehad en een pruik droeg?
Ik neem vast wat voorproefjes op de mogelijke gedachten en reacties, door mijn pruikloze hoofd regelmatig aan familie en vrienden te tonen. Stuk voor stuk krijg ik complimenten. Heel fijn natuurlijk, maar eerlijk gezegd, zou er iemand zijn die mij in deze situatie gaat vertellen dat ik er niet uitzie? De onzekerheid viert hoogtij…

FotoJoyce26

Mijn haar groeit gestaag door, mijn pruik begint vaker over mijn hoofd te schuiven en aan de zijkanten begint mijn eigen haar tevoorschijn te komen. Ik kan het niet langer uitstellen en besluit het nu toch echt te gaan doen. Maar eerst is het tijd voor een laatste aanpassing.
Ik zet mijn pruik af en neem plaats in de kappersstoel. Blonde verf wordt op mijn hoofd gesmeerd. Ik hoop vurig dat met het uitwassen van de verf ook het laatste beetje gêne wordt weggespoeld. Ik sta op van de wasbak en loop terug naar de stoel.

“Mooi toch? Zo lijkt de kleur weer meer op wat je had,” hoor ik de kapster zeggen. Hoopvol kijk ik in de spiegel. De aanblik van mijn spiegelbeeld doet mijn hart bonzen. “Ja, beter dan dat donkere,” hoor ik mezelf mompelen. Ik voel paniek opkomen en ik wil zo snel mogelijk naar mijn auto. Terwijl ik in de achteruitkijkspiegel mijn korte blonde haar bekijk, biggelen de tranen over mijn wangen. Overstuur stap ik even later het huis van mijn ouders binnen.
“Ik durf het nog steeds niet!! Ook al is het nu weer blond, het is te kort, ik vind het lelijk! Ik kan het gewoon nog niet!” Mijn ouders proberen me te troosten. Ze vertellen me dat het mooi staat en ik er echt niet vreemd uitzie. Lief bedoeld, maar aan dovemansoren gericht. Tot ik de woorden hoor: “Dan draag je toch gewoon je pruik weer tot je het wel durft.” Ik voel me weer wat rustiger worden. Teleurstelling maakt langzaam plaats voor het door mij zo geliefde gevoel van controle.

Drie dagen later loop ik zenuwachtig naar het schoolplein. Her en der zie ik verbaasde blikken. Ouders die weten hoe de vork in de steel zit geven me complimenten.
Achter me hoor ik een nog onwetende moeder zeggen: “Wauw, wat heb jij ineens een korte coupe zeg! Was je je lange haren zat?” Ik draai me om en kijk haar vriendelijk aan. “Nee hoor helemaal niet, ik was gewoon mijn pruik zat.”

72 reacties

  • Coby van der veldt says:

    Mooie column Joyce! x

  • johanna says:

    Die laatste zin laat zien hoe sterk je bent lieve Joyce, dank je wel dat je zo ook deze worsteling durfde te delen.

  • shivatje says:

    De laatste zin zoals al beschreven is, is gewoon prachtig om te lezen. Dat laat je zien hoe sterk je bent om het leven te gemoed te gaan.

  • Heel herkenbaar Joyce, ik deed mijn pruik af toen ik op vakantie ging en toen ik terugkwam was ik zelf gewend aan mijn korte koppie en had ik maling aan de rest!!!

  • Cindy says:

    Ach, zo herkenbaar! Ik ga deze week naar de kapper mijn korte koppie laten kleuren! Ik wil zo graag zonder pet of sjaal de straat op… ( hoewel het wel erg koud is). Ik had ook lang blond haar, niet zo lang als jou! Maar gewoon mijn haar! Nu moet ik het ook doen met mijn kleurloze stekeltjes! Maar ik kan haast níet wachten… Dus kapperafspraak is gemaakt!

  • marjolein says:

    Ik kan alleen maar zeggen mijn complimenten en diep respect.

  • Janny van den Berg says:

    Ja als het leest zie je het weer voor je! Maar ja het blijft moeilijk als kort haar niet je eigen keuze is! Het is weer mooi geschreven Joyce! Je bent en blijft een talent zoals je alles op papier zet.
    Xx Janny

  • wilma says:

    Lieve Joyce, zo herkenbaar, ik had dan wel geen lang haar maar toch. Ik heb ook eerst mijn haar geverfd en ook toen zei de kapster enthousiast,o u kunt zo naar buiten. Niet dus! Ook ik heb een datum gezet en mijn pruik pas afgezet toen ik op vakantie ging. Ik vond mijn ‘çhemo’ krullen niet mooi, maar heb het wel ‘gevierd’ dat ik mijn eigen haar weer terug had. Ieder jaar hebben we met vrienden een nieuwjaarsborrel en dat werd toen een ‘nieuw haar’ borrel. En om dat deel af te sluiten heb ik mijn pruik weggegeven aan een goed doel, voor mensen die een pruik niet kunnen betalen. Heel veel sterkte verder en ik wens je fijne feestdagen met je gezin en familie en alle goeds voor 2014! Wilma

  • Whitney says:

    Heel krachtig! Het staat je prachtig!

  • Hannie says:

    Heel herkenbaar….tis mij 2x overkomen:-) ook gelijk mijn haar blond laten verven….mijn geluk was dat ik nooit lang haar heb gehad…btw…ik heb mijn pruik nooit op gehad…vond het vreselijk. En dan idd die opmerkingen …jee wel heel kort laten knippen hè dat je dat durft en goh wat ben jij veel afgevallen, knap hoor….jaja Het voordeel van kaal zijn geweest is, dat je wel super mooi haar terugkrijgt…in mijn geval. Lekker die pruik weglaten en commentaar negeren…het staat je echt !!

  • Freya says:

    Lieve Joyce
    Ik weet precies wat je nu doormaakt want zelf zit ik in hetzelfde schuitje. Mijn haar is van dezelfde lengte, dus ook zo heel kort maar ook nog heel grijs.
    Ook ik voel me nu soms heel onzeker met dat korte koppie.
    Familie vind het ook leuk staan zeggen ze, maar wat zou jij zeggen? Maar soms als ik naar buiten ga wil ik toch nog even de veiligheid van mijn pruik voelen.

  • wilma jonkers says:

    Heel herkenbaar, alsof je iemand anders bent maar ik voel nog de wind over mijn korte koppie waaien en dat vond ik zo’n mooi moment!
    komt goed, echt!

  • Fia says:

    Het staat je zo goed….lekker pittig en krachtig koppie….
    Goed van je hoor….

  • Ieke says:

    Lieve Joyce, ik ken je niet dus weet niet hoe je er met lang haar uitzag, maar als ik je op deze foto zie zie ik een prachtige jonge vrouw met een pittig kapsel dat haar erg goed staat. Mooier kan ik het, als vreemde, niet maken

  • Geen idee hoe je eruit zag voor….maar ik kan je wel vertellen dat het nu fantastisch uit ziet!

  • Petra says:

    Ik snap zo goed je reactie. Tegen mij zeiden heel veel mensen, korte koppie dat ben jij niet, maar de kracht die je nu uitstraalt ben jij wel!

  • Annelies Sweebroek says:

    Heel herkenbaar, maar ik was die pruik op een gegeven moment zo zat. Ik had er last van doordat het ontzettend kriebelde op mijn hoofd, ik liep daarom thuis altijd zonder pruik. En vaak buiten met een bandana en dan zag je de mensen ook denken. De pruik was wel heel mooi en mijn zoon en man waren ook heel erg blij als ik hem op had. Voor mij was het belangrijkste om weer beter te worden en dat haar zou dan wel weer vanzelf terug komen.
    Ik was ook heel erg blij toen er weer tekenen waren van het terug komen van het haar en heb mijn korte koppie ook gelijk laten zien aan iedereen en laten kleuren bij de kapper.
    En als ze naar vroegen gewoon antwoord gegeven. Ik hoefde me nergens voor te schamen want ik was bezig om weer gezond te worden.

  • anja says:

    Ik vintdespeuk mooi ik steun pink ribon ik heb de tekens op mijn nagels laten zetten op. Mijn aceel nagels

  • Cobie Dorresteijn says:

    Jij bent een prachtige vrouw met een kapsel wat mooi bij jou past!

  • Jolande says:

    Joyce,

    Via Facebook viel mijn oog op jouw colum.

    Er is zoveel wat ik hier neer zou kunnen en willen zetten, maar er is één kort zinnetje dat het allemaal zegt.

    Respect en een diepe buiging!

    Voor de zwarw periode waar je nu doorheen gaat.

    Voor het feit dat je dat zo openhartig en kwetsbaar op kunt tekenen en zo anderen steunt en jij het van je af kunt schrijven.

    De positiviteit die ik tussen alle regels voel.

    De overduidelijke liefde voor je famile, ook die is bijna voelbaar.

    Zet hem op!

    Liefs, Jolande

  • Back4More says:

    Zo herkenbaar !!! Ik was ook heel blij dat ik de pruik en de sjaaltjes af kon laten en het was wel supermakkelijk in onderhoud. In plaats van wassen, kleuren, stijlen, föhnen was ik nu binnen 5 minuten klaar….
    Maar, eerlijk is eerlijk, ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan dit korte donkere krulkopje dat ik nu heb, ook ik had nooit mijn haar zelf zo kort geknipt….ik mis mijn blonde steile haar….ik mis ook mijn leven voor de chemo…..maar……het gaat steeds beter, we kunnen niet terug nietwaar?
    En hee: ik ben er nog ! Viva la vida !!!!

  • Berteke says:

    Mooie column, alles zó herkenbaar! Drie weken geleden mijn korte koppie laten blonderen omdat de kleur van mijn nieuwe haar zo grauw en saai was. De dag erna dikke tranen staan huilen voor de spiegel. Dit korte koppie ben ik niet, ik kan niet wachten totdat mijn haar weer op de normale lengte is. De pruik heb ik bijna niet gedragen omdat ik dat een afschuwelijk ding vond. Ik droeg dus mutsjes en sjaaltjes. Op 9 april heb ik mijn laatste chemo gehad en na de vakantie eind mei ben ik zonder muts terug gekomen, nog wel hele kleine stekeltjes maar goed alles beter dan die hoofddeksels. Én iedereen maar zeggen dat het zo leuk staat. Túúrlijk zegt men dat. Zou ik ook zeggen. Maar ik zou nooit zelf gekozen hebben voor dit haar. En natuurlijk is het belangrijkste dat we gezond worden en blijven, en lijkt haar niet zo belangrijk, maar het is wel je uitstraling. Iedereen begint er ook over. Goedbedoeld uiteraard, maar ik word er soms wel moe van.
    Sterkte Joyce, de tijd geeft ons weer nieuw haar. Het duurt alleen zo lang….

  • liliane says:

    beste Joyce,

    heb dit ook meegemaakt met mijn jongere zus, ze had ook prachtig haar, en toen ineens die pruik en daarna het korte kopje, maar het heeft haar alleen maar sterker gemaakt en nu heeft ze terug een prachtige bos haar en is weer GEZOND en dàt was het voornaamste hoor. trouwens, het staat je wel goed, je ziet er een krachtige vrouw uit en je mooie haar dat komt terug hoor!!! een goede gezondheid gewenst in 2014 en nog veel langer.

  • Cath says:

    Ik had al zo vaak blogs gelezen van “medestrijders” die het moeilijk vonden hun pruik af te laten dat ik besloot niet eens aan een pruik te beginnen.
    Thuis liep ik “lekker” zonder iets en naar buiten droeg ik een sjaaltje of mutsje. Ik heb er tenslotte nooit om gevraagd om in de ellende te geraken die kanker heet. Mijn omgeving was vol respect en dat heeft misschien wel het meeste geholpen.

  • Misschien heb je er wat aan ,ik ken je niet met lange haren maar die korte haren staat je beeldig hoor. fijne feestagen en een gelukkig en gezond 2014

  • Claudia says:

    Zo herkenbaar dit…..op het schoolplein ging ik al een hele poos om met een groepje moeders tot ik op een dag erbij kwam staan en een moeder met een geweldig kort kapsel zag staan…ik heb zelf altijd mijn hart op de tong dus ik roep WOW wat heb jij een geweldig kapsel geen spijt van je lange haren het staat je echt super goed……..ik wist niet dat ze ook al een poosje een pruik droeg in verband met het verlies van haar eigen mooie haar.

    Toen zei ze Claudia nu jij het zeg weet ik zeker dat het me goed staat ten eerste omdat jij van niets wist en altijd eerlijk ben……Ik heb het grootste respect voor iedereen die dit heeft meegemaakt jullie zijn allemaal toppers.

  • Een meelezer says:

    Ik ken je niet dus ik zie een prachtige vrouw op de foto. Wat ik wel weet dat ik ook een zus, zelfs twee zussen heb die dit door gemaakt hebben dus ik weet hoe je je voelt. Vind je dus een topper en ben blij voor je dat je sterker uit de strijd gekomen bent. Wie van je houd houd van jou om wie je bent en niet m hoe je er uit ziet. Wens je fijne feestdagen.

  • Gerda says:

    Hallo Joyce,
    Wij kennen elkaar niet, maar toch even een reactie. Je ziet er prachtig uit met je korte koppie! Ook ik heb het 2 keer mee moeten maken, ook al had ik geen lang haar. Ik, met altijd steil haar, had gehoopt op ‘chemo-krullen’ kreeg ze niet…..Ik heb nu kort haar (iets langer dan jij nu) en laat het iedere 4 weken knippen met de gedachte ‘ik kan het nu weer laten knippen’ in mijn achterhoofd.
    Fijne feestdagen en een super 2014 toegewenst!

  • leontienmulder says:

    Ik kan alleen maar zeggen,”wauwwwwww en een heel diep respect.

  • Winny says:

    Onze zoon 13 jaar durft nog steeds niet zonder muts naar buiten….. Thuis staan we er op dat hij zijn muts afhoud maar het is een steeds weerkerende discussie vol met tranen. Onze zoon was en is nog steeds een ijdeltuit trots op zijn kuif. Toen door de chemo zijn haar uitviel hadden we besloten om het af te scheren. Nu 6 maand later staat er al haren op zijn hoofd… Er zijnzat mensen met meer haar als hij nu heeft en toch…en toch wil hij die verdraaide muts niet af. Hij zegt zelf vanaf ik een kuif kan zetten gaat ze af….. Ik hoop het zo erg! Ook voor jou was het vast moeilijk om over die drempel te gaan…. Wat een kanjer ben je! Nog veel sterkte

  • Aafke says:

    Heel herkenbaar Joyce, al is het voor mij al weer 9 jaar geleden, nog komt er emotie naar boven bij het lezen van jouw verhaal. Probeerde het beste er toen dan ook maar van te maken, ik voelde me ook niet echt prettig met mijn korte haren, maar je kon ook weer wat afsluiten wat de pruik betreft. Meid ik hoop dat het snel wat zal wennen. En vind dat het je best leuk en pittig staat! Wens je fijne kersdagen en een gezond liefdevol 2014 toe!

  • Francis says:

    Inderdaad zo herkenbaar…mooi om te lezen

  • ik weet niet hoe het voelt ,heb godzijdank de ziekte nooit gehad .maar lees met tranen in mij ogen je verhaal .sterkte gezondheid en liefde wens ik je toe .xxx

  • ik heb respect heb zelf ook een pruik kan er niet aan wennen altyd mijn hoofddoekje op masar het liefst zou ik zo naar buiten gaan en waarom ook niet xxx

  • caroline says:

    Hoi Joyce,
    Als ik je zo op de foto zie, zie je er goed uit, pittig, mooi gekleed met grote oorbellen, top!!
    Het kan ook heel anders gaan, nl dat je haar heel dun en zacht terug komt en dat je zo op je hoofdhuid kunt kijken, zoals bij mij.
    Iedereen zegt, na chemo krijg je mooi stevig haar terug, soms zelfs met krul, helaas voor mij niet.
    Na de 1e chemo was ik kaal, de pruik die ik al had gekocht, voelde niet fijn dus altijd mutsjes gedragen, dit voelde goed. Het duurde bijna een jaar na de 1e chemo dat ik weer zonder muts op straat durfde.
    Inmiddels ben ik zover dat ik op zoek ben naar een goed haarartiest voor een haarwerk o.i.d.
    Succes met het laten groeien van je haar.
    lieve groet, Caroline

  • Riek says:

    Ik weet niet hoe je eruit zag voor de tijd, want ik ken je niet………maar dit staat echt zoooooo leuk
    Groetjes Riek

  • bianca says:

    Hoi joyce,

    Ik zag je op hyves en dacht wat een prachtige vrouw. Ik lees net je blog over je pruik. Volgens mij hoef jij je niet onzeker te voelen. Je bent prachtig! Sterkte en succes met de rest van je reis naar een gezonde toekomst

  • Inge van welsen says:

    Hey Joyce,
    Wat een mooi en lief koppie! Dappere Dodo!! Wat mag jij trots op jezelf zijn.

  • Lincy says:

    Hoi Joyce,

    Wat een mooi stukje heb je geschreven! echt WAUW!!
    Je hoeft je echt niet onzeker te voelen, Het staat je super!! 😉
    Heel veel sterkte nog.

  • henriette says:

    hoihoi
    Joyce je bent een topvrouw verschuil je niet met die pruik
    ik ken je niet maar wat ben jij een prachtvrouw
    je hoofd omhoog en gaan leven
    heel veel succes en vooral pruikloos plezier
    KANJER

  • cora van der bijl says:

    Je bent een mooie meid…….. Dat haar komt wel weer!!! Ik ben nu 5 jaar verder en wil mijn haar aan de Haarstichting geven!!!

  • Ingrid says:

    Dit kapsel staat je prachtig!! Maar terwijl ik het typ besef ik dat het niet je eigen keuze is om het zo te hebben…..Misschien is het dát nog wel wat je het meeste plaagt, dat je hier niet zelf voor hebt kunnen kiezen, er geen inspraak in hebt gehad! Ik wens je er veel sterkte mee om te accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn, dat dit niet anders kon…….Je bent en blijft prachtig, van binnen en zeker ook van buiten!

  • Linda Bruin says:

    Lieve Joyce,

    Het staat je geweldig! Je hebt er een prachtig koppige voor, echt waar!

    Ik heb zelf mijn pruik links laten liggen en zet buiten wel een mutsje op, maar dat meer vanwege de kou. Als ik binnen ben zet ik hem gewoon af, net zoals ik mijn jas uit doe. Sommige mensen moeten er wel even aan wennen, maar de meeste mensen vinden het me super stoer staan.

    Ik hoop voor je dat je nu verder klaar bent met deze ziekte, veel succes met je verdere herstel.

    Lieve groet,

    Linda

  • Julie says:

    wauw, ik ben pas 12 jaar en ik wil mijn spreekbeurt over kanker gaan houden. Ik heb al uw verhalen gelezen en ben héél erg onder de indruk! Ik wens u en uw familie heeeeeel veel sterkte, en ik vind dat u er net zo goed uit ziet met als zonder pruik!

  • coby van ooijen says:

    ook voor mij heel herkenbaar , ik deed mijn pruik voor het eerst af toen het snikheet was , mijn haar was nog veel korter dan jij nu op de foto hebt, maar ik was zo trots dat mijn haar weer terug was gekomen , terwijl het niet mijn eigen haarkleur was , het was namelijk grijs iedereen zei van wat leuk staat je goed , maar ik was mezelf niet als ik in de spiegel keek werd ik weer aan die nare periode herinnerd , dus ook een kleurtje erin , maar als ik nu de fotos terug zie denk ik bij mezelf van , oh hoe heb ik zo buiten druven te lopen , maar op dat moment ben je super trots en dat mag dan ook he .

    groetjes coby van ooijen

  • angela says:

    heel herkenbaar …… heb moeten huilen toen ik het las, ik worstel op het mement met dezelfde gevoelens…!!

  • Anke Riemersma says:

    Heel herkenbaar .

  • Jolanda says:

    Wat herkenbaar de angst dat je niet zonder pruik naar buiten durfde te gaan. Voor mijn gevoel was ik mijn identiteit verloren als ik in de spiegel keek. Helaas had ik ook nog de pech, en nog, dat mijn volle haar, heel erg dun is terug gekomen.
    En ieder kan zeggen wat ze ervan vinden, het gaat erom wat jij erbij voelt.
    Maar als ik naar je foto kijk, zie ik een dappere vrouw, vol met vechtlust en heb ik veel respect voor je.
    Ik wens je dan ook heel veel kracht en gezondheid.

  • marian says:

    Ik wou dat ik deze lengte had, ik heb mijn pruik nog op

  • Janet says:

    Ik weet niet hoe je er voordien uitzag, maar dit staat je echt heel erg goed hoor!

  • Jellie says:

    Hallo Joyce, ik ken je niet, ik weet niet hoe je er eerder uitzag, maar ik vind het prachtig staan, het past mooi bij jouw gezicht en de kleur is erg mooi. Sterkte met alles!
    Groetjes jellie

  • Fenny says:

    Hoi Joyce,
    Je ziet er prachtig uit met dat korte koppie. Je verhaal ontroerd me wederom. Het maakt niet uit wat anderen denken, vinden, zeggen….. Het gaat om jouw gevoel en dat is belangrijk!
    Warme groet van Fenny

  • Jenny says:

    Lieve schat,

    Het is voor ons zo gek hè, want als je jou kent, is hetgeen je ziet een gezellige vriendin; een lieve moeder; een energieke meid: zomerfestivalletje hier, etentje daar, kleding en pumps passen bij elkaar!
    Kort haar? Oh ja, nu je het zegt… (En natuurlijk maken 1000 complimenten nog steeds niet het verschil, maar hopelijk helpt het je steeds een beetje meer geloven hoe gemeend ze zijn!)

    X

  • Anita van der Vliet says:

    Nou meid…..ik ben trots op! Het staat je super maar weet dat jijzelf je eigen zo niet herkend….had ik ook……donkere krullen trug……dat was ik niet, ik was Aniet met blond supersteil haar. Op school dezelfde reactie als jij van ’n mama. Mijn eerste uitje met pruik was ’n nieuwe kamerplant kopen voor ’n pot die toen net leeg stond…….hij is na 11 jaar nog steeds in mijn leven en noem ‘m bokkepruik en hoop dat we nog lang van ‘m mogen genieten net zoals al onze geliefde van ons mogen en kunnen genieten…..want wij zijn KANJERvrouwen!

  • GJ van Dalfsen says:

    Ai, heb een beetje medelijden met de medemens. Heb zelf ook jou hele proces meegemaakt inclusief de galgenhumor. Maar er zijn (gelukkig) altijd nog mensen die nog nooit met kanker te maken hebben gehad. Voor hen is dat echt ver hun bedshow. Stel dat zij zo iemand is? Ookal is ons iets heel heftigs overkomen, toch probeer ik altijd mensen die een rot opmerkingen maken ook in hun waarde te laten. Ookal weten ze niet waar ze het over hebben.

  • Hans Geuzebroek says:

    Wij gingen na alle ellende met het hele gezin op vakantie naar Portugal ,waar het zo warm was ,,,,,,dat mijn oudste zoon tegen mijn vrouw zei terwijl hij de pruik aftrok ……en die doen we niet meer op . Ze heeft hem nooit meer op gehad, en heeft een schitterend koppie haar over gehouden . De mensen om je heen moeten maar accepteren dat je ziek bent en dat er sommige verandereringen tijdelijk plaats vinden .

  • marion says:

    lieve Joyce, ik ken je dus wel met lang haar en nu met kort haar. Eerlijk gezegd vind ik je in alle opzichten mooier geworden : sterker, moediger, zachter en wijzer .
    Prachtig om te zien en inspirerend voor zoveel anderen die mede dank zij jou beseffen dat je in het leven zowel moet kunnen vechten als incasseren.
    Marion

  • Johan en Carrie says:

    weer een prachtig geschreven column!
    en dat model wat je nu hebt vinden wij je ook heel goed staan!
    maar dat wist je al!

  • columnjoyce says:

    Lieve allemaal,
    Bedankt voor alle mooie reacties weer!
    Het zijn er weer te veel om bij iedereen een persoonlijke reactie te geven…. 🙂

  • joycecolumn says:

    Beste GJ,
    Ik heb die vragen nooit als rotopmerkingen ervaren hoor. Door eerlijk te antwoorden dat ik mijn pruik zat was, bood dit direct openheid over mijn ziekte.
    Ik denk dat je door de waarheid te zeggen juist anderen (inlcusief jezelf) in hun waarde laat toch? En ik krijg altijd terug dat mijn openheid en humor het anderen juist makkelijker maakt om het erover te hebben 😉

  • joycecolumn says:

    Wat een mooi verhaal over die plant! En dat na 11 jaar, hoe bijzonder 🙂
    Bedankt voor je reactie!

  • joycecolumn says:

    Lieve Julie,
    Wat bijzonder dat jij jouw spreekbeurt over kanker gaat houden. En ik vind het helemaal bijzonder dat jij, als 12-jarige, mijn columns leest!
    Bedankt voor je lieve reactie, heel veel succes met je spreekbeurt en mocht je wat willen weten, mail me dan even op joyce@pinkribbon.nl

  • joycecolumn says:

    Winny, bedankt voor je reactie. Heel veel sterkte met jouw zoon! Ik hoop alles goed gaat en dat hij snel zijn muts af durft te doen. Moet voor een jongen op die leeftijd een hele vervelende ervaring zijn… Wens hem sterkte!

  • joycecolumn says:

    Hoi wilma,
    Geweldig zeg een nieuw haar borrel 🙂
    Ik heb mijn pruik ook weggegeven aan de Haarstichting. Jij ook?
    Jij ook fijne dagen en bedankt voor je reactie!

  • Sity says:

    De eerste indruk toen ik de foto zag was wow wat een pittig kort koppie ennn je straalt Joyce
    wel was ik verbaasd over t haar kleuren , dit wil ik nl ook weer zo graag maar ik durf het niet aan terwijl ik toch in mei 2010 al klaar was met chemo dus dan zitten de eerst haartjes er al weer op.Maar ik heb echt baby donshaar teruggekregen terwijl ik een dikke dichte bos had voor zie je mn hoofdhuid er doorheen Ben nu eindelijk erg emotioneel en vooral als ik foto s zie van mijn mooie haar voor de chemo maaarrrr ik ben er nog zeg ik ook altijd maar weer maar t is wel eens moeilijk vooral als je alleen bent geniet van je korte koppie en ik wens je alle goeds voor 2014 liefs van mij xx

  • bonita drenth says:

    Als ik al jullie verhalen lees,ben ik blij dat ik mijn haren nog een keer ga afstaan aan stichting haarwensen!,

  • joycecolumn says:

    Hoi Sity,
    Bedankt voor je reactie! Jij ook een goed 2014!
    Wat betreft mijn haar kleuren. Ik had hier verschillende dingen over gehoord. Wel of niet… Ik ben flink gaan speuren op internet en kwam verschillende berichten tegen dat het gewoon kon. Het haar is in het begin weliswaar nog dunner, maar het is nieuw haar en dat schijn je gewoon te kunnen verven. Ik denk wel dat het goed is dat iedereen voor zichzelf goed kijkt of je het aandurft.
    Je mag me ook mailen hoor als je nog even wilt sparren hierover: joyce@pinkribbon.nl
    Lieve groet Joyce

  • Angela Suter says:

    De herkenbaarheid van je verhaal ontroerd me als een malle.
    Ook bij mij gaat de pruik nu schuiven en komt mijn haar er aan de zijkanten onderdoor. Ik weet dat het bijna zover is om ‘em weg te doen, maar ik durf niet.
    Stoer van jou!

  • Brigitte van der Kallen says:

    Lieve Joyce, Wat een herkenbaar verhaal! Ook ik heb afscheid moeten nemen van mijn lange blonde lokken. Inmiddels is het haar aan het terug aan het groeien (grijs!!) en heb ik al een kapper-kleur sessie achter de rug. Op advies van de kapper nog niet blond, het haar is daar nog te fragiel voor. Dus, van lang blond haar naar kort, donker haar…. Wow, ik ben mezelf totaal kwijt, ik heb een identiteit crisis, met als hoogtepunt dat iemand me met meneer aansprak…..
    Natuurlijk is het belangrijkste dat ik beter ben, zeggen mensen. En dat is ook zo natuurlijk, daar ben ik super dankbaar voor en heeft er voor gezorgd dat ik anders in het leven sta. Maar de drang om naar je ‘oude’ leven terug te gaan met bijbehorende energie niveau en uiterlijk is niet te onderschatten. Geduld, dat moet mijn grootste vriend worden…

  • Marie says:

    Wat dapper van je dat je zonder pruik de deur uit gaat. Ik vind je korte kapsel overigens erg goed bij je staan. En op de foto straal je helemaal! Erg mooi om te zien.

    http://www.limburghair.nl/

  • Maria ten Hoeve says:

    Knap en moedig, om ineens zonder pruik naar buiten te gaan. Het staat sowieso goed, maar ik begrijp dat zoiets een enorme stap is. Ik hoop dat je je sterk voelt en dat je steeds meer zelfvertrouwen zult krijgen! https://www.articoupe.nl/tags/pruik/

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.