Mag het een cupje meer zijn?

De ochtend na de diagnose ga ik met mijn man en ouders naar het ziekenhuis. We hebben een afspraak met de chirurg, volgens mijn huisarts is hij de specialist in de regio als het om borstkanker gaat. Hoe ironisch, het blijkt dezelfde chirurg te zijn die mijn vader ook heeft geopereerd… “Uw borst is helaas niet borstbesparend te opereren, maar zal moeten worden geamputeerd.”

1 februari 2013
35 reacties

Tags: , , , , ,

Ik schrik niet van de woorden van de chirurg. Sterker nog, ze sluiten aan bij het besluit dat ik de avond ervoor al heb genomen. Direct nadat ik hoorde dat ik borstkanker had, heb ik de diagnose geaccepteerd en ben ik in staat om nuchter naar de ontstane situatie te kijken. Dit maakt dat ik diezelfde dag al een rigoureuze knoop doorhak.

In mijn borst zit kanker en voelt daardoor al direct als een ziek onderdeel van mijn lichaam, wat er zelfs voor kan zorgen dat ik dood kan gaan. Het gevoel wat dan ook bij mij overheerst is: weg met die borst!

Aangezien de kanker zich razendsnel heeft ontwikkeld, zich ook al in mijn lymfeklieren heeft gemanifesteerd en hoogstwaarschijnlijk een erfelijke factor met zich meebrengt, neem ik een drastische beslissing.  Ik wil de kans dat het ooit terugkomt tot een  minimum beperken en aangezien ik twee borsten heb…..

Natuurlijk valt de beslissing mijn borsten te laten amputeren mij zwaar. Maar hoe erg het ook is, ik verander niets aan de situatie.

“Ik wil mijn linkerborst preventief laten amputeren, kan dat?” vraag ik aan de chirurg. Hij lijkt wat overvallen door mijn vraag, maar geeft direct aan dat dit kan. Maar voegt daaraan toe dat ik dit nu niet direct hoef te beslissen, ik heb alle tijd om er rustig over na te denken.
Ik hoef er niet over na te denken, mijn besluit is genomen en dat staat voor mij vast. Zonder mijn eigen borsten valt denk ik prima te leven. Hoe anders zou de beslissing zijn om bijvoorbeeld een hand of voet te moeten laten amputeren?

Misschien scheelt het dat ik mijn bescheiden boezem nooit als het meest opvallende deel van mijn lichaam heb gezien. Als puber, opgroeiend in het ‘Baywatch-tijdperk’, leverde dit nog weleens de nodige onzekerheid op. De siliconenborsten vlogen in die tijd over het beeldscherm, waarbij ik mijn borstomvang nogal in het niet vond vallen.

Eerlijk toegegeven, de tijdelijke borstvergrotingen tijdens mijn twee zwangerschappen en lange borstvoedingsperiodes, heb ik niet als vervelend ervaren. Sterker nog, ergens hoopte ik stiekem dat ik er wat grotere borsten aan zou over houden.

Maar uiteraard, met het verdwijnen van de borstvoeding en de laatste zwangerschapskilo’s, kregen mijn borsten hun originele formaat weer terug. Achteraf gelukkig, want korte tijd later ontdekte ik mede hierdoor de eerste veranderingen door de kanker in mijn borst.

Natuurlijk valt de beslissing mijn borsten te laten amputeren mij zwaar. Maar hoe erg het ook is, ik verander niets aan de situatie. Ik heb borstkanker en heb hier geen invloed op helaas. Wel heb ik invloed op hoe ik met deze ziekte omga en aangezien ik altijd aan elke situatie een positieve draai wil geven, lukt mij dat ook deze keer.

Nadat de chirurg mij heeft uitgelegd dat het uiteindelijk met behulp van siliconen mogelijk is om bij mij nieuwe borsten te creëren, stel ik dan ook onbescheiden de vraag: “Dokter, als ik dan toch nieuwe borsten krijg, kunnen ze dan misschien ook een maatje groter?”

35 reacties

  • Jenny says:

    Wat een treffende column weer meis! Mooi! En die vraag op het einde…dat vind ik helemaal niet zo’n gekke hoor ;-))

  • Mirjam says:

    Mooi geschreven, heel puur! En humor haha…waarom niet een maatje groter, gelijk heb je!!

  • Case of Dees says:

    Mooi geschreven……. Ik snap je gevoel mbt je gezonde borst heel goed. Omdat je vader ook borstkanker had, kan ik me je keuze helemaal voorstellen (anders zou ik een betoog houden dat je misschien toch even tijd moet nemen……). Is de overweging te kiezen voor implantaten een bewuste of heb je reconstructies met eigen weefsel (diepflap) ook nog overwogen?

  • petra says:

    Heb een preventieve borstamputatie + reconstructie met silliconen achter de rug. Van cup A naar cup D! Het leek wel kerst! 🙂

  • Michelle says:

    Goede beslissing, ik heb zelf het BRCA II gen en ook in 2005 beide borsten laten amputeren, ook al kwam de klap later want het is een dappere beslissing maar gaat ook gepaard met emoties die pas naar boven drijven nadat de nuchtere wijsheid weg ebt.
    Sterkte met alles! Lieve groet, Michelle

  • Laura says:

    En zo positief als je toen al was ben je nu nog steeds! Ik ben trots op je! X

  • Coby van der Veldt says:

    Je weet hoe wij er over denken daar hoef ik niets over te zeggen! Maar hoe jij het op papier weet te zetten vinden wij heel bijzonder.Dikke kus Papa en Mama

  • Lotte says:

    Wat ontzettend mooi beschreven! En stiekem ook best een beetje grappig;) Hopelijk gaat alles goed! Zie je snel op de club! Groetjes,
    Lotte

  • Jannyvdb says:

    Joyce weer positief en gevoelig geschreven!ik ben ervan onder de indruk en hoop dat vele mensen hier weer wat van gebruiken!

  • Pablo T says:

    Moedige beslissing. Je positieve instelling is een booster voor je lotgenoten…
    (schitterende schrijfstijl ook!)

  • Kees says:

    Je moet een boek gaan schrijven, je bent een natuurtalent. Het zal veel mensen steunen die zichzelf herkennen.

  • jackie says:

    Lieve Joyce,

    Lees je collums steeds met tranen in mijn ogen en heftige kippenvel. Je kunt het zo mooi vertellen, ik heb veel respect voor de manier waarop je met je ziekte bent omgegaan. Wat ben jij een sterke vrouw!!!
    En over deze collum, waarom zou je niet iets”positiefs” overhouden aan deze vreselijke ziekte.
    Ga lekker voor een maatje groter!!

    Als laatste wil ik nog zeggen dat ik je een inspiratie vind voor vele vrouwen!

  • Fenny says:

    Diep respect!!!!
    Groet Fenny

  • wilma jonkers says:

    Treffend en herkenbaar,voor mij bijna 10 jaar geleden nu. Wist ook meteen na de diagnose dat mijn zieke borst niet langer bij me hoorde.Hoe eerder hoe liever en ik heb er bewust afscheid van genomen,dat helpt!
    Ik was opgelucht na de operatie en de confrontatie was groot maar draaglijk.
    Gelukkig ben ik ‘mooi’geopereerd.
    Een nieuwe borst kan nog steeds maar ik voel me er zoals ik eruit zie nog steeds goed.ik vind het super dat als vrouwen een nieuwe borst willen dat ook gerealisseerd kan worden.
    Geniet ervan.
    Joyce.dank voor je mooie column

  • janny koeman says:

    wat kun je dit duidelijk en humoristisch vertellen. Ik was sprakeloos heb heb diep respect hoe je (jullie) dit doen

  • Samantha van der Kleij says:

    Beste Joyce,

    Ongelooflijk hoe je dit zo nuchter en humoristisch op papier krijgt! Ik heb bijzonder veel respect voor je over hoe positief jij hier instaat! Ik, als meid van 18, ben heel erg geïnspireerd door de moed die je op ons (de lezers) over brengt! Super, en ik wenst je heel veel sterkte in dit traject!

    Liefs,
    Samantha

  • joycecolumn says:

    Hoi Michelle,
    Bedankt voor je reactie!! Ik ben me hier zeker van bewust 😉

  • joycecolumn says:

    Dank je wel case of dees!
    Ik kan geen diepflap laten doen omdat ik weinig buik heb 🙂 Ik weet niet of ik dat wel had gedaan als het mogelijk was. Ik heb begrepen dat dat ook een heftige ingreep is, maar kan me voorstellen dat het mooi is om het met eigen weefsel te doen.

  • joycecolumn says:

    Dank je Pablo! Ik hoop inderdaad dat ik andere mensen een booster geef!

  • joycecolumn says:

    Wie weet kees….Vooralsnog heb ik nog genoeg ideeen voor mijn columns 🙂

  • joycecolumn says:

    Jackie, bedankt voor je lieve reactie!!!

  • joycecolumn says:

    Wilma, bedankt voor reactie! Wat fijn dat jij je ook zonder nieuwe borst goed voelt. Het is fijn dat je als vrouw de keuze hierin hebt en dat ze zo kundig zijn om ‘mooi’ te opereren!

  • joycecolumn says:

    dank je Fenny!!

  • joycecolumn says:

    groot gelijk petra, je invloed pakken waar het kan! 😉

  • Case of Dees says:

    Ha Joyce, als je weinig buik hebt, is een C-cup inderdaad lastig. Plastisch chirurgen kunnen onderling wel van mening verschillen. Ik ken vrouwen die een dubbele diepflap hebben gehad (in België) terwijl Plastisch chirurgen in Nederland beweerden dat dat absoluut niet kon. Ik kan niet zeggen dat ik de diepflap een hele heavy ingreep vond, maar dat blijft toch altijd persoonlijk. Ik heb nu een platte buik, platte billen én twee nieuwe borsten. Ik ben helemaal gepimpt 🙂

    Succes !!!

  • jeannette says:

    Hoi Joyce,

    Het is een goede column geworden 🙂 Precies zoals ik je ken van de korte gesprekjes op het schoolplein. Maar alle bewondering en respect voor hoe je met je ziekte omgaat!
    En dat er nog maar vele mooie columns mogen volgen.

    Groetjes, Jeannette (mama van Daniel)

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor alle lieve en mooie reacties die ik krijg op mijn columns!!
    Ik vind het heel bijzonder om te zien dat het delen van mijn verhaal wordt gewaardeerd.
    Ik krijg hier zelf veel energie van en dat kan ik goed gebruiken 🙂
    Ik hoop dat jullie de rest van mijn verhaal blijven volgen, want er liggen nog veel columns op de stapel!
    Lieve groet Joyce

  • joycecolumn says:

    Wat goed om te horen dat mijn verhaal ook jongen meiden zoals jij aanspreekt Samantha! Bedankt voor je lieve reactie

  • joycecolumn says:

    Hoi Dees, bedankt voor het meedenken. Wat fijn dat het bij jou is meegevallen. Ik zag dat jij ook een weblog hebt, dat ga ik ook eens lezen!

  • Martine says:

    Meid, zoals ik in je blog opmerk ben je een lekkere pittige vrouw. Ik begrijp jouw keuzes enorm! Je wil om te leven ook! Je doet het goed!! Ben trots op je.

    Martine, 34 jaar (overmorgen 35), sinds juni 2012 ook borstkanker, heb dezelfde keuzes gemaakt over mijn borsten, helemaal happy mee.

  • Martine says:

    Ik sta in de nieuwsbrief op de foto…. PACT studie. Foto is al een beetje oud. Klinkt gaaf…. Is van een paar maanden terug, inmiddels heb ik het kapsel van een uitgeleend potje pindakaas. Lengte zo’n 2 cm… Ik ben degene in het witte shirt met glimlach genietend van een sporten meid: IK! Ik denk weleens ben net onkruid, dat vergaat ook niet!

  • joycecolumn says:

    Wauw Martine, wat een mooie foto’s! En zo stoer met je kale hoofd! Dat zou ik zelf nooit durven, knap hoor!
    Fijn om weer haar te hebben he! Ik heb inmiddels ook alweer een flinke bos van een paar centimeter. Mocht je persoonlijke ervaringen willen uitwisselen, mail me dan even op joyce@pinkribbon.nl
    Bedankt voor je reactie!

  • chanou23 says:

    Lieve Joyce, je column maakt me zowel aan het lachen als aan het huilen! Wat ben je toch een stoere vrouw… Dat ene cupje meer heb ik stiekem ook voorgesteld aan mijn chirurg haha. Ondanks dat mijn reconstructie gedaan wordt met een diepflap is dit gelukkig geen probeem, ik heb genoeg lovehandles voor 2 paar borsten ;). Ook al zitten we niet helemaal in hetzelfde schuitje, ik heb toch heel veel aan je column!

    Groetjes,
    Chanou

  • joycecolumn says:

    Fijn Chanou! Daar schrijf ik ze voor 🙂
    Groot gelijk! Laten we er dan maar iets positiefs aan over houden toch? Succes verder!

  • Mar says:

    Het is niet sterk zijn, het is de enige keuze die je kunt maken. Zo heb ik dat ervaren.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.