Logeren bij de dokter

“U moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Neemt u maar wat spullen mee, want de kans is groot dat u vannacht moet blijven.” Geschrokken hang ik de telefoon op. Het is de vierde dag na mijn tweede chemokuur en ik voel mij eigenlijk juist weer wat beter worden. Kort ervoor heb ik mijn koorts opgemeten, omdat ik wat warm aanvoel. Vol verbazing zien mijn man en ik de thermometer oplopen tot 39.7 graden. Koorts na een chemokuur kan duiden op een infectie en het chemoboekje vermeldt dat het ziekenhuis gebeld moet worden bij een temperatuur boven de 38.5.

22 april 2013
27 reacties


“Mama, wat ben je aan het doen?” Mijn oudste zoon komt naar boven, terwijl ik mijn tas aan het inpakken ben. Ik vertel hem dat ik koorts heb, dat ik naar het ziekenhuis moet komen en daar ook moet blijven slapen. Mijn zoon kijkt mij met grote ogen aan. “Echt waar mama, ga jij bij de dokter logeren? Wat leuk!” Ik voel de spanning van mijn schouders glijden. In het ziekenhuis wordt niet duidelijk wat de oorzaak is van de koorts. De volgende morgen is mijn koorts gezakt en mag ik naar huis met twee antibioticakuren.

Een paar dagen later maken wij ons op voor een weekje vakantie. Aangezien onze geplande reis naar Frankrijk dit jaar niet door kan gaan, hebben we last minute een huisje geboekt in Zeeland. De kinderen verheugen zich er erg op om weg te gaan en ook mijn man en ik zijn wel toe aan wat ontspanning.

Terwijl ik de laatste spullen in de auto aan het laden ben, word ik overvallen door een warm gevoel. Ik pak de thermometer erbij en ja hoor, opnieuw blijk ik hoge koorts te hebben. In plaats van weg te rijden naar Zeeland, rijd ik naar het ziekenhuis voor een aantal onderzoeken. Met een derde antibioticakuur en de afspraak naar het ziekenhuis te komen als de koorts niet zakt, verlaat ik aan het eind van de middag het ziekenhuis, de vakantie kan eindelijk beginnen.

“Het gaat niet goed, ik heb nog steeds hoge koorts en ik begin mij ook wat slap te voelen”. Ik kijk mijn man de volgende dag aan, op de bank in ons vakantiehuisje. De jongens zijn lekker buiten aan het spelen. “Ik vind het belangrijk dat het zo normaal mogelijk blijft, ik wil graag dat jij hier blijft met de kinderen. Jullie hebben recht op vakantie. Ik red mij wel in het ziekenhuis.” Mijn man twijfelt, hij vindt het idee dat ik in het ziekenhuis lig, terwijl zij vakantie vieren tegenstrijdig en worstelt met het dilemma te blijven of naar huis te gaan. Mijn zoontjes komen binnen en ik vertel dat ik weer bij de dokter moet logeren. “Jammer dat je weg gaat mama. Maar wij blijven hier dus stoer alleen met de mannen!”

Uiteindelijk besluiten we de vakantievreugde van onze kinderen niet te laten verstoren door mijn ziekenhuisopname. Mijn ouders zijn zo lief om mij op te komen halen en even later rijden wij weg van de Zeeuwse kust, uitgezwaaid door mijn drie mannen. “Veel plezier bij de dokter mama!”

foto logeren bij de dokter

Mijn lichaamstemperatuur blijft de rest van de week rond de veertig graden schommelen. Ik verblijf all-inclusive, in een riante eenpersoonskamer met airconditioning en een prachtig uitzicht over de stad. Elke dag wordt mijn kamer schoongemaakt en mijn bed verschoond.

Een logeerpartijtje bij de dokter, goh het lijkt haast wel vakantie….

27 reacties

  • johanna says:

    Sterkte lieve Joyce !!

  • Brigitte says:

    Jij hebt ook wel wat te voorduren gehad hoor. Het kon ook niet makkelijk gaan zover het makkelijk is. Gelukkig heb je top ouders die je bij hebben gestaan. xx

  • Toos says:

    Vreselijk, maar wel fijn dat de kinderen en haar man konden blijven….. Wens Joyce heel veel sterkte toe!!! maar ook de kracht….

  • Jolande van Heerde says:

    Heel veel sterkte!!!

  • Astrid says:

    Sterkte Joyce, je wordt goed verzorgd in het KG!

  • Cindy says:

    Heel veel sterkte voor jou en je mannen!!!!
    xxx

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce,

    Is weer een fantastische column! Weer prachtig verwoord.
    Remon en de boys hebben volgens ons nog een lekker weekje gehad!
    En je ouders zijn inderdaad fantaststisch!

  • Nil says:

    Sterkte Joyce!hou je taai!x

  • Jenny says:

    Jeetje Joyce, wat lijkt dit alweer lang geleden! Ik weet nog hoe bijzonder ik het vond dat jullie het zo konden regelen dat je de mannen gewoon fijn vakantie met elkaar kon laten vieren. Zo knap gedaan samen om alles zo normaal en gezellig mogelijk te laten blijven!!!

  • Michelle says:

    Die mannen vakantie pakte nog best leuk uit toch?! 😉 Heel bijzonder en knap hoe jij/jullie hier ook tijdens zo’n vakantie mee om wisten te gaan… Lijkt idd allemaal alweer zolang geleden! Dikke kus

  • margriet says:

    Heel veel sterkte xxx

  • petra says:

    Wat een bijzondere column weer om te lezen! En wat een super-ouders heb je, dat ze je komen halen en dat je mannen hun ‘ mannenvakantie’ kunnen houden, hoe moeilijk ook voor jou.

    Petra.

  • Coby van der veldt says:

    Nee wij zijn zeker geen superouders! Gewoon ouders die hun kind helpen omdat wij niet eens anders kunnen ! Weer een mooie column Joyce X

  • Jannyvdb says:

    Weer heel mooi geschreven , en het is een waar gebeuren! Ja idd ouders zijn er toch om je te helpen , zou eigenlijk voor iedereen zo moeten zijn, helaas is dat niet altijd zo!
    Xx Janny

  • Gerda Quint says:

    Ik heb dit zo vaak meegemaakt ik in het ziekenhuis mijn kids vakantie ik heb zelfs 2 keer een operatie in de vakantie gepland omdat het dan makkelijker opvang te regelen is dan als ze naar school en allerlei clubs moeten. Het is zelfs nu zo ik ben al 11 jaar ziek en uitbehandeld mijn man en kids zijn nu alweer 3keer zonder mij op vakantie geweest ik kan niet meer zo heel veel en het is heel erg zuur maar hun leven gaat door ze zijn al genoeg gestraft met een zieke moeder het doet zeker pijn als ze weg gaan maar ben ook wel trots dat ze het doen. Het blijft moeilijk want niet alleen jij hebt kanker maaar je hele gezin.

  • Helma says:

    Xxx

  • janny koeman says:

    joh ik weet dit nog,zo bijzonder dat je de mannen(tjes) in het vakantiehuisje achterliet en wat lief van je ouders om je op te halen.Top dat het kon. Dikke knuffel

  • Laura says:

    En toch vind ik jullie ook.superouders! X

  • Laura says:

    Je kan zeggen wat je wil, maar we hebben wel veel gelachen in het ziekenhuis! Het was een fijne column om terug te lezen. X

  • Gerry says:

    Topper!
    Super mooi geschreven weer..

  • Jenny says:

    …en leuk om jou weer eens te zien Laura ;-))

  • gerda says:

    Heel veel sterkte voor jou maar ook voor je mannen

  • Laura says:

    Dat ook ja!

  • joycecolumn says:

    Lieve Gerda, je mag niet alleen trots op je gezin zijn maar ook op jezelf! Jij geeft ze die ruimte om weg te gaan, wat veel mensen denk ik erg moeilijk vinden om te doen. Alle respect voor jullie! En veel sterkte verder!

  • joycecolumn says:

    Allemaal weer bedankt voor jullie reacties!!

  • Marion says:

    Het blijft geweldig om te lezen wat een positief mens kan doen met een nagatieve ervaring.
    Respect voor jou Joyce en alle lieve mensen om je heen die jou zo steunen.
    Marion

  • sonja says:

    Zo mooi zoals Jij kan scrijven het is allemaal heel verdrietig maar zo sterke vrouw ben jij
    Fijn dat de mannen het goed maken en dat je zoveel steun hebt aan he ouders petje af voor jou familie en voor jiou
    Lieve groet sonja

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.