Het glas is halfvol

“Goh, je bent wel lastig te prikken zeg! Zal ik de andere kant maar even proberen?”
Ik vertel de laborante dat mijn aderen verhard zijn door de chemo en dat er in mijn andere arm, vanwege de lymfeklierverwijdering, niet mag worden geprikt. Er wordt een collega bijgehaald en na enig pijnlijk geprik, lukt het om genoeg bloed uit mijn linkerarm te tappen.

13 januari 2014
19 reacties

Tags: ,

Een week later zit ik voor de eerste driemaandelijkse controle in de wachtkamer van het ziekenhuis. Mijn man kijkt me aan. “Ben je zenuwachtig of alles goed is?” Ik antwoord van niet. Waarom zou ik? De chemokuren zijn immers aangeslagen, de operatie geslaagd en de bestralingen hebben hun werk ook gedaan.

Toch vraag ik mij heus weleens af of alle kanker echt verdwenen is uit mijn lichaam. Of er toch niet ergens een onverwoestbaar klein celletje is gehuisvest. Of ik toch niet te horen ga krijgen dat er uitzaaiingen zijn. Of ik er toch niet uiteindelijk aan dood zal gaan. Maar mijn, van nature, positieve instelling helpt mij gelukkig om deze storende gedachten altijd snel weer te relativeren. Het is zoals het nu is en niet anders.

Eenmaal plaatsgenomen op de stoelen voor het bureau, begint er ergens in mijn buik een zenuwachtig gevoel te kriebelen. Wat als het toch niet goed is? Niet aan denken, houd ik mijzelf voor, eerst maar eens horen hoe het ervoor staat. “We hebben je bloed getest om te kijken of de tumormarkers in orde zijn. Alle waardes zijn prima!” Mijn arts kijkt mij glimlachend aan. Mochten de tumormarkers gaan stijgen, dan zou dat een aanwijzing zijn dat de kanker terugkeert.

De spreekwoordelijke ‘klap in mijn gezicht’ komt even keihard aan.

“Kleed je maar uit, dan gaan we even kijken hoe het eruit ziet.” Mijn arts bekijkt mijn amputatielittekens, geeft aan dat het er mooi uit ziet en begint te voelen. Mijn borstgebied, oksels en mijn hals. “Het voelt allemaal goed hoor, ik voel geen afwijkingen.” Het gekriebel in mijn buik verdwijnt net zo snel als het gekomen is. “Dokter, het is toch mogelijk om de kans te berekenen dat het in de toekomst terugkomt?” Mijn arts legt uit dat er inderdaad een computerprogramma bestaat om dat uit te rekenen, maar dat ik mij niets moet aantrekken van dit soort berekeningen. “De enige zekerheid die ik je kan geven is dat het of terugkomt of niet.”

Toch ben ik nieuwsgierig naar mijn statistische prognose. Na alles wat er (ook preventief) aan de kanker in mijn lichaam is gedaan, schat ik mijn ´kansen´ best goed in. Op mijn verzoek, worden mijn gegevens ingevoerd in de computer. Ik kijk naar de berekening die op het beeldscherm verschijnt en schrik. Een kans van 35 procent dat de kanker terugkeert en dat ik er uiteindelijk toch door kom te overlijden? Ook al benoemt mijn arts opnieuw dat het maar statistieken zijn, de spreekwoordelijke ‘klap in mijn gezicht’ komt even keihard aan.

Al snel neemt mijn relativeringsvermogen de overhand en lukt het mij om de situatie weer met mijn eigen nuchtere en positieve blik bekijken. Want wie weet er immers wat hem of haar nog te wachten staat in het leven? Wie denkt er dagelijks aan alle mogelijkheden, waarbij je iets ergs zou kunnen overkomen? Wanneer ziek worden of doodgaan je gedachten beheerst, kun je dan nog volop genieten van de mooie dingen in het leven?

Het is zoals mijn arts zegt: of het komt terug of niet. Dat is de enige zekerheid die ik heb. Die statistische kans van 35 procent…. ik draai het liever om: 65 procent kans dat ik beter blijf. En mocht ik onverhoopt toch bij die 35 procent gaan horen in de toekomst, dan ga ik mij er op dat moment pas mee bezig houden.

Tot die tijd ga ik gewoon door met leven! En wel voor de volle honderd procent!

19 reacties

  • Janny says:

    Hoi Joyce ja blijft toch altijd heftig om te lezen! Maar jij gaat er geweldig mee om proficiat! En leven dat doe je zeker voor de volle 100% !

  • Anita says:

    Hoi Joyce. Blijft inderdaad altijd spannend, maar zoals jij al zegt; wie denkt er nu na over alles wat er in het leven kan gebeuren. Ben zelf ook positief. Zit nu zelf te wachten op uitslag van een aantal opgezette klieren die weer verwijderd moesten worden. Maar maak me nog niet druk, want er kan elke dag wel iets gebeuren. En mocht de borstkanker terug zijn, dan hoor ik dat wel over anderhalf week. Fijn dat jij ook zo positief bent, ben ik niet de enige. Vinden mensen op dit moment nog wel eens vreemd. Ik wens jou heel veel geluk en plezier in je leven toe. Liefs, Anita

  • Tineke says:

    Het is en blijft heftig. Af en toe schieten er van die rot gedachten door je hoofd. Ook ik probeer er niet aan te denken. Wens je heel veel sterkte toe.

  • Birgitta says:

    Gelukkig dat die controles er zijn, eerst om de 3 maanden dan elk half jaar, en elke keer weer die twijfel… Het zal toch niet… Ik weet uit ervaring dat je toch altijd, bij elk pijntje je afvraagd of er misschien..
    Maar positief denken doet wonderen.
    Sterkte! Jij komt er wel

  • Ilse says:

    Hoi Joyce, ik heb diep en diep respect voor je. Op de manier waarop je met de kanker omgaat. ik wens je alle geluk en veel sterkte.

  • Petra says:

    Hoi Joyce, wat een herkenbaar verhaal. Ik heb mijn laatste chemo in oktober gehad. Ben nu weer het gewone leven aan t oppakken. In maart voor m’n 1e halfjaarlijkse controle. Bij mij zit daar geen bloedprikken bij alleen een mammografie. Het moeilijkste vind ik dat niemand mij kan garanderen dat het niet meer terug komt. Ik ben daar nl nog niet zo zeker van. Waarschijnlijk is dat gevoel heel normaal en moet het slijten. Voor de rest probeer ik ook elke dag van het leven te genieten.

  • cora van der bijl says:

    ja het blijft heftig maar je gaat er super goed meeom!!!

  • dorien says:

    Bij mij is het nu 3 jaar geleden en heb net aks jij het hele traject gehad en nu aan de hormoonkuur voir 5 jaar he .het is eng iedere keer als je op controle moet maar leef je leven nu zoals je kan en wil geniet en denk aan het positieve je leeft nog heel veel succes met alles

  • Rina says:

    mooi verwoord zo is het ook de berekening de controles het gaat nooit meer over dus positief denken is de juiste maar neemt niet weg dat iedere controle spanning betekend

  • Ineke Ham says:

    Hallo Joyce. ik lees je collum,en bij mij mogen ze ook geen bloed prikken in de rechter arm en de linker zijn ook de aderen weg door de chemo maar nu prikken ze bloed uit mijn voet,misschien is dat voor jou ook wel van toepassing,ik ben nu al weer 5 jaar schoon groet en sterkte over al mee ik weet wat het is als het iedere keer weer terug komt.
    Ineke.

  • Linda van de Burgt says:

    Hoi Joyce, bij mij is het al 6 jaar geleden en ook ik vind het iedere keer weer spannend. Nu mag ik twee jaar weg blijven en dat is ook wel raar. Het prikken is iedere keer een ramp, nog steeds. Laatst moest er voor een onderzoek van mijn hart een infuus in, na anderhalf uur zat hij er nog niet in, moest toen maar naar de OK, haha. Gelukkig zat hij er toen na twee keer prikken in anders was ik naar huis gegaan. Fijn dat je zo positief bent, maar het zit ook tussen de oren en dat blijft denk ik altijd hangen. Maar dat geeft niet, ik wen je heel veel geluk en gezondheid. Groetjes van Linda.

  • ria says:

    Goed verwoord, ikzelf ben al 23 jaar schoon na amputatie, toch blijft er altijd iets in je achterhoofd spelen……ik ben nu 60 jaar en houdt nog steeds van het leven,……. kinderen op zien groeien, de geboorte van ons kleindochtertje 2 jaar geleden…..waanzinnig…… ga ervoor ..

  • Brigitte van Houten says:

    Lieve Joyce, lijkt mij het beste voornemen voor 2014! Nog een fantastisch, gelukkig jaar voor jou en je gezin toegewenst

  • Hugo says:

    Weer zo een prachtige verhaal Joyce. Ik probeer mij te verplaatsen in wat jij schrijft, maar dat valt niet mee. Mijn bewondering en respect voor jou stijgt steeds meer met de dag. Als collega had ik het al, maar nu helemaal. Je bent een sterke vrouw. Blijf schrijven.

  • gonnie says:

    Lieve joyce je bent een kanjer!! Pluk de dag.Jij komt er wel je heb de goede instelling.

  • Kim says:

    Kanjer!!!

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce,
    Wat heb je het weer prachtig verwoord!
    Denk maar aan die 65%, dan blijft het glas halfvol!

  • Jenny says:

    65% is MEER dan halfvol en idd: wat zegt het!? Wie heeft er wel 100%?
    Je positivisme was er altijd al en is er gelukkig nog net zo (of nee: eigenlijk meer nog!)
    Kus lieve Joyce, want ook hier ver weg blijf ik uiteraard uitkijken naar je columns!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.