Handen in het haar

“Kan ik van de week bij je langskomen?” Mijn vriendin maakt direct tijd voor mij vrij in haar agenda. Opgelucht kijk ik naar mijn gezicht in de spiegel.

4 november 2013
22 reacties

Eindelijk is er een einde gekomen aan mijn tijdelijke haarloze bestaan. Sinds mijn laatste chemokuur, inspecteer ik elke avond grondig mijn kale hoofd. Kort na mijn operatie wordt mijn geduld eindelijk beloond. Ik zit op de bank naar de televisie te kijken, als ik met mijn handen over mijn hoofd strijk. Mijn hart lijkt even stil te staan van opwinding. Ik trek snel de sjaal los die om mijn hoofd geknoopt zit en voel nogmaals met mijn blote handen. Ja ik voel het toch echt goed…. Ik voel stoppels!

Als een kind zo blij duw ik mijn hoofd in de handen van mijn man, om vervolgens snel naar de badkamer te gaan. Met de felle badkamerlamp aan, zie ik allemaal minuscule haartjes op mijn hoofd zitten. Vol trots bekijk ik de wedergeboorte van mijn haren. Vol opluchting rolt er een traan over mijn wang.

Met het terugkomen van het haar op mijn hoofd, begint ook de overige haargroei op mijn lichaam terug te keren. Zo raken mijn gladde benen en bikinilijn als vanouds snel weer begroeid. Aangezien ik al mijn scheergerei reeds had weggegooid, snel ik naar de drogist voor scheerschuim en mesjes. Met een meewarig gevoel begin ik even later te scheren. Het voelt vreemd om haar weg te gaan halen, terwijl ik juist zo blij ben dat er überhaupt weer wat groeit. Maar ja, op bepaalde plekken had van mij het haar wel weg mogen blijven….

Langzaam maar zeker verdween echt overal het haar de afgelopen maanden. Ook de haren waar ik mij normaal niet zo bewust van ben. Bijvoorbeeld de haren op mijn armen, de donshaartjes op mijn buik en zelfs het haar in mijn neus. Dat ook dit neushaar een functie heeft voor het menselijk lichaam, bleek wel toen ik voor het eerst verkouden werd tijdens de chemo. Het snot liep linea recta mijn neus uit, geen haartje te vinden wat de stroom enigszins kon tegen houden.

Vol trots bekijk ik de wedergeboorte van mijn haren. Vol opluchting rolt er een traan over mijn wang.

De enige haren die wel bleven zitten de afgelopen tijd, waren een paar wenkbrauw- en wimperharen. Fijn, want dat maakte het bijtekenen en het opbrengen van make-up een stuk eenvoudiger. Zelfs aan het einde van de chemokuren waren er nog steeds een paar eenzame haartjes aanwezig. Helaas moet ik hier, met het terugkeren van mijn haren, alsnog afscheid van nemen. Teleurgesteld kijk ik naar het watje waarmee ik net mijn ogen heb schoongemaakt. Mijn laatste ‘oude’ haartjes heb ik, samen met mijn oogmake-up, van mijn gezicht geveegd.

De haargroei slaat mijn gezicht gelukkig niet over, zodat het maar een paar weken duurt voor ik weer beschik over korte wimpers en wenkbrauwen. Ook komt het terug op de plek in mijn gezicht waar het wat mij betreft echter niet terug had hoeven komen: boven mijn bovenlip! De laatste jaren ontwaarde zich hier langzamerhand een licht snorretje, dat ik vakkundig weg liet harsen. Al snel zie ik mijn ‘snorharen’ als vanouds weer tevoorschijn komen. Maar nog erger: zelfs op mijn wangen groeien opeens donkere haren! Nee toch, krijg ik nu ook ineens een baard?

Foto 22

Een paar dagen later lig ik op de stoel in de salon van mijn vriendin. De gezichtsbehandeling en massage die ik elke zes weken van haar krijg, doet mij ook dit keer weer helemaal ontspannen. Tot het moment aanbreekt waarop ze, op mijn verzoek, de overtollige haren op mijn gezicht eraf harst. Met een rood gezicht, maar zonder ‘mannelijke’ gezichtsbeharing vertrek ik weer naar huis.

Wat een heerlijk gevoel om zelf weer controle te hebben over mijn haren!

22 reacties

  • Janny van den Berg says:

    Zoals altijd weer bijzonder beschreven!
    Sterkte Joyce!

  • Ik lees zoveel herkenning, ik ben ook als een kind zo blij met de donsjes op mijn hoofd, helaas groeit het niet ze hard als ik had gehoopt, maar mag niet klagen, mijn hoofd is bedekt.
    En de rest van al mijn lichaamshaar had wel weg mogen blijven, hihi, toch ook maar weer scheren.

  • COBY KIRIOMA says:

    HARTELIJK BEDANKT OP JOU SCHRIJVEN, HEEL VEEL STERKTE.
    HET IS BIJZONDER OM DEEL VAN TE MOGEN ZIJN,
    LIEVE GROETJES….

  • Karin Vet says:

    Zoals altijd weer heel herkenbaar Joyce.
    Dikke knuffel, Karin (de schoonzus van Susanne)!!

  • cora van der bijl says:

    Haar was voor mijn geen punt 5 jaar geleden……. Maar vanaf dag 1 dat het weer groeiden besefte ik hoe belangrijk het is voor mijn…….. Nu heb ik weer een aardige lengte maar iedereen vondt mijn korte kopje leuk. Ik kan er geen afstand van doen maar als ik tog voor kort ga dan gaat mijn haar naar de haarstichting.
    Ik snap Joyce dat je blij bent het haar is tog best belangrijk.xxxx

  • Ik was ook zo bly dat mijn haren weer terg kwamen , heb nu een kort krullenkoppie net een lammetje. dat zyn mijn chemo krulletjes zeg ik dan en iedereen wil het ff voelen. hoop dat het goed blyft gan nu met je Joyce want we moeten heel wat meemaken vind ik. groetjes sophia.

  • ria wolters says:

    dit verhaal geeft me moed,ik sta nog aan het begin,ik moet nog aan de chemo,vanmiddag 1e gesprek met de arts,kaal worden is mijn grootste angst,maar als ik dit lees……..suk6 en beterschap,dank voor je verhaal,
    groetjes Ria Wolters

  • de dag dat mijn haar uitviel en ik echt kaal was, was heftig en ik realiseerde mij dat mijn haar ook mijn identiteit was. Gelukkig kwam mijn haar ook na de chemo weer terug, weg krullen, eerst meer haar maar na de hormonenkuur die ik 5-7 moet gebruiken, begint het zo langzamerhand weer steeds dunner te worden en begint aan de achterkant weer een beetje een krul te verschijnen maar daarnaast zie ik door deze kuur ook langere donsharen op m’n gezicht, wat ik wel weg haal….en nadat ik eerst ook mijn haar heb laten groeien, nu weer kort en heb ik nu
    mezelf weer teruggevonden… dus het is een heel proces waar je door heen gaat, ik wens iedereen heel veel sterkte!

  • Jenny says:

    En kijk eens wat voor onwijze volle bos haar je nu al hebt: nu nog een ‘lang kort koppie’, maar dat wordt vanzelf via ‘half lang’ weer je prachtige bos met LANGE blonde haren!!
    (Heb jij trouwens ook ff geluk dat alles je goed stond & staat!! 🙂

  • Lida says:

    Ook ik zag 2 jaar geleden erg op tegen het kaal worden. Had een enorme dikke bos krullen tot op mijn schouders. Maar toen het eenmaal uit ging vallen heb ik het er af laten halen en was daar erg blij mee. Ik vond het zo vies dat uitvallende haar. Als ik me in bed omdraaide had ik een hap haar in mijn mond, mijn kleren zaten onder de haren, en als ik met mijn handen in het haar zat 😉 dan had ik een hand vol los haar. Na mijn laatste chemo groeide het al weer snel terug tot een volle bos. Het eerste jaar stijl maar nu inmiddels weer krullen.

  • lisette naus says:

    Zo herkenbaar. Ik heb dit 4 jaar geleden ook zo beleefd!

  • Claudia says:

    Juist met je eigen haar, kan je identiteit aangeven…. Als het n u een dag niet goed zit, denk ik, jammer, maar ik ‘heb haar”….

  • Ina says:

    Sinds een week of vier groeit mijn haar…heerlijk zachte donshaartjes…ik kan er bijna niet afblijven…

  • nancy says:

    Weer leuk geschreven. Ook op mijn hoofd beginnen weer wat haartjes te groeien maar o wat gaat dat langzaam. Ik heb nooit een hekel aan me pruik gehad maar nu word ik hem toch wel zat. Lijkt wel of het model weg is en er komen klitten achterin. Gelukkig afgelopen zaterdag nog een compliment gehad dat ik zo’n kleurtje in me haar had,echt voor dit nieuwe seizoen. Blijft raar om te zeggen dat het een pruik is. Nog ff een maand of 2 en dan hoop ik hem aan de kant te leggen. De rest van de haartjes blijven tot nu toe nog weg maar dat vind ik niet zo erg 🙂 Hoelang duurde dat bij jou na je laatste chemo?? Ik had namelijk veel last van baardgroei en hoop eigenlijk dat het wegblijft. X

  • Cindy says:

    Zo herkenbaar… Op mijn koppie zitten ook allemaal donshaartjes! Ben er blij mee… Hopelijk rond de kerstdagen een kort koppie!

  • nancyvos30 says:

    Dat hoop ik ook. Kan niet snel genoeg :-))

  • Mooi geschreven Joyce, Leverde me dit keer een “verhip-daar-komt-het-door” momentje op. Mijn continue loopneus m.n. als ik met de hond ga wandelen en (natuurlijk) geen zakdoek bij me heb … geen neusharen meer. Helemaal vergeten dat ik die had.

  • claudia says:

    Zo herkenbaar

  • Johan en Carrie says:

    zoals elke keer weer prachtig verwoord!!!
    en wat een prachtige bos haar heb je terug gekregen!!!!

  • Mireille says:

    Beste Ria,
    Ik vond het ook heel erg om mijn lange haar te verliezen! Ik kreeg de kans de koelkap te proberen en ben blij dat ik die kans gegrepen heb! Mijn haar is
    desalniettemin behoorlijk uitgevallen maar ben niet volledig kaal geweest. Het is wel een hele opgave maar de moeite van het proberen waard als je de kans krijgt! Succes! Gr. Mireille

  • Mireille says:

    Mooi geschreven weer Joyce!

  • Mandy Vianen says:

    Haha, bij mij ook zo’n ‘oh ja, natuurlijk….’, moment…..

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.