De laatste loodjes

“Goedemorgen Joyce, kom snel verder! Het is vandaag de laatste keer toch?” De verpleegkundige van de chemo-afdeling gaat mij voor naar het bed waar ik de komende uren op zal liggen. Als de zesde en allerlaatste chemokuur mijn lichaam langzaam binnensijpelt, geeft mij dit een opgelucht en ontspannen gevoel.

29 juli 2013
17 reacties

Tags: , ,

Het wordt tijd dat het klaar is met de chemo’s. Ik voel de kwaaltjes steeds meer toe nemen en mijn energiepeil weet zich niet langer meer te herstellen. Desondanks probeer ik het ‘gewone leven´ ook tijdens de laatste kuren zo veel mogelijk door te laten gaan. Vooral voor de kinderen wil ik bij zoveel mogelijk dingen aanwezig zijn.

FotoColumn15JoyceJoyce heeft liever niet dat haar zoontjes herkenbaar in beeld worden gebracht.

De verjaardagen van de kinderen worden dan ook gewoon gevierd, waarbij ik wel moet opletten dat mijn synthetische haar geen vlam vat door de kaarsen op de taart.

Bij de zwemlessen in een veel te warm zwembad heb ik door die nare opvliegers de neiging zelf een aantal baantjes te gaan trekken. En tijdens het aanmoedigen van mijn zoon bij zijn judo-examen, laat ik mij gewillig door hem in de houdgreep nemen, vurig hopend dat mijn pruik netjes op zijn plek blijft zitten. Maar ook sleep ik mijzelf  uit bed, om trots de eerste losse stapjes van mijn jongste zoon te bewonderen. Of om wat quality-time met mijn man door te brengen, door samen naar de film of uit eten te gaan.

Van uit eten gaan tijdens de kuren kan ik erg genieten. Als mijn eetlust na een kuur enigszins terugkomt, spreek ik met wie dat maar wil af in mijn favoriete sushirestaurant. Ik ben daar inmiddels zo vaak aanwezig, dat het altijd vriendelijke Japanse personeel mij herkent en extra vriendelijk gedag zegt. Ergens heb ik eens gelezen dat vrouwen in Japan minder vaak borstkanker krijgen en dat dit mede zou komen door hun voeding. Of hier een kern van waarheid in zit geen idee. Borstkanker voorkomen kan bij mij niet meer en bovendien is het in mijn geval erfelijk. Maar toch doet het mij goed te weten dat alle sushi mijn herstel er in ieder geval iets prettiger op maakt. Een goed excuus in ieder geval om er nog vaker heen te gaan!

Ondanks de nare effecten van de chemo’s probeer ik het ‘gewone leven’ ook tijdens de laatste kuren zo veel mogelijk door te laten gaan.

Helaas heb ik de laatste twee kuren erg last van ontstekingen in mijn mond, waarbij de blaren op mijn tandvlees en in mijn keel het eten behoorlijk belemmeren. Mijn keel brandt en bij elke kauwbeweging vertrekt mijn mond van de pijn. Het advies van de oncologieverpleegkundige: gewoon blijven eten en poetsen met een speciale tandpasta.

Ik reis dus gewoon opnieuw af naar het restaurant, pak mijn eetstokjes erbij en laat de sushi de weg naar mijn gehavende mond zoals altijd moeiteloos vinden.

We verblijven het weekend voor de laatste kuur met zijn vieren in een vakantiepark.

“Mama, weet je wat grappig is? Niemand hier ziet dat je ziek bent!” Mijn zoon en ik lachen samen om ‘ons geheimpje’ terwijl we ons verder vermaken in het kinderpretpark waar we vandaag zijn. Fysiek kost het me allemaal ontzettend veel energie, maar de mentale energie die ik ervan krijg heeft de overhand. Ik geniet van alle positieve momenten en lieve mensen om mij heen. Ook tijdens de laatste kuur word ik hierop getrakteerd, als ik vier van mijn vriendinnen onverwacht mijn ziekenhuiskamer zie binnen lopen.

“Verrassing! Om te vieren dat dit je laatste chemokuur is!” Op mijn bed wordt een grote mand met lekkere dingen neergezet. Alhoewel de vermoeidheid van de chemo alweer begint toe te slaan, krijg ik ineens een ongelofelijk energiek gevoel. Er is inderdaad wat te vieren! Het chemohoofdstuk kan bijna worden afgesloten en het aftellen naar mijn operatie kan beginnen. De kwaaltjes van de aankomende weken neem ik nog even op de koop toe, het kan vanaf nu alleen maar weer beter worden. En waar ik nog het meest blij van word… Nog even geduld en dan zal eindelijk mijn haar weer gaan groeien!

17 reacties

  • Lieve lieve Joyce

    Wat knap en moedig ben je toch, ik heb veel bewondering voor je, en duim dat alles weer goed komt.
    Dat je weer dubbel van je man en lieve kindjes zult genieten.
    Het leven is lang niet altijd gemakkelijk,maar jij bent een kanjer.
    Veel geluk in je verdere leven..
    Thea

  • Heel veel sterkte met je laatste chemokuur .
    Hoop op een spoedig herstel, dat je nog vaak naar je restaurant kunt gaan en lekker kunt genieten van je kinderen.
    Groetjes grietje Rogoz jager. ♥♥♥

  • Xandra says:

    Lieve Joyce,
    We kennen elkaar niet, maar op de een of andere manier voelt het of ik je wel ken. De columns die je steeds schrijft lopen synchroon met de behandeling die ik op dit moment doorsta. Anderhalve week geleden mijn 6e en laatste TAC kuur gehad, wat een opluchting. Nu aan het wachten op de operatie, helaas niet borstsparend. Wat ik nog niet weet is of het erfelijk is, die onderzoeken moet ik nog krijgen. En ook ik ben de haren uit mijn kale schedel aan het kijken.
    Zo fijn, zoveel herkenbaarheid! Dank je wel voor je columns, ze laten me janken en lachen, maar vooral geven ze de bevestiging dat openheid en positief zijn bijdragen aan het verwerkingsproces.

  • Inge says:

    Petje af!

  • Jenny says:

    Mooi, mooi, mooi weer!
    En wat leuk dat je ons noemt, ik ben vereerd ;-))
    Tot zaterdag!! Xx

  • Jessica says:

    Weer een prachtig geschreven Column en gewoon “raak” is ie weer. Zo veel herkenbare woorden. Ik heb je gezien trouwens Joyce op tv…. Leuk….toppertje ben je… liefs jess

  • heerlijk de laatste,ik nog 3 te gaan en zie er steeds meer tegenop maar nog even door bijten.eerst donderdag de uitslag van de mri,stik zenuwachtig daar voor zal het aangeslagen zijn of niet…. zet hem op lieverd xxx

  • Jessica says:

    Enne waren de petjes op????? hihihih

  • cora van der bijl says:

    Ja jij bent een kanjer.xx ik weet hoe zwaar de kuren zijn maar het is voor een goed doel!!!!!
    Wens jou en je gezin veel sterkte toe!!!!!!

  • Francis says:

    Goede moed, mevr.Marjo Den Dekker.

  • Hanny says:

    Ik wil je strekte wensen met de laaste loodjes. En hoop dat je daarna goede vooruitzichten heb.
    Ook strekte voor je gezin toe gewenst.

  • Carla says:

    Wat een opluchting! Ik ben zelf ook net klaar met de chemo en krijg als het goed is binnen 2 weken een oproep voor de operatie…. Kannie wachten! Succes & sterkte met het “Detoxen”

  • Rie-Jeanne says:

    Goede spirit toppie

  • gerda says:

    Wat een kanjer ben je, ik wens je alle goeds toe voor de toekomst je bent een echte vechter dus houd moed

  • Mieke says:

    Weer prachtig verwoord. Ik vind je een kanjer.Veel geluk in de toekomst

  • Jeanne van Ruiten says:

    Heb zelf de operatie al gehad en krijg woensdag mijn 3e fec , dan ben ik op de helft, respect voor al de vrouwen die me al voor gegaan zijn.

  • Els says:

    Ik heb je column met een glimlach gelezen, ik herken er veel in. Hoeveel energie en kracht die kindjes je kunnen geven, is niet te verwoorden! Ik heb operatie, chemo en stralen net achter de rug, word er in september 34 en heb 2 dochtertjes van 3 en bijna 2. Nu nog met herceptine bezig. Ik wens je nog veel moed toe!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.