Bloot haar

“Wauw mama, ik vind het stoer staan!” Mijn oudste zoon kijkt gefascineerd naar mijn kaalgeschoren hoofd. Mijn jongste zoon kijkt eerst bedenkelijk, maar roept dan “mama hoofd aaien” en voelt met zijn handjes over mijn hoofd.

8 april 2013
47 reacties

Om mijn kinderen voor te bereiden op onder andere het verlies van mijn haar, struin ik de week voor mijn eerste chemokuur het internet af naar een geschikt voorleesboekje. Ik vind het moeilijk om voor hele jonge kinderen een begrijpelijk boekje te vinden over een moeder met borstkanker. Ik kom uiteindelijk uit op het boekje “Mijn mama heeft bloot haar”.

Mijn zoontjes zijn gek op voorlezen en reageren enthousiast op het nieuwe boekje.

We gaan op de bank zitten en ik begin voor te lezen. Ik pas de volgorde van de tekst en plaatjes aan aan mijn situatie en laat tekst weg die ik niet vind passen. Ik maak er op deze manier een voorleesverhaaltje van wat bij mij en mijn kinderen past.

Het boekje beschrijft hoe de chemokuur alle stoute celletjes kapot maakt, maar ook dat mama’s haren hierdoor afvallen en zij ‘bloot haar’ krijgt. Ik probeer de emoties die bij me opwellen te negeren, maar dat lukt mij niet.

Als het boek uit is, vraagt mijn oudste zoon waarom ik huil. Ik leg uit dat ik het heel erg vind dat ik kaal ga worden. Hij geeft mij een dikke knuffel en probeert mij te troosten.

“Krijg je dan net zulk haar als opa?” Hij kijkt mij lachend aan. Ik leg uit dat ik eerst een heel kaal hoofd krijg, dat als ik klaar ben met de medicijnen mijn haar weer gaat groeien en ik dan korte stekeltjes krijg net als opa.

“Mama, als je weer wat haar hebt mag ik er dan gel in doen?” Ik antwoord dat dat mag en besluit meteen door te pakken en uit te leggen dat ik een pruik ga dragen.

“Gek misschien om te zeggen, maar ik vind dat je een heel mooi kaal hoofd hebt.” Mijn man kijkt mij liefdevol aan.

“Als mijn haren er allemaal af zijn, ga ik een pruik dragen die precies lijkt op mijn lange haren. Dan ziet niemand dat mama eigenlijk geen haar meer heeft.”

“Ohhh mama, ja dat moet je doen, dan is dat ons geheimpje!” Mijn tranen maken plaats voor een grote glimlach.

Ik zit met mijn vers geschoren hoofd op de bank en kijk naar mijn jongens die, met mijn pruik op hun hoofdjes, transformeren in twee prachtige meisjes. Ze geven mij lachend mijn pruik terug en ietwat onwennig zet ik hem weer op mijn eigen hoofd. De pruik irriteert mij gelukkig niet, vreemd genoeg voelt het alsof ik hem al tijden draag.

Als de kinderen op bed liggen zet ik mijn pruik op de bijpassende standaard. Ik kies één van mijn aangeschafte kleurrijke sjaaltjes uit en zet die op mijn hoofd. Voor de nacht heb ik een speciaal nachtmutsje gekocht, zodat ik niet met een kaal hoofd naast mijn man hoef te liggen. Een kale vrouw, daar is weinig aantrekkelijks aan lijkt mij. Het liefste wil ik dat mijn man mij zo min mogelijk kaal gaat zien de komende tijd.

“Gek misschien om te zeggen, maar ik vind dat je een heel mooi kaal hoofd hebt.” Mijn man kijkt mij liefdevol aan. Ik verklaar hem voor gek. “Nee serieus, ik hoef helemaal niet te wennen, het staat echt niet vreemd.”

Die avond doe ik iets wat ik dacht nooit te doen: met mijn blote hoofd stap ik naast mijn man in bed. Zonder haar, zonder nachtmutsje en het belangrijkste: zonder enige gêne.

47 reacties

  • Jannyvdb says:

    Joyce het blijft indrukwekkend!
    Xx

  • Mj Smits' says:

    Wat ben jij een sterke vrouw ontroerend mooi .

  • Tineke Weijers says:

    mooi!!!

  • wilma says:

    Zo… dat brengt wel weer even wat terug, even weer wat tranen, maar ook blijdschap, want ik ben er na 6 jaar nog steeds! Wat een mooie manier om het je kinderen zo uit te leggen. Die van mij waren al 18,24 en 22, ze begrepen het natuurlijk goed, maar het 1e moment dat ze mij zagen met m’n kale hoofd was toch erg confronterend De jongste wilde het zelf zien, zo van dan heb ik het maar gehad, de middelste heeft het nooit willen zien, was ook al erg geschrokken toen ze zag dat m’n haar begon ‘te vallen’ en de oudste had zoiets van wow dat is echt niet mooi.Zo zie je maar dat iedereen er op een andere manier mee omgaat. Ik heb zelf ook een pruik gedragen en zelfs m’n moeder zag het niet.Het fijne van kinderen is dat ze zo heerlijk eerlijk zijn en ook al is het af en toe ook pijnlijk het is niet kwetsend!Joyce ik wens je weer verder veel sterkte met ‘deze reis’ groetjes en een dikke knuffel, Wilma

  • Laura says:

    Wat een prachtig verhaal weer! Xx

  • Nettie says:

    Joyce, ik denk jou verhaal een hele steun ook voor andere is, je bent sterk, ik ken je niet maar heb bewondering voor je,

  • johanna says:

    Lieve beste Yoyce…..tranen biggelen zojuist over mijn gezicht van emotie…..bij het lezen van jouw liefdevolle verhaal hier….wat geweldig dat ook jij de kracht hebt gevonden om met deze “situatie” zo om te gaan….Iedereen zegt altijd : “het moet….wat moet je anders doen…en wees blij dat dit zo kan….en ja…dat beaam je dan natuurlijk……maar als je er voor sta is het toch wel even anders en loodzwaar…..Maar stapje voor stapje…. proberen altijd positief te blijven denken en doen….dan kom je goed door deze zware tijd heen! Je heb 2 schatten van kinderen en een hele lieve man….je bent gezegend lieve Yoyce….go girl go !!

    Sterkte en liefs,
    Johanna

  • Anja Stevens says:

    Wat een super verhaal en herkenbaar. Mijn kids zien mijn haar nu groeien en zeggen ik kan bijna mama der haar kammen. Mooi dat je kids het zo goed oppakken. Wees trots op jezelf en eerlijk tegen de kids dan doorkom je heel veel fases. Respect!

    Groetjes een mama die jou situatie al voorbij is

  • Ellie Renes says:

    Knap hoor om er zo met je kinderen en voor jezelf mee om te gaan. Toppie!!

  • Nil says:

    Hoi Joyce,
    Ik herken je gevoelens…ik ben 3 weken geleden klaar met m’n chemokuur.ik heb een dochter van 8.ik wens je heel veel sterkte de komende tijden!blijf positief,komt goed!xxx

  • sabrina says:

    mooi, hoe je het een plekje geeft en de kinderen het uitlegt. respect

  • Syl says:

    Zelf hetzelfde als jou meegemaakt, alhoewel ik toen nog geen meissie had, maar zwanger van haar was. Vond het heel moeilijk mijn haren te verliezen, maar na een tijd wen je er echt aan en na mijn bevalling ging ik zelfs met mijn kleine meid op pad zonder pruik!! Hoop voor jou dat het steeds meer gaat wennen, leuk is het niet, maar alles voor het goede doel!! Geniet van je mannen en hopelijk heb je niet teveel last van bijwerkingen…
    Liefs Syl

  • marian timmer says:

    beste joyce,ik heb het van dichtbij meegemaakt met m,n zus,dus ik weet zo,n beetje wat er gebeurt.ik vind het zo moedig hoe je het doet.heel veel sterkte.ook voor de kindjes.

  • Cerene says:

    you go girl!!Mooi geschreven weer, ben zo f…ing trots op jou!!! Dikke kus! Cerene

  • anita says:

    Dit boekje heb ik ook gebruikt. En ik liep vanaf t begin met kaal hoofd thuis. Zonder gene en ook mij zeiden ze dat een mooi koppie had. Als ik naar buiten ging deed ik mijn buff op en wikkelde ik er sjaaltjes. Helaas beviel het dragen van een pruik mij absoluut niet. Vond het een verschrikkelijk ding…veel sterkte wens ik jou..

  • Maaike says:

    Lieve Joyce, gister heb ik de middag met jou mogen doorbrengen en hebben wij heel veel over “jouw situatie” gesproken en toen had ik al zo’n enorme bewondering voor jouw kracht, positiviteit en kijk op “het leven”.
    Ook deze column is gister uitgebreid ter spraken gekomen, maar zo alles bij elkaar is het nog meer WOUW!
    Bewondering, TOP mama en respect dat zijn de woorden die bij mij opkomen!

  • icimarketing says:

    Sinds een week leer ik ook langsaam dat je moet geen gene hebben. Makkelijker gezegd dan gedaan 😉 Als je man en kinderen je lieven, en zo lijkt het me bij jou familie, dan maak niet hun uit hoe je uitziet. De blik van jou ogen is het belangrijkste voor hun, jou glimlach ook. Sterkte maar je doet het goed

  • petra says:

    Wauw Joyce! Wat mooi geschreven weer. Ook mooi hoe je dat oppakt met dat boekje voor je kinderen. Hun reacties zijn hartverwarmend en heel emotioneel. Kan me voorstellen dat je moeite had om je tranen weg te slikken. (Bij mij branden ze ook achter me ogen).
    Ook de reactie van je man, super lief toch!

    Sterkte.

    Petra.

  • Coby van der Veldt says:

    Prachtig weer gedaan Joyce Xx mama

  • Wendy Zilder says:

    Tranen in mn ogen… Je weet me keer op keer te raken met je column.

  • Heel mooi gedaan, diep respect voor je hoe je hiermee omgaat en ook zo eerlijk tegen je zoontjes en je man hoop dat je haar weer snel gaat groeien zodat je zoon er gel in kan doen sterkte XXxxxx Klazina.

  • Gea says:

    Mooi geschreven en ook zo herkenbaar!

  • Corry says:

    Wat prachtig geschreven. En zo herkenbaar. Mijn kinderen zijn dan wel ouder, maar het blijft net zo moeilijk. Uiteindelijk is mijn kale koppie veel bloot geweest en binnen mijn gezin heel normaal. Sinds een week zie ik mijn haar weer groeien.
    Heel veel succes Joyce

  • janny koeman says:

    joh ben er stil van en ook bij mij sromen de tranen. Wat ben je een topper

  • Brigitte says:

    Hoi, wat heb je het weer bijzonder mooi beschreven. Top hoor. Wij gaan nu het traject in die jij al hebt gehad. Vandaag de definitieve uitslag van mijn moeder gekregen. BORSTKANKER!!! Waarom moet dat nog op een leeftijd van 77 jaar. Zo oneerlijk. Maar het voordeel is dat je dan geen chemo meer krijgt dus ook geen gehannes met pruiken en kale hoofden. Dat blijft haar dan weer bespaart. Volgende week al gehele verwijdering van borst en dan maar hopen dat het niet uitgezaaid is. Onzekere tijden. Ik blijf je volgen hoor !!!!
    Groetjes Brigitte

  • jessica says:

    Mooie worden en zo herkenbaar. Wat kun jij het mooi verwoorden. Maar dat heb ik al eerder gezegd. Tot donderdag weer.

  • Helma says:

    Lieve Joyces,xxxxxxx

  • Emy says:

    Supermooie blog weer! Ik lees ze allemaal met veel bewondering en ik ben ervan overtuigd dat het goed komt met je!
    Kus Emy

  • astrid says:

    je straalt heel veel kracht uit met het verhaal, menig mens zal een traantje wegpinken. Hou vol en heel veel sterkte

  • Kees says:

    Mooi geschreven Joyche.

  • Johan en Carrie says:

    was weer erg mooi en indrukweekend geschreven, Joyce!

  • Juul Dorrestijn says:

    Hallo Joyce,
    Wat ontzettend mooi en moedig heb je het verwoord. Ik heb ontzettend veel bewondering voor je. Veel sterkte. Groetjes Juul.

  • Ieke says:

    Lieve Joyce,

    Ik ken je niet maar wil je laten weten dat ik heel veel respect voor je heb, wat een strijdlust en wat prachtig zoals je je zoontjes begeleidt tijdens je ziekteproces ! Ik wens je heel veel sterkte, zal voor je bidden en lieve meid, geniet van die prachtige jongens van je, eens zullen ze beseffen wat voor geweldige mama ze hebben !

    Dikke knuffel

  • kelly says:

    heel mooi geschreven joyce wat ben je ook een topper he..

    dikke kus kelly afd 2-7

  • joycecolumn says:

    Hoi Kelly, lief dat je me nog steeds volgt! Als je dit leest, mail me dan even op joyce@pinkribbon.nl
    Kunnen we even bijpraten 😉

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor je complimenten!!

  • joycecolumn says:

    Hoi Klazina, dat kan inmiddels weer 🙂 Ik ben inmiddels al klaar met de behandelingen en sinds een week of vijf zonder pruik over straat. Heb al een flinke bos haar! Bedankt voor je lieve reactie

  • joycecolumn says:

    Wat goed om te horen dat het met jou goed gaat na zes jaar!! Het maakt inderdaad niet uit hoe oud je kinderen zijn, voordeel is denk ik als ze zo klein zijn dat ze situaties sneller accepteren. Dat is voor oudere kinderen, zoals die van jou, wat lastiger. Maar inderdaad zeker niet kwetsend 🙂
    Bedankt voor je reactie!

  • joycecolumn says:

    Johanna, bedankt voor je mooie woorden!!

  • joycecolumn says:

    Dank je Nil, jij ook veel sterkte!!

  • joycecolumn says:

    Bedankt voor je reactie Syl! Ik ben de chemoperiode inmiddels door 🙂 Lees mijn volgende columns maar die hierover gaan. Inmiddels heb ik alweer een flinke bos haar en dus zonder pruik naar buiten! Dapper dat jij zonder pruik op stap ging!

  • joycecolumn says:

    Hoi Corry, succes verder! Voor je het weet heb je weer een bos haar. Ik heb inmiddels weer een kort koppie met haar 🙂

  • joycecolumn says:

    Bedankt weer allemaal voor jullie reacties!!
    Het zijn er echt te veel om op allemaal te reageren….
    Iedereen die nu nog in een traject zit, veel sterkte. Jullie kunnen mij mailen als jullie daar behoefte aan hebben joyce@pinkribbon.nl

  • stephanie says:

    Hoi,
    Ik wil je bedanken voor je columns. Ik haal hier info en steun uit. Ik ben 39 jaar en start eind april met de TAC kuur. Ik blijf je volgen, zet ‘m op!

  • Marjolein vos says:

    Haai Joyce,ik zit er ook middenin heb drie kids maar wat ouder al,toch blijft het moeilijk,de oudste staat nogal in de publiciteit en laat niks horen mijn meiden zijn kanjers ,maar dat geen haar hebben ,vinden ze toch moeilijk ,heb veel respect gekregen voor iedereen met pruik of gewoon met kaal hoofd,groetjes

  • joycecolumn says:

    Bedankt, dat is precies 1 van de redenen dat ik mijn columns schrijf!!
    Heel veel succes met jouw traject!

  • joycecolumn says:

    Sterkte Marjolein, fijn dat jouw meiden er voor je zijn!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.