Ballonnenpret

“Jouw huid herstelt erg goed van de bestraling. We kunnen eerder dan verwacht met de  volgende stap beginnen.” Ik kijk verrast naar mijn plastisch chirurg en blader snel door mijn knalroze agenda. Hij lacht: “Denk je dat je binnenkort nog een gaatje vrij hebt?”

21 april 2014
14 reacties

Zowel op mijn werk, als op de plaatselijke sportschool heb ik inmiddels mijn draai weer helemaal gevonden. De meeste naweeën en klachten heb ik redelijk kunnen accepteren en weten in te passen in het dagelijkse leven. Geheel onverwacht moet ik alleen nu alweer afslaan van mijn ingeslagen ´herstelpad´. De borstreconstructie staat namelijk op het programma. Allerlei leuke gebeurtenissen voor de komende periode laten hier echter weinig ruimte voor. Hoe graag ik ook een nieuwe borst wil, ik besluit de operatie zo te plannen dat het mij en ook ons gezin het beste uitkomt. Dus na onze vakantie en na de derde verjaardag van mijn jongste zoon.

“Jongens, ik moet binnenkort weer een paar dagen naar het ziekenhuis. Ze gaan mijn nieuwe borst maken!” Het speelgoed wordt aan de kant gelegd en ze komen enthousiast naar me toe gerend. “Hoe doen ze dat dan mama?” Ik wijs van mijn rug naar mijn borst en leg het uit. “De dokter haalt een stuk huid van mijn rug en zet dat op mijn borst vast. Daarin stoppen ze net zo’n ballonnetje als ik al in mijn andere nieuwe borst heb. Door een soort water in het ballonnetje te spuiten gaan ze mijn borst daarna steeds wat groter maken.”

Mijn zoontjes luisteren aandachtig en de jongste veert op bij het woord ballonnetje. Mijn oudste vraagt verder: “Ga je dan slapen, net als de vorige keer? Doet de dokter dat weer met een mes? En als je wakker wordt, heb je dan weer twee borsten?” Ik antwoord op alle vragen bevestigend. Hij loopt weg om weer verder te spelen, maar bedenkt zich en draait zich nog even om.

De meeste naweeën en klachten heb ik redelijk kunnen accepteren en weten in te passen in het dagelijkse leven.

“Maar mama, kunnen die ballonnen eigenlijk knappen? Net als echte ballonnen?” Ik antwoord dat het speciale borstenballonnen zijn en dat die, als het goed is, niet stuk gaan. Hij begint hard te lachen: “Dat zou toch ook raar zijn als die ballonnen ineens ontploffen. Dan spat al het water eruit en dan heb je weer geen borsten meer!” Mijn jongste grinnikt mee en kijkt vragend naar mijn borsten. “Mama, waar zijn je ballonnen nou?”

Vier dagen voor de operatie ben ik er helemaal klaar voor, alles is geregeld. Ik zit op de bank en voel ineens een drukkende pijn in mijn arm. Ik vraag mij af of de zichtbare verdikking in mijn arm lymfoedeem kan zijn. De pijn wordt steeds erger, mijn arm steeds dikker en de volgende morgen zie ik een rode streep verschijnen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis wordt een lymfangitis geconstateerd: een ontsteking die kan uitgroeien tot een bloedvergiftiging. Als de verpleegkundige de telefoon pakt, hoor ik even later op gedempte toon de stem van mijn plastisch chirurg. Ik weet het antwoord al op de vraag die hem wordt gesteld. Tranen van teleurstelling rollen over mijn wangen, uitgesteld tot nader order…

De antibiotica slaan gelukkig aan en de ontsteking in mijn arm verdwijnt. Ik krijg een paar weken later groen licht van mijn chirurg. De operatie kan opnieuw worden ingepland.

“Maar dan lig je toch niet met mijn verjaardag in het ziekenhuis?” Twee blauwe ogen, bijna zes jaar oud, kijken mij hoopvol aan. Alhoewel ik het liefst zo snel mogelijk onder het mes ga, bel ik het ziekenhuis op, met mijn agenda weer bij de hand. Een paar weken later is het twee dagen voor mijn nieuwe operatiedatum. Ik kijk naar mijn jarige zoon die vol overgave zijn longen vult met lucht en zo hard mogelijk weer uitblaast.
Want voordat mama eindelijk aan de beurt is, worden er vandaag eerst nog even flink wat echte ballonnen opgeblazen!

14 reacties

  • Janny says:

    Zoals altijd weer prachtig geschreven ondanks alles!

  • Coby van der Veldt says:

    Zoals altijd goed weergegeven !

  • Heel veel sterkte met de operatie !!

  • Veel sterkte met de operatie, maar met jouw opgeruimde aard gaat dat zeker lukken!

  • Adrie says:

    Ik heb t net achter de rug! Sterkte

  • Annette says:

    Ik heb je column weer verslonden. Zoals elke keer eigenlijk!! Petje af weer hoor!

  • Janny says:

    Wat weet je het mooi te beschrijven je bent een Toppertje. Dikke knuffel

  • Daniellle says:

    Succes en sterkte met en na de operatie, ik zend je een beterschap knuppel 🙂

  • Daniellle says:

    Haha bedoel natuurlijk een knuffel

  • Bouvrie says:

    Sterkte met en na je operatie

  • Hugo says:

    Mooi Joyce, succes en ik mis ue wel op kantoor.

  • Carrie en Johan says:

    net als iedere keer, weer prachtig verwoord!

  • joycecolumn says:

    Bedankt weer allemaal!!

  • Jenny says:

    Naast alles wat nodig is en wat moet ook nog een echte mama kunnen blijven en deze keuzes maken… Mooi!
    Kusje

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.