‘Hoe vertel je een kind dat je borstkanker hebt?’

Bij Carole Gölitz werd eind 2012 een voorstadium van borstkanker geconstateerd. Ondanks ze er vroeg bij waren moest haar linkerborst worden geamputeerd. Carole is 40 oud jaar en getrouwd met Guido. Samen hebben ze dochter Anouk van 6 jaar. “In mijn jeugd was kanker een taboe. Daar werd niet over gesproken. Ik wilde mijn ziekte niet verbergen voor Anouk, maar hoe vertel je een kind dat je borstkanker hebt?”

24 mei 2013
7 reacties

Tags: , , , , ,

“Anouk voelde de spanning die er hing in huis. Mijn man en ik hadden haar verteld dat ik naar het ziekenhuis moest, maar de details wist ze niet. Door alles wat er gebeurde was ik gespannen en was ik minder geduldig met haar en mijn man. Bij Anouk uitte die spanning zich in hysterische buien, die meestal begonnen om niets. Zelf vond ze het ook niet fijn. Dan zei ze: ‘mama, ik kan niet stoppen, het is te druk in mijn hoofd’. Ik merkte pas echt dat ze in de knoop zat met haar gevoelens toen ze thuiskwam met een tekening. Iets totaal anders dan ik van haar gewend was. Een mix van twijfel, geluk, boosheid en vrijheid. Het maakte me angstig omdat ik realiseerde dat ik niet duidelijk genoeg met haar communiceerde. Ze voelde de spanning, hoorde gesprekken met mijn man Guido en met vrienden. Ook zag ze me af en toe huilen en lang niet meer zoveel lachen als voorheen. Toen ik zelf jong was, was het thema ziekte en kanker bij ons thuis taboe. Daar werd nooit over gesproken. Dat wilde ik absoluut zien te vermijden voor Anouk. Maar hoe leg je een kind uit dat je borstkanker hebt?

Uitleggen en samen tekenen
In de bibliotheek ben ik op zoek gegaan naar boeken over borstkanker die begrijpelijk zijn voor jonge kinderen. Ik vond 2 boekjes, die ik eerst zelf heb gelezen. Daarna heb ik de tijd genomen om Anouk met simpele woorden uit te leggen dat ik ziek was, wat de ziekte inhield en wat de dokter in het ziekenhuis ging doen om mij weer beter te maken. Tijdens mijn uitleg was ze wat nerveus en ongeduldig, maar ze zei geen woord. Toen ik mijn verhaal klaar had zei ze: ’Ik heb wel begrepen wat je hebt mama. Kunnen we nu gaan tekenen?’. Samen pakten we een grote rol papier en begonnen te tekenen. Anouk tekende een poppetje en vertelde dat die alles kon en wilde horen, niet alleen de muziek. Met andere woorden; ik ben een klein meisje die alles hoort en die alles wil horen, niet alleen een klein verhaal. Ook tekenden we samen mijn borst. Dat was haar idee. Ze tekende het verhaal zoals ik het haar zojuist had verteld.

Van mijn dochter heb ik in deze lastige tijd geleerd dat klare en duidelijke communicatie met je kind heel belangrijk is.

Een paar dagen daarna kocht ik een knuffel voor haar. Eentje die altijd bij haar is en waaraan ze alles kan vertellen. Daar was ze heel erg blij mee. Vol trots toonde ze hem aan haar vriendinnetje en vertelde erbij dat ze die had gekregen omdat haar mama ziek was. ‘Maar je ziet het niet van buiten’, zei ze erbij. Ook haar vriendinnetje vertelde ik wat ik had. Ik zag de opluchting op het gezicht van Anouk. Mijn ziekte was geen geheimpje meer tussen haar en mij.

Afscheid nemen op het strand
In een aantal van de vele gesprekken die ik met vrienden of familie voerde kwam het afscheid nemen van mijn borst ter sprake. Ik schilder graag, maar ik voelde geen bijzondere inspiratie om te tekenen. Mijn man sprak over een fotoreportage, maar dat vond ik te heftig. Dan zou ik daarna altijd op die foto’s naar die mooie borst kijken. Uiteindelijk werd het duidelijk voor me; ik wilde een mix van foto’s en live kunst. Iets met mijn lijf voor de operatie en de toekomst. Ik schreef een gedicht, over water, zand en de zee. Omdat ik opgegroeid ben aan de kust van Bretagne in Frankrijk, hou ik van de zee en alles wat daarmee te maken heeft. Daarom besloot ik dat afscheid nemen van mijn borst op het strand moest gebeuren.

AfscheidNemen

Op een zondag gingen we met z’n drieën naar het strand. Daar tekende ik in het zand de vorm van een buste. Ik vertelde Anouk wat ik ging doen maar ze vond het niks en wilde haar eigen zandkasteel maken. Na een paar minuten veranderde dat, en kwam ze me toch helpen. Anouk en Guido maakten een ketting van mosselschelpen, en Anouk maakte tepels op de borsten. Het resultaat was prachtig!

Daarna maakten we een kleine wandeling omdat we wilden wachten tot de vloed mijn buste zou wegspoelen. We observeerden hoe andere wandelaars ons kunstwerk bekeken. Zelfs honden liepen en sprongen op mijn borst van zand. Ineens werd ik overvallen door een gevoel van ongeduld. Ik werd woedend en moest enorm huilen. Met mijn voeten stampte ik mijn linkerborst kapot. Wat een opluchting was dat! Nu had ik echt afscheid genomen. Een paar minuten bleef de rechterborst nog intact, totdat de vloed hem overspoelde.

Mijn nieuwe borst laten zien
Op Goede Vrijdag ben ik geopereerd. Een amputatie van mijn linkerborst met een directe reconstructie. Een dag na de operatie kwam Anouk me in het ziekenhuis opzoeken. Ik was ontzettend misselijk en had een drainage fles. Op de terugweg vertelde ze haar vader dat ze blij was dat ze me gezien had. Een paar dagen later kwam ze weer. Ik was al stukken beter en kon het bed uit. Samen maakten we een klein ommetje. Ze hielp me lopen en was zichtbaar trots op me.

Vijf dagen na de operatie was ik weer thuis. Dat was een groot feest voor Anouk. Ik vond het ook wel spannend, want wilde ik haar mijn borst laten zien? En hoe doe je dat dan? Anouk zei altijd dat wanneer de drainage fles weg was, ik beter was. De dag dat de drainage fles overbodig was wilde ze dan ook meteen zien hoe mijn borst eruit zag. Ik was opgelucht omdat ze er zelf naar vroeg, dat maakte het makkelijker voor me. Wat ik wilde vermijden was dat ze het zou zien op een onverwacht moment, bijvoorbeeld als ze in de bad- of slaapkamer kwam. Haar enige reactie toen ik het liet zien was: ‘Oh ja, die is iets kleiner dan de andere en het litteken is best groot, maar verder heeft de dokter alles goed gedaan’. Vanaf dat moment had ik geen problemen meer om in haar aanwezigheid naakt in de bad- of slaapkamer te zijn.

Vooral het fysieke afscheid nemen van mijn borst heeft mij goed gedaan. Maar ook Anouk. Van haar heb ik in deze lastige tijd geleerd dat klare en duidelijke communicatie met je kind heel belangrijk is. Niet alleen voor jou en haar, maar ook voor je partner de rest van je familie en je omgeving.”

7 reacties

  • Karin Frieling says:

    Zo’n ontzettend herkenbaar verhaal. Het geeft moed…

  • Babette Raaijman says:

    Lieve Carole,

    Ik ben onwijs trots op je!

    Veel liefs,
    Babette

  • Magda says:

    Carole,
    Hoe bijzonder is bijzonder, voor mij ben jij bijzonder bijzonder.
    Ben er trots op dat ik je ken en wens jou en je gezinnetje alle goeds toe.
    Magda

  • Marieke says:

    Wat een indrukwekkend verhaal, prachtig geschreven en mooi hoe je Anouk hebt geholpen met het verwerken van van jouw ziekte. Liefs Marieke

  • brigit says:

    Een heel herkenbaar verhaal, mij overkwam in 2012 hetzelfde en heb beide borsten laten weghalen. Moeilijk was het zeker om de kinderen op de hoogte te brengen dat hun moeder borstkanker had, maar achteraf waren zij een grote steun.
    Brigit.

  • Jo-ann says:

    Wat een respect heb ik voor jou, maar ook voor je man en zeker voor je dochter! Heel veel sterkte..

  • astrid lokate says:

    Ik ken je niet Anouk maar heb heel veel Respect voor je meis !!! sterkte met alles gaat je goed en dikke knuffel van mij Xxxxx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.