Als enige op de afdeling met een kaal hoofd

In april 2014 kreeg ik de diagnose borstkanker en vanaf dat moment staat je leven op zijn kop. Ik was een maand daarvoor mijn baan op een hele vervelende manier kwijt geraakt (voor de tweede keer in 2 jaar tijd) en was volop aan het solliciteren maar dat had nog maar weinig zin.

26 september 2015
Laat een reactie achter

Marianne (55): ”Ik had maar één doel voor ogen, hoe kom ik hier zo snel mogelijk van af. Ik hield er zelf dus flink de vaart in en ging positief het lange traject in, al zag ik er erg tegenop. Ik bleek uitzaaiingen in de oksel te hebben dus dat was een fikse tegenvaller. Ik zou 16 chemokuren krijgen, een borstsparende operatie en bestralingen. Vooral het haarverlies vond ik onverteerbaar, dus het eerste dat ik regelde was een mooi haarwerk dat ik ruimschoots op tijd in huis had. Het traject viel mij erg zwaar, ik werd goed ziek van de chemo en halverwege het traject ben ik overgestapt naar een ander ziekenhuis omdat het massale karakter van het oncologisch dagcentrum te veel stress bij mij opleverde. Ik heb een lichte vorm van autisme waardoor ik absoluut niet tegen te veel mensen in één ruimte kan en in het dagcentrum zat ik met meer dan 30 personen in een niet al te grote ruimte, echt vreselijk voor mij. In het andere ziekenhuis kwam ik in een oase van rust en dat ging een stuk beter. Helaas moesten we na 13 chemokuren stoppen omdat de bijwerkingen te heftig werden en door de immuuntherapie bleek ik ernstig hartfalen te hebben gekregen waardoor de pompfunctie van mijn hart nog maar 21% was. Dit werd pas ontdekt 2 dagen voordat ik geopereerd zou gaan worden maar de operatie was nu te risicovol dus werd uitgesteld. Wel moest ik met spoed worden opgenomen op de afdeling cardiologie waar ik 2,5 week heb gebivakkeerd. Niet echt leuk als enige op de afdeling met een kaal hoofd. Met veel medicijnen is de pompfunctie van mijn hart opgekrikt naar 35% en dat was net voldoende om geopereerd te kunnen worden. Langer wachten was ook niet raadzaam omdat de chemo en immuuntherapie gestopt was, dus een race tegen de klok. Ik was werkelijk doodsbang en hield er rekening mee dat ik niet meer wakker zou worden na de operatie. Ik had met mijn man al voorzichtig wat afspraken gemaakt over een aantal zaken voor het geval dat. Ik was erg blij dat ik weer wakker werd, ook al moest ik daarna een nachtje naar de intensive care vanwege mijn hart. Na de operatie kreeg ik last van fikse vochtophoping in de oksel en een infectie dus dat kwam er allemaal ook nog bij. De verpleging begon gewoon een beetje medelijden met mij te krijgen en zij zijn toch echt wel wat gewend. Gelukkig heb ik het allemaal overleefd en gaat het nu weer goed met mij maar het redelijk onbezorgde leven dat ik hiervoor leidde zal ik nooit meer meemaken. De angst dat het ooit terugkomt zal altijd blijven.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.