Accepteren

De maand april heeft voor mij sinds 2015 een andere lading gekregen. Voor mij altijd even een moment om terug te gaan naar vier jaar geleden, maar vooral ook om te kijken hoe ik er nu voor sta na die alles veranderende datum, 30 april 2015. 

29 april 2019
1 reactie

En dat schrijf ik, sinds mijn ziek zijn, graag van mij af. Voor mij een manier om het te verwerken. Ik hoop ook dit keer dat lotgenoten hier kracht uit kunnen halen en vooral ook herkenning. Iedere keer twijfel ik wel of ik het ga posten, maar ik vind ook dat er open over gesproken kan en moet worden. En daar hoop ik op deze manier aan bij te dragen. 

Na alle behandelingen ben ik beland in een proces die ik niet had ingecalculeerd. Ik dacht mijn ‘normale’ leven wel weer even op te kunnen pakken, maar dat pakte even heel anders uit.

Tegenhoudt in mijn herstel
Ik ben er achter gekomen dat mijn drive/doorzettingsvermogen, die mij heeft geholpen om mij door de zware periode van ziek zijn te trekken, mij nu eigenlijk een beetje tegenhoudt in mijn herstel. Ik vind van mijzelf dat ik van alles wel weer zou moeten kunnen, maar dat is niet reëel na alles wat ik lichamelijk en geestelijk heb meegemaakt. En dat besef begint steeds meer te landen.

De oncoloog zei begin maart nog tegen mij dat ik er al alles aan doe om mijn leven weer op de rit te krijgen. De beperkte energie houdt mij hierin alleen erg tegen en dat frustreert. Hij gaf ook aan dat ik eigenlijk moet dealen dat ik niet meer de energie krijg, die ik voor het ziek zijn had. Het is een kwestie van accepteren en mijn leven er op in gaan delen. Maar hij zei ook dat dat niet zo maar is gedaan, dat kost tijd.

Bewuste keuzes maken
Ik wil nog van alles in mijn hoofd, maar mijn lichaam werkt niet meer mee. Het is een item dat veel wordt gezien bij de “late gevolgen” van kanker. Het komt ook steeds meer in het nieuws dat hier te weinig aandacht aan wordt besteed. De focus wordt gelegd op het beter maken van de patiënt, en dat is ook van levensbelang, maar de nazorg is ook zo enorm belangrijk. Ik probeer mij met mijn teksten hier ook al een tijdje “hard” voor te maken en aandacht voor te vragen. Al voelt dat ook dubbel, omdat ik ook weet dat het nog zoveel erger kan.

Al iets meer accepteren, nog steeds bewuste keuzes maken, mijn grenzen bewaken, even doorschakelen naar de derde versnelling en weer terug naar de tweede, onzekerheid of ik nog wel weer terug in de werkende maatschappij kan komen, in drukke ruimtes de omgevingsgeluiden dempen door speciaal voor mij aangemeten oordoppen, wekelijks groepstherapie en onder begeleiding sporten bij een oncologisch fysiotherapeut. Zoals nu blijkt, heb ik fibrosevorming in mijn borst, schade die door de bestraling is ontstaan. Ook heb ik mijn favoriete sport weer opgepakt, ik ben weer aan het tennissen. Vind het fijn om dit weer te kunnen doen. En het maken van de handletterInge-kaartjes geeft me nog altijd positieve energie. Dit zijn een aantal dingen die mij op dit moment, naast mijn twee lieve mannen, in het dagelijks leven bezighouden.

Ik ben op de goede weg en samen met mijn Dennis en Tom komen wij er wel. Ook voor hun is het leven met een “andere” Inge soms best lastig.
Ik heb een gedicht geschreven: van frustratie naar iets meer acceptatie. Ik hoop dat jullie de tijd nemen om het even te lezen. Alvast bedankt!

Van frustratie naar iets meer acceptatie


De kanker is uit mijn lijf, maar niet uit mijn leven
Kanker heb je namelijk niet voor even

Deze maand vier jaar geleden
En nog ben ik veel aan het “overleven”

Het jaar van chemo, operatie en bestraling
Het klinkt raar, maar dat was misschien wel meer mijn “ding”

Van behandeling naar behandeling gaan
En druk bezig om “overeind” te blijven staan

Het proces waar ik nu in zit vind ik pittig en zwaar
En het duurt inmiddels al een paar jaar

Een proces om met de beperkte energie te leren leven
Dat lukt mij niet zo maar even

Het is een lange weg van frustratie
Naar steeds iets meer acceptatie

Wel voel ik voor het eerst dat ik nu iets verder ben
En ik mezelf met de beperkte energie steeds meer en beter ken

Steeds meer en vaker mijn grenzen aangeven
Met de beperkte energie leren leven

Ik hoop dat ik binnenkort weer wat ruimte ga voelen
En zo op zoek kan gaan naar mijn passie, mijn nieuwe doelen!

Ik zou heel graag iets voor lotgenoten willen betekenen
Wie weet kan ik mijn levenservaring met hun delen

Zo dat we samen al eerder een pad in kunnen slaan
Dan in je eentje die onbekende weg in te moeten gaan.


© Inge van Leeuwen-Heitbrink 2019

Lees ook de andere verhalen die Inge op dit blog schreef:
Mei 2017: “Na de behandelingen ben je niet klaar”
April 2018: “Ik maak andere keuzes”

1 reactie

  • Patricia says:

    Herkenbaar. Je wordt nooit meer wie je was. Geestelijke acceptatie maar hoe dan?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.