50 tinten aandacht

“Ik heb nog een leuk boek voor je om te lezen.” Een van mijn vriendinnen is op bezoek in het ziekenhuis en legt lachend een boek op mijn nachtkastje. In de week dat ik in het ziekenhuis ben opgenomen, krijg ik veel bezoek. Ik vind dit fijn want ik wil graag mensen om mij heen hebben waar ik de broodnodige energie van krijg.

6 mei 2013
20 reacties


Mensen die net als ik positief zijn. Mensen die proberen te begrijpen dat ik ervaar dat borstkanker krijgen niet leuk is, maar zeker niet onoverkomelijk. Mensen die oprecht interesse tonen in wat ik meemaak en zich niet alleen beperken tot de negatieve kanten van mijn ziekte. Mensen die mijn humor over mijn ziekte kunnen waarderen. Kortom, mensen waarbij ik mijzelf kan zijn. Alle vormen van positieve aandacht die ik hierbij ontvang, laat ik als een warme deken over mij heen vallen. Want laten we eerlijk zijn, ieder mens houdt wel van wat aandacht. Ik ben hierin geen uitzondering.

De aandacht die ik krijg na de diagnose borstkanker is overweldigend. Mijn huiskamer lijkt op een bloemenstal, de postbode stopt dagelijks lieve kaartjes in de brievenbus en mijn telefoon maakt overuren. Ik besluit om zoveel mogelijk mensen zelf op de hoogte te brengen en te houden over het verloop van mijn ziekte. Aangezien telefoneren een dagtaak blijkt te zijn, verstuur ik al snel (groeps)berichten via de app, sms of e-mail. Zo blijft iedereen op de hoogte en kost het mij de minste energie.

Ik installeer mij in de inmiddels vertrouwde kamer, pak mijn spullen uit en geef mij opnieuw over aan een verblijf in het ziekenhuis.

De verschillende vormen van aandacht schoppen mijn gevoelens soms ook behoorlijk in de war. Zo ervaar ik hoe verwonderlijk ik het vind dat ik ineens in het middelpunt van de belangstelling sta, bij mensen die zich normaal niet of weinig om mijn welzijn bekommeren. Of ik voel mij boos en teleurgesteld, omdat mensen waarvan ik het wel verwacht, in mijn ogen onvoldoende interesse in mijn situatie tonen. Maar de vervelendste vorm van aandacht die je kunt krijgen als je ernstig ziek bent, is geen aandacht.

Ik besluit uiteindelijk om deze energievretende gevoelens zo min mogelijk toe te laten en mij te richten op de mensen die wel een positieve bijdrage leveren aan mijn energieniveau.

“U mag naar huis en over enkele dagen krijgt u de derde chemokuur.” De oncoloog verlaat de ziekenhuiskamer en ik verlaat kort hierna het ziekenhuis. Een week na de derde kuur, word ik helaas dezelfde ziekenhuiskamer weer ingereden. Opnieuw onverklaarbare koorts. Ik installeer mij in de inmiddels vertrouwde kamer, pak mijn spullen uit en geef mij opnieuw over aan een verblijf in het ziekenhuis.

“Zozo, lees jij dat boek ook?” Met een grote glimlach wijst de ene na de andere verpleegkundige op het boek dat opnieuw op mijn nachtkastje ligt. Nog steeds onaangeroerd.

Een andere verpleegkundige loopt voorbij. “Nou pas maar op, van dat boek gaat je koorts nog meer stijgen.” Het boek op mijn nachtkastje trekt behoorlijk de aandacht en nieuwsgierig begin ik te lezen. Het verhaal beschrijft de relatie van twee mensen die elkaar op een wel heel bijzondere manier aandacht geven. Een vorm van aandacht die mij persoonlijk niet aanspreekt. De voorspelling dat mijn koorts zou stijgen bij het lezen van het boek komt dan ook niet uit. Integendeel, hoe meer ik lees in het boek, hoe sneller de dalende lijn van mijn temperatuur zich inzet. Na drie dagen verlaat ik, zonder koorts en met het boek onder mijn arm het ziekenhuis. Nog drie chemokuren te gaan.

En mocht ik onverhoopt opnieuw koorts krijgen… Deel twee en drie van de 50-tinten trilogie liggen mij al ‘verhit’ op te wachten in de boekenkast van mijn vriendin.

20 reacties

  • Coby van der veldt says:

    Mooi geschreven Joyce en je weet het het is zoals het is ! X Mama

  • Gretha Müller Orsel says:

    Hallo Joyce, ik wens je heel veel sterkte en veel energie om deze rotziekte te overwinnen. Je verhaal sprak mij echt aan. Meid laat de moed niet zakken. Stuur je langs deze weg heel veel positieve energie en een hele dikke knuffel. Gretha Müller Orsel

  • ankie says:

    ja helaas kom je in zulke omstandigheden er achter wie je waren vrienden zijn en krijg je steun uit onverwachte hoekjes waardoor er een andere vriendschap op bloeit
    en je mensen op hun waarde gaat waarderen
    maar ook een kijkje naar je zelf krijgt en inziet dat vechten om je zelf belangrijker is dan vechten voor een vriendschap die er eigenlijk niet was als het van beiden kanten moet komen
    dat boek kon mij nu ook niet aanzetten tot meer lees plezier word denk ik meer gelezen door de op hef er om heen hype denk ik dan maar
    jou column daar in tegen lees ik met veel interesse en herkenbaren punt
    kan niet wachten op de rest je bent een krachtig persoon en wet in het kort goed te verworden zo dat je als het waren bij jou in de kamer staat of als vriendin dit met je mee maak
    bedankt voor weer deze column xxx

  • ankie says:

    Je reactie is in afwachting van moderatie.
    ja helaas kom je in zulke omstandigheden er achter wie je waren vrienden zijn en krijg je steun uit onverwachte hoekjes waardoor er een andere vriendschap op bloeit
    en je mensen op hun waarde gaat waarderen
    maar ook een kijkje naar je zelf krijgt en inziet dat vechten om je zelf belangrijker is dan vechten voor een vriendschap die er eigenlijk niet was als het van beiden kanten moet komen
    dat boek kon mij nu ook niet aanzetten tot meer lees plezier word denk ik meer gelezen door de op hef er om heen hype denk ik dan maar
    jou column daar in tegen lees ik met veel interesse en herkenbaren punt
    kan niet wachten op de rest je bent een krachtig persoon en wet in het kort goed te verworden zo dat je als het waren bij jou in de kamer staat of als vriendin dit met je mee maak
    bedankt voor weer deze column xxx

  • ankie says:

    er is wat fout gegaan met vorige reactie verkeerde mail adres bij eerste reactie vr gr ankie

  • Ina says:

    Ooo…wat herken ik veel in jouw verhalen. Ook ik sta erg positief in het leven, ook na de diagnose Borstkanker. Ik heb een kamerdeur volgeplakt met kaarten en andere attenties, noem het mijn projectdeur haha…wat een enorme belangstelling, dat ontroert me elke dag.
    Morgen de laatste bestraling en op naar de eerste chemokuur, hopelijk valt ook dat een beetje mee…ik blijf in ieder geval genieten van jouw colum…!!

  • Margreet says:

    Ik heb alle “vrienden” die zelfs geen kaartje stuurden toen ik borstkanker kreeg 13 jaar geleden afgeserveerd en alleen diegenen waar ik positieve energie van kreeg toegelaten. Mensen waar ik het niet van verwachtte sturen af en toe nog zomaar een kaartje.
    Margreet

  • Ieke says:

    Momenteel heb ik in mijn leven te kampen met veel moeilijke en verdrietige zaken en ik ervaar daarbij ook wat jij beschrijft: mensen van wie je het verwacht, stellen teleur en mensen van wie je het niet verwacht, leven met je mee. Maar ik ervaar ook dat er nooit alleen moeilijkheden op je weg komen, maar ook hele mooie dingen: een daarvan was bijvoorbeeld jouw blog van vandaag. Wat goed om te lezen hoe je je staande houdt en wat krijg ik weer positieve energie van de manier waarop je dat doet !
    Lieve meid, dankjewel voor je (h)eerlijke blogs, ik wens je heel veel sterkte in deze strijd en wat vind je ervan als we niet gaan voor 50 tinten grijs maar voor de prachtige kleuren van de nieuwe lente in het land en een nieuwe lente in ons leven ?!
    Een hele dikke knuffel vanaf deze kant X

  • Cees says:

    Mooi geschreven en goed te lezen dat anderen er steun in vinden. Ga zo door en straks bundelen.

  • Carrie en Johan says:

    Weer erg mooi geschreven en inderdaad geen tranentrekker dit keer.
    Carrie wordt er trouwens ook niet warm of koud van!
    Carrie en Johan

  • Laura says:

    Zo zie je maar weer dat ook een niet-tranen-trekker veel positieve reacties oproept. Mooi geschreven! X

  • petra says:

    Dit keer geen tranentrekker, maar zeker weer bijzonder om te lezen!

    Wees zuinig op de weinig echte vrienden die je leert kennen in deze moeilijke tijd. Die zijn zo veel meer waard dan al die zogenaamde vrienden.

    Liefs,
    Petra.

  • Janny Koeman says:

    Lieve Joyce,wat heerlijk en eerlijk zoals je de dingen beschrijft, leest prettig, ben benieuwd of je dat ook prettig lezen vind na 3 boeken 50 tinten vind ? Dikke knuffel

  • Janny Koeman says:

    Ik drukte te snel,ik wilde nog zeggen dat het mij niet lukt dat boek verder te lezen.

  • joycecolumn says:

    Ankie, bedankt voor jouw mooie woorden! Wat een groot compliment dat jij mijn columns zo weet te waarderen 🙂

  • joycecolumn says:

    Dank je wel, fijn dat mijn verhaal je aanspreekt!

  • joycecolumn says:

    Fijn dat je af en toe nog steeds een kaartje krijg! Als eenmaal alles achter de rug is en de overvloedige aandacht weg ebt….juist dan is het nog fijn te merken dat mensen aan je denken toch?

  • joycecolumn says:

    Veel sterkte met de chemokuren! Ik hoop dat mijn andere columns je ook aan gaan spreken 😉

  • joycecolumn says:

    Ieke, wat fijn om te lezen dat jij positieve energie krijgt van mijn columns! Dat wil ik graag bereiken, dus reacties zoals die van jou geven mij weer energie om de rest van mijn verhaal op te schrijven 🙂

  • Mar de Jong says:

    Hoi Joyce,

    Fijn om te zien dat je op een positieve manier deze periode probeert door te komen.
    50 tinten was herkenbaar. Ik neig naar ondertemperatuur : )
    Hou je taai!

    Groetjes, Mar

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.