Kellie: “In de periode van de chemokuren heb ik geleefd als een bezetene”

Ik was aan het stoeien met mijn jongste toen hij per ongeluk mijn borst raakte. Auw! Ik voelde aan mijn borst en voelde een dik langwerpige balletje. Een opgezette lymfeklier dachten we.

29 juni 2016
1 reactie

Tags: , , , ,

Even een menstruatie afgewacht en toen toch naar de dokter. Die dacht dat het niets was, maar toch even een echo. En jawel de radioloog sprak uit dat het weleens kanker zou kunnen zijn. Er viel een zwarte deken van het plafond over mij heen… Toen begon het, op mijn, net een maand begonnen, 38e levensjaar kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Niet groot 1 cm, maar wel triple negatief, de agressiefste. Ik had er het volste vertrouwen in. Dit was een, alhoewel heftig, signaal dat ik gezonder moest gaan leven. Minder stress, meer keuzes vanuit het hart etc, meer bewegen en buiten zijn.

Dus ik onderging de operatie, 28 bestralingen en TAC-kuren. De laatste wel met enig verzet, want ik was toch ook weer bang dat juist die chemokuren mijn kans op terugkeer van de ziekte zou kunnen veroorzaken. Waar ik dat vandaan heb weet ik niet, laten we het houden op mijn gevoel.
Toen januari 2015 was ik schoon verklaard, althans door mijzelf, want technisch gezien was ik dat al na de operatie, want er waren geen uitzaaiingen gevonden. Ik begon weer met leven ofwel mijn leven was weer begonnen. We maakten voor ons doen veel tripjes en vakanties en ik genoot simpelweg van het leven. Mijn zonen van toen 8 en 10 werden ook weer vrolijker en opener. Alles was weer goed. Ik had immer 90% kans op overleving en dat is niet niks.

“Ik dacht dat het de naweeën van de bestraling waren…”

Toen in december 2015 begon het onder mijn sleutelbeen pijn te doen. Ik dacht eerst dat het naweeën waren van de bestraling, maar ergens wist ik ook wel dat de bestralingsgrens lager zat.
Ik begon me zorgen te maken toen er boven mijn sleutelbeen een bobbeltje ontstond. Ik had daar al een bobbeltje mijn hele leven, maar nu leek hij wel groter geworden. In het ziekenhuis maakten ze een echo en zeiden dat het een over-reactieve lymfeklier was van behandeling. Ik weer naar huis en weer een week niet geslapen van het piekeren. We gingen weer terug naar het ziekenhuis voor een punctie. En toen weer dat nieuws; het is uitgezaaide borstkanker… Weer stort je leven in, maar deze keer nog iets meer. Je weet dat als het terugkomt dat er dan andere cijfers gelden qua overleving.
Ik zat dus bij die 6% pechvogels… Ik kon het zelf niet geloven.

Ik kan niet beschrijven hoeveel verdriet wij hadden en onze kinderen, de eerste zes weken na dit nieuws. Er bleken ook stipjes in mijn longen te zitten dus toen kwam de diagnose; we kunnen u niet meer op genezing behandelen. Waarop dan wel? Op controle en eventuele tijdelijke terugdringing. Dat was begin dit jaar.

En nu? We zijn zes maanden later. Ik heb chemokuren achter de rug die aansloegen in eerste instantie, maar later toch weer niet. Nu ben ik ingestapt in een experimenteel onderzoek van het AVL met immuuntherapie bij borstkanker. Ik hoop vanuit het diepst van mijn hart dat deze therapie gaat aanslaan. De oncologe vertelde mij dat als hij aanslaat deze gelijk jaren blijft aanslaan in tegenstelling tot maanden winst bij chemotherapie.

In de periode van de chemokuren heb ik geleefd als een bezetene. Ik heb een emmer-lijst aangelegd en ben begonnen! Meer dan de helft van de lijst heb ik al gerealiseerd, waaronder een documentaire maken, een keramiekatelier aanleggen en het uitgeven van een dichtbundel. Ik heb een selectie van mijn oudere en nieuwe gedichten gemaakt en gebundeld in samenwerking met 75B ontwerpers en fotografe Mirella Sahetapy. Zij deden dit vrijwillig, net zoals vele verkooppunten (zie boekenlijst Pink Ribbon-site) waar de bundels sinds kort liggen!
De bundel heet ‘Hoeveel heggenblaadjes ik beschreef voor ik viel voor de leegte’. Ik ben er erg trots op! Alle opbrengsten van deze bundel gaan naar triple negatief borstkankeronderzoek.

Wil je direct bestellen? Dat kan via Bol.com of hier:
http://www.studiomohair.com/#!shop/feq3i
http://www.buisjesenbeugels.nl/shop-1.html

Steun mijn project want daar help je onderzoek mee en je maakt mij heel blij 🙂

Liefs Kellie

1 reactie

  • Caspar Nap says:

    mooi maar ook pijnlijk verhaal! Ik wens jullie alle goeds toe en dat je de rest van je emmerlijst kan afmaken en nog veel meer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.