“Het knobbeltje kwam net op het verkeerde moment”

Conchita: “Het is alweer bijna 7 jaar geleden dat ik mijn eerste kankerdiagnose kreeg. Toch heb ik het pas recent verwerkt met het schrijven van een boek: Droomeiland in het akkerland.

8 maart 2016
2 reacties

Tags: , ,

Op 7 mei 2009 werd ik gebeld door de borstenkliniek van het ziekenhuis: “Leider Bösartig…” was de boodschap. Ik was net 38 jaar en had een klein knobbeltje in mijn rechterborst ontdekt. Toch twijfelde ik om direct naar de dokter te rennen. Ik had net mijn leven omgegooid. We waren van ons kleine flatje onder de rook van Amsterdam vertrokken naar een grote boerderij in een dorpje in Duitsland. Daar had ik mijn goede baan vervangen door mijn droomwens als boerin. Toen ik het knobbeltje ontdekte was de onderneming nog net niet gestart. Dat startschot zou klinken als mijn eerste geiten zouden bevallen. Dan kon ik gaan melken en kaas maken. Het knobbeltje kwam net op het verkeerde moment. Bovendien leek het mij allemaal maar ingewikkeld. Ik sprak nog niet zo goed Duits en had geen idee hoe het allemaal werkte in mijn nieuwe woonland.

Toen ik steeds meer begon te twijfelen ben ik toch maar naar een arts gegaan. Inmiddels was het bedrijf in volle gang, het bultje zat er alweer ruim twee maanden. Daarna is het snel gegaan. Voor ik het wist lag ik in het ziekenhuis en kreeg ik een borstbesparende operatie. Op dat moment was ik er nog steeds van overtuigd dat ik na twee weken weer verder kon als agrarisch onderneemster. Thuis hield de familie de geiten ‘aan de melk’. Natuurlijk liep het anders. Na de derde keer opereren moest ik de borst gaan missen. De doctoren hadden als tweede diagnose Diabetes meegegeven. Mijn leven stond aardig op zijn kop. Om alle behandelingen te ondergaan heb ik toch het bedrijf tijdelijk gestopt.

Heel recent had ik meegemaakt hoe mijn vader had geleden onder zijn chemo behandelingen. Hij stierf uiteindelijk na een vijfjarige strijd op 65-jarige leeftijd aan leukemie. Ik wilde hem nog niet zo snel achterna en concentreerde mij volledig op het vechten tegen de chemo’s en de ziekte. Ik kreeg 6 behandelingen met TAC, gevold door 35 bestralingen. Natuurlijk alles ondersteund door de nodige anti-hormonen en in mijn geval insulines.

conchita

Na de behandelingen had ik enorme haast gekregen om toch nog af te maken waar ik aan begonnen was: het stichten van mijn ‘geitenkaasimperium’. Anderhalve maand na de laatste bestraling moest ik weer aan het werk. Zonder na te denken buffelde ik door en probeerde alle ongemakken te negeren. Ondanks dat het enorm zwaar was, bleek het een goede therapie.

Ik had dagelijks de plicht om voor mijn beesten te zorgen, hoe moeilijk en pijnlijk dat ook was. Ik bleef vechten ondanks een mislukte borstrecontructie in 2011. Ik ging het wel winnen. Toen ik in de herfst van 2013 de diagnose ‘huidkanker’ kreeg, ben ik toch geknakt. Uiteindelijk gaf ik de geitenhouderij in maart 2015 op. Nu ik bijgekomen ben heb ik dit boerenavontuur maar opgeschreven in een boek…

2 reacties

  • Mirella says:

    Super veel respect voor je!!!
    En het boek ben ik al begonnen te lezen
    Wat een emotioneel maar mooi verhaal.

    Heel veel liefs!

  • Susanne says:

    Heftig verhaal. Sterke vrouw! Het maakt niet uit wat, U can do it!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.