“De verpleegster waarschuwde me op te passen voor het zwarte gat. Enkele weken later begreep ik wat ze bedoelde”

Krissy (34): “Als nieuwe mama sta je niet stil bij ziek worden. Die harde, pijnlijke plek in je borst, die negeer je gewoon. Je linkt ze aan de borstvoeding die je hebt gegeven.

11 april 2018
17 reacties

Tags: , , ,

Het was pas na tien maanden dat ik werd doorgestuurd voor verder onderzoek. Ik had op dat moment nog steeds geen idee dat mijn leven compleet ondersteboven zou worden gehaald.
Plots ging het allemaal snel en werd ik gebombardeerd tot borstkankerpatiënte. Op dat moment verlies je elke controle over je leven. Je doet wat moet gedaan worden, zonder vragen.

Na de operaties zou alles voorbij zijn
Al snel volgden 2 operaties. Eerst een amputatie en later een volledige okseluitruiming. Op dat moment beseften mijn vriend en ik nog steeds niet wat er aan het gebeuren was. We maakten onszelf wijs dat na de operaties alles voorbij zou zijn.

‘Ik was kwaad en teleurgesteld’

Ikzelf was op dat moment maar met 1 ding bezig. Mijne kleine meid! Zij mocht van mijn ziekte geen nadeel van ondervinden. Ik was kwaad en teleurgesteld maar ik had vooral het gevoel zoveel te moeten missen van mijn kleine schat.

Intense uitputting
De periode van de chemo was vreselijk zwaar. Week na week voelde ik mezelf achteruit gaan. Vooral het intense gevoel van uitputting is met niets te vergelijken. Ik kreeg ook te horen dat ik BRCA2 draagster ben. Dit zorgde voor nog meer onzekerheid over de toekomst.

Na 9 Taxol-Carbokuren besloot de oncoloog te stoppen. Ik was op! Met gemengde gevoelens ging ik richting huis. Blij maar ook angstig. Zijn 9 van de 12 kuren wel voldoende?
Na enkele weken rust, trok ik richting bestralingsafdeling. Iedereen zei me dat bestralingen veel minder zwaar waren dan de chemo. Dat is ook zo. Toch heb ik tot op vandaag nog steeds erg veel last van deze bestraalde borststreek.

‘Eens de behandeling voorbij is, dringt alles pas tot je door’

Oppassen voor het zwarte gat
De dag van mijn laatste bestraling was ik superblij. De verpleegster waarschuwde me “pas op voor het zwarte gat”. Ik begreep niet wat ze bedoelde, tot enkele weken later. Tot op dat moment stond je constant onder controle van de artsen, nu stond je weer alleen.
Ik ben nu iets meer dan 1 jaar na mijn laatste behandeling. Ik hield geen rekening met een aantal, misschien wel blijvende, fysieke beperkingen en met het emotionele herstel waar ik nog aan moest beginnen. Want eens de behandeling voorbij is, dringt alles pas tot je door. Plotseling heb je de ruimte om te beseffen wat je is overkomen en wat er ook had kunnen gebeuren.

Nog dagelijks een gevecht
Je omgeving gaat ervan uit dat je nu wel snel weer de oude zal zijn want “je ziet er toch terug zo goed uit”. De meesten van hen beseffen niet dat je nog dagelijks een gevecht aan het leveren bent.
Omdat ik me zo vaak alleen heb gevoeld, besloot ik enkele maanden geleden om een blog te starten. Deels om mijn omgeving een inkijk te geven in mijn leven en hen te laten beseffen dat mijn gevecht nog niet voorbij is, maar ook om lotgenoten te tonen dat ze niet alleen zijn in hun strijd na kanker.”

https://levennaborstkanker.com/

17 reacties

  • Greet Aben says:

    Zo herkenbaar. Ik ben nu bijna 5 maanden na de laatste bestraling.
    Hoor alleen maar : wat zie jij er goed uit, je kunt wel zien dat je er vanaf bent.
    Pffff men moest eens weten!

  • Angelique de klein says:

    Wat herken ik mij in je verhaal. Nu bijna drie jaar geleden. En ook deze strijd geleverd. Je alleen voelen. Je moet er zelf uitkomen. Geloof mij soms zijn er dagen dat je een stap vooruit doe maar de volgende dag twee stappen achteruit. Wens je heel veel sterkte .

  • Maja den Hollander says:

    Hoop voor je dat het goed blijf gaan en voor alle vrouwen die dit overkomen .en dokters let toch ens beter op stuur vrouwen door het is zo vaak te laat en hou je het gevoel van als hij toch gelijk door gestuurd had.het zaait zo vaak uit en dan ben je echt net telaat net als mijn dochter .wens je heel veel mooie jaren toe en geniet ondanks dat alles niet meer zo makkelijk gaat .

  • Mv 3 says:

    Zo herkenbaar! Ik zit nog in t traject,.. had “geluk” dat ik er erg vroeg bij was en dus geen chemo’s hoefde en geen bestraling, want had ook geen uitzaaiiingen.
    Wel moet ik het doen met een geamputeerde borst op Mn 31ste,.. Dat “ziet” niemand en verder zie ik er niet ‘ziek’ uit,.. ze moesten eens weten hoe ik me van binnen voel,.,

    Wat Angelique zegt herken ik ook wel,.. soms is 1 stap vooruit wel 2 of 3 stappen terug,..

  • Cora van der Bijl says:

    Herkenbaar ik ben nooit meer de oude geworden . Maar vooral dankbaar dat ik er nog ben…….In juni is het 10 jaar geleden!!

  • Aukje Alma Komrij says:

    Weet wat je bedoelt ben 7 jaar verder en nog steeds de oude niet

  • Mieke says:

    Wat herken ik me in dit verhaal! Vooral dat zwarte gat. Het verwerken en de rest bijwerkingen van de behandelingen.

  • Leny Assenberg van Eijsden says:

    15 jaar geleden hormoongevoelige borstkanker gehad geen chemo of bestralingen gehad. Vorig jaar mei jaarlijkse controlle heb ik gevraagd of er ook een echo gemaakt kon worden van mijn geamputeerde borst dat was niet nodig zei de arts maar na aandringen is het toch gebeurt en wat bleek uitzaaiingen in hals en okselklieren. Dus mijn intuïtie was goed geweest eerst een half jaar hormoontherapie gehad maar sloeg niet meer aan en nu net mijn 3e chemo gehad maar je val weer in een diep gat , na 15 jaar lang geroepen te hebben dat ik zo geluk had gehad ben ik nu echt de pineut

  • Sylvia says:

    Heel herkenbaar allemaal. Heb ook alles gehad, operatie, chemo en bestralen. Is 10 jaar geleden, maar word nooit meer de oude. Het leven voor de k en het leven na de k. Maar ik ben er nog steeds.

  • Claudia Koolen says:

    Wat herkenbaar ook ik heb daar zwarte gat onder ogen moeten zien ben nu 7 jaar verder maar ik ben nog steeds niet de oude en dat zal ik ook nooit meer worden na de dubbele amputatie die ik 7 jaar geleden heb moeten doorstaan was toen 34 jaar met twee jonge kinderen ook ondervind ik nog steeds de na weeen van de bestraling en dan nog maar niet te spreken over de angst als je op controle gaat en iedere dag weer het aanzicht als ik voor de spiegel staat went ook nooit begrijp me niet verkeerd ik ben blij dat ik er nog ben maar het neemt niet weg wat ik iedere dag moet accepteren wat er allemaal is gebeurt ook ik ben gendrager maar dan van het brca1 gen hoop dat de angst met de jaren zal slijten

  • Nancy says:

    Zo herkenbaar .bij mij nu 11 jaar geleden ondervind er nog dagelijks hinder van de gebreke en zeker nog steeds vaak moe was nog wel zwanger 5 ac chemokuren gehad en na de bevalling 25 bestralingen waar ik nog het meeste ziek van ben geweest Hoe raar het ook klinkt voor vele .de angst gaat nooit meer over nu 11 jaar geleden en nog steeds onder jaarlijkse controle wegens de jonge leeftyd toen en de ernst van de kanker

  • Berthie says:

    Nu bijna 2,5 jaar geleden beide borsten geamputeerd en erna 16 chemokuren ondergaan. Ik besef nu ik word nooit meer de oude. De beperkingen maken dat ik mijn werk niet meer kan doen. En verder moet ik elke dag maar afwachten hoe ik me voel en wat ik kan. En inderdaad niemand ziet het asn de buitenkant. Dat maakt dat ik me vaak eenzaam voel ook al heb ik een fijn gezin en lieve familie en vrienden.

  • Elseline says:

    Het is alsof ik over mezelf lees….
    Ook bij mij een groot groot zwart gat!!!
    Ik had echt geen idee..maar nu 1 1/2 jaar later. Kampend met waarschijnlijk blijvende beperkingen, afgekeurd en dus mijn baan kwijt, worstel ik nog steeds om mijn leven en dat van mijn gezin weer op de rit te krijgen. En dat Is heel erg zwaar!!!
    Mensen zien dat niet. Je ziet er goed uit zeggen ze dan…Ja ja. Ze moesten het eens weten …
    Gelukkig ben ik er nog…..

  • Kathy says:

    Herkenbaar

  • Marbel says:

    Een half jaar geleden de laatste en 21e bestraling. Zo dat is klaar dacht ik. Verbrande huis, ach gaat wel over. Ik ben er vanaf. Nog hormoontherapie. Nou dat heb ik geweten. Ben daar rond januari mee gestopt. Tamoxifen was geen optie omdat dat mijn hartproblemen stimuleert dus niets meer. Maar nu
    Iedereen vindt dat ik het zo goed doe. Werk 100 % maar ze begrijpen niet dat ik me af en toe door de dag moet slepen
    Ahhh wat zie je er goed uit hoor ok vaak maar ondertussen. Ik wil niet klagen, ik wil leven maar dat valt niet mee

  • Hilma says:

    18 april de laatste bestraling gehad.. opeens is het over en sta je er alleen voor.. en besef je wat er allemaal is gebeurd. Nergens last van gehad, de borstbesparende operatie is goed verlopen zonder pijn, ook geen pijnklachten na de bestralingen, nauwelijks tot geen bijwerkingen van de tamoxifen pillen. En toch is er dat gevoel van ‘stel dat het toch niet heeft geholpen’ en ‘zijn deze 21 bestralingen echt genoeg’. Nu begint mijn verwerkingsproces echt…

  • Janine says:

    Dank voor het delen. Zelf schrijf ik op Facebook met naam Janine’s Diary. Juist omdat dit soort ervaringen herkenbaar zijn en voor erkenning zorgen. Liefs!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *