“Zonder het te vragen nam je me mijn gezondheid af”

Hey jij, het is nu ruim anderhalf jaar geleden dat jij mijn leven binnen kwam walsen. Zonder het te vragen nam je me mijn gezondheid, mijn vruchtbaarheid, mijn lange krullen en mijn zekerheid af.

2 oktober 2017
2 reacties

Maar bij alles wat jij me afnam gaf je me ook weer van alles terug. Je schotelde hindernis na hindernis voor. Een soort hordelopen en niemand wist het eind.
De ene hindernis sprong ik over en de ander kroop ik onderdoor. Als ik maar vooruit ging, als de tijd maar bleef tikken…

Inmiddels leef ik zonder jou maar ben ik mezelf ook even kwijt. Regelmatig willen anderen weten wat ik allemaal al kan nadat jij uit mijn leven bent. Of ik alweer verder kan zonder jou en me goed voel zonder jou. Jij bent nog maar net weg en dat is fijn maar ik moet ook wennen zonder jou. Zonder jou ben ik weer gezond en wordt er weer van alles van me verwacht. Zonder jou ben ik weer normaal en zonder jou sta ik weer sterk.

Maar door jou ben ik niet meer de oude en zonder jou niet meer ziek.
Samen stonden wij in ons recht. Maar alleen lijkt dat nu ineens niet.

Tessie Souisa (34)

2 reacties

  • Patricia says:

    Beste Tessie,

    Zo herkenbaar. Alles zou weer zo moeten zijn zoals het was. Helaas. Het proces van ons haar, onze energie, alles. En het toverwoord “geduld”. Degene die dat nog 1x uitspreekt, laat ik maar zwijgen wat ik diegene zou willen vertellen.

    Dikke knuffel.

  • Jildou says:

    Beste Tessie,

    Ik denk iets in jouw verhaal te herkennen wat best lastig is om voor uit te komen. Ook ik heb, na het afsluiten van de behandelingen, moeite gehad om het ‘normale leven’ weer op te pakken. Niet dat ik me niet goed voelde, maar het leek alsof ik mijn ‘alibi’ kwijt was. Tijdens de ziekte en behandelingen was er zoveel aandacht, hulp en begrip. En daarna: de aandacht verslapt een beetje, je bent weer net als ieder ander, ziet er met haar weer normaal uit, verdwijnt weer een beetje in de anonimiteit, gaat weer aan het werk. Ik vond het heel gek om te denken, maar het leek net of ik de periode daarvoor ook een beetje miste; die cocon.
    Langzaam aan komt dan toch die overgang, waarin de ziekte en alles eromheen naar de achtergrond verdwijnt en je zelf ook weer gewend bent aan het leven zonder kanker en niets liever wil dan je eigen leven weer oppakken. Al met al kost het tijd en ben je er niet zomaar vanaf na de laatste behandeling.
    Is er iemand die dit ook herkent?
    Ik wens je sterkte met je verdere opbouw!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *