“Elke dag werd ze steeds een beetje zieker”

Roodkapje & Rozelintje
Een zelfbedacht voorleesverhaal door Ilse – 10 jaar

5 oktober 2016
2 reacties

‘En nadat we die stenen in zijn buik hadden gedaan zei hij: Oh ik voel me toch zo beroerd. Ik heb echt iets doms gedaan. Ik eet geen mensen meer, die zijn niet zo goed voor me! En inderdaad hebben wij die wolf nooit meer gezien en nooit meer iets van hem gehoord,’ zei Roodkapje tegen Rozelintje toen ze aan het spelen waren in het bos. ‘Zo die wolf hebben jullie wel goed terug gepakt zeg! Mij lijkt het toch wel eng hoor als een wolf eerst je oma opeet en daarna ook nog jou!’ zei Rozelintje. ‘Dat was ook zeker zo. Maar dat is nou eenmaal al gebeurt. Maar wat was er eigenlijk met jouw oma gebeurt die had toch ook iets vervelends?’ ‘Ja dat klopt die is heel erg ziek geweest een hele tijd. Zal ik je het hele verhaal vertellen?’ ‘Is goed ik ben namelijk erg nieuwsgierig.’
‘Oké. Nou op een dag ging ik naar mijn oma toe om brood aan haar te geven dat we die dag voor haar hadden gekocht. Toen ik bij mijn oma op de deur klopte deed ze niet open, dus ik ging binnen even kijken of ze wel thuis was. Toen ik in haar slaapkamer kwam lag ze daar op bed te slapen. Tenminste dat dacht ik want toen ik haar wakker probeerde te maken lukte dat niet. Ze werd gewoon niet wakker. Ik pakte de ouderwetse telefoon om naar huis te bellen en te zeggen dat er iets aan de hand was. Thuis nam mijn moeder op terwijl ik paniekerig probeerde uit te leggen wat er met oma was. Mijn moeder begreep maar half wat ik gezegd had maar wat ze wel wist was dat ze naar oma toe moest komen. Toen ze er eenmaal was hebben we haar samen naar het ziekenhuis gebracht. De volgende dag kregen we te horen dat mijn oma borstkanker had. Die dag mocht ze wel weer naar huis maar had ze allemaal medicijnen mee gekregen die ze dan elke dag in moest nemen. Elke dag werd zij steeds een beetje zieker en verloor ze steeds meer haar. Op een dag toen zij helemaal geen haar meer over had. Had ze maar een roze sjaaltje over haar hoofd gebonden om haar kale hoofd te verbergen. Dus had zij nu elke dag een sjaal om haar hoofd heen gebonden, ook als ze sliep dat was lekker warm aan haar hoofd zei ze. Op een dag kon ze eindelijk beginnen met behandelingen die haar ook beter maakte. Na een half jaar was ze helemaal beter. Sinds die tijd kreeg ze weer haar en had ze haar roze sjaaltje eigenlijk niet meer nodig. Maar omdat dat roze sjaaltje zo belangrijk was geweest voor mijn oma wou ik hem niet weggooien. Ik besloot er allemaal reepjes van te knippen en ze in mijn haar te gebruiken als kleine lintjes. Vandaar heet ik sinds dien ook Rozelintje.’ En wist je dat er ook een stichting is die Pink Ribbon heet? Dat betekent roze lint, zij helpen de doktoren om geld te verzamelen voor onderzoek naar medicijnen tegen borstkanker. ‘Zo dat is wel een bijzonder verhaal. Maar het fijnste is dat alles weer helemaal goed is met je oma.’
Door: Ilse – 10 jaar, een zelf bedacht voorleesverhaal. ilse

2 reacties

  • Paulien zegt:

    Wat een geweldig verhaal Ilse!
    Knap gedaan!

  • Marjan Bruinvels zegt:

    Super zeg. Hoe doe je dat?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *