‘Ze heeft me geleerd mijn lichaam te accepteren zoals het nu is’

Een patiënt is soms op zoek naar de juiste begeleiding. Wanneer deze gevonden wordt, kunnen er mooie stappen gezet worden, zowel geestelijk als fysiek. Lees het verhaal van Leonie en Melissa, die gezamenlijk zorgden voor een zo goed mogelijk herstel van Leonie.

13 februari 2014
2 reacties

Tags: , , ,

Toen Leonie O’Garro (57) problemen kreeg met lopen, bleek na vele onderzoeken dat ze een hormoongevoelige tumor in haar linkerborst had. Deze tumor was de oorzaak van polyneuropathie, een aandoening aan het uiteinde van de zenuwen in je armen en benen. Een borstsparende operatie volgde. Daarna 12 chemokuren, 32 bestralingen en vijf jaar hormoontherapie. Meedoen aan het reguliere revalidatieprogramma Herstel en Balans was niet mogelijk vanwege haar polyneuropathie. Dat was namelijk niet verholpen met al deze behandelingen. Een traject bij een fysiotherapeut bood uitkomst en gaf haar haar mobiliteit deels weer terug.

Leonie: “Toen alle behandelingen achter de rug waren, was het doel van de reguliere fysiotherapeut om de mobiliteit die ik nog had in stand te houden. Ik kon op dat moment korte stukjes lopen met krukken. Bij lange stukken maakte ik gebruik van een rolstoel. Dit was het maximaal haalbare en daar moest ik mee leren leven. Helaas kreeg ik zeven jaar later wederom borstkanker. Dit keer in mijn rechterborst en niet hormoongevoelig. Ik besloot om mijn beide borsten te laten amputeren. Er werden tissue expanders geplaatst, die enige maanden later werden vervangen door protheses. Al snel kreeg ik een flinke ontsteking. Zo erg, dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen en ik uiteindelijk in overleg met de arts besloot om de protheses uit mijn borst te laten halen.”

Op aanraden van haar oncoloog volgde Leonie hierna een revalidatieprogramma bij oncologisch fysiotherapeut Melissa Gerritsen. “De behandelingen, chemotherapie en de impact van de ontstekingen en alles wat daarmee gepaard gaat, bracht mijn conditie tot een nulpunt. Daarom bekeken we allereerst wat ik op dat moment nog wel kon, en wat ik daarbij nodig had. Langzaamaan bouwden we dat weer uit, zodat mijn conditie steeds iets beter werd. Het grote voordeel van een oncologisch fysiotherapeut is dat zij vaak met weinig woorden begreep waar ik tegenaan liep. Ze snapte de impact van de behandelingen, het gemis van lichaamsdelen en ze hielp bij keuzes door op een rijtje te zetten wat voor mij de mogelijkheden waren.

Dat alles deed mij heel erg goed. Melissa was zelfs aanwezig bij de operatie waarbij mijn protheses werden verwijderd. Zij zag de beschadigingen van mijn spierweefsel aan de linkerkant van mijn borstkas. Na de operatie kon zij mij tekst en uitleg geven hoe het er binnenin mijn lichaam uitzag. Hierdoor kon ik een beeld vormen van mijn ‘verschrompelde’ borstspier. Dat maakte het accepteren dat ik bepaalde dingen niet meer zo goed kon gemakkelijker voor mij.

De meeste winst die ik heb behaald door de behandeling bij Melissa, is het feit dat ik mijn scootmobiel – wat voor mij toch een passief voertuig is – heb ingewisseld voor een driewiel-ligfiets met trapondersteuning. Hierdoor ben ik veel mobieler in mijn omgeving.  Ook ga ik één keer per week naar de reguliere fysiotherapie en sport ik een uur naar eigen vermogen in een kleine groep. Wat voor mij heel belangrijk is geweest is het feit dat zij mij heeft geleerd mijn lichaam te accepteren zoals het nu is. Ze bood mij de gelegenheid om in een één op één behandeling weer te durven zwemmen. Ik durfde weer zwemkleding te dragen en voelde me daar na verloop van tijd ook weer goed in. Ik kreeg ruim de tijd om hier mee om te leren gaan. Zo leerde ik waar mijn grenzen liggen betreffende mijn lichaam, emotioneel gezien, maar zeker ook voor wat betreft mobiliteit.”

Melissa was zelfs aanwezig bij de operatie waarbij mijn protheses werden verwijderd. Na de operatie kon zij mij vertellen hoe het er binnenin mijn lichaam uitzag.

Na haar opleiding fysiotherapie volgde Melissa Gerritsen (28) de masteropleiding oncologiefysiotherapie. Inmiddels zit ze in haar derde jaar. Melissa: “Revalidatiebehandeling wordt ingezet om mensen te helpen om zo zelfstandig mogelijk te functioneren in lichamelijk, psychisch, communicatief en sociaal opzicht. Er wordt aandacht besteed aan de gevolgen die de lichamelijke problemen hebben, ook voor je persoonlijke situatie en je sociale leefomstandigheden.

Na een heftige gebeurtenis kun je de controle over je leven kwijtraken. Je raakt afhankelijk van je beperkingen en van anderen. Revalidatie helpt je dan om de regie over je eigen leven terug te krijgen en weer deel uit te maken van de samenleving. Oncologie patiënten hebben niet alleen te maken met de nasleep van de behandelingen, zoals vermoeidheid, pijn en een verminderde conditie, maar ook met een veranderd toekomstperspectief.

Een oncologisch fysiotherapeut doet meer dan alleen je conditie verbeteren of pijnlijke lichaamsdelen masseren. Het revalideren gebeurt onder begeleiding van een team van medewerkers, hierin zit ook een ergotherapeut en een logopedist en in sommige gevallen een sociaal werker. Samen helpen we de patiënt op het gebied van fysieke beperkingen, maar we begeleiden ook bij de verwerking en helpen bij aanpassingen die gedaan moeten worden om de kwaliteit van leven zo hoog mogelijk te houden. Als dit lukt, zoals bij Leonie, geeft dit voldoening. Ik vind het bijzonder om als revalidatieteam zoiets voor iemand te kunnen betekenen.

2 reacties

  • Marga Custers says:

    Wat ontzettend mooi om te lezen! Het zal jullie zeker veel voldoening geven om mensen die in zulke omstandigheden zitten, een stuk op weg te helpen. Dankbaar werk. Petje af!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *