“Gevoelens zijn niet goed of slecht, ze zijn en vertellen wie je bent”

“Ik ben Yvonne Sloot, 53 jaar en in 2009 getroffen door borstkanker. Mijn zus en ik kregen gelijktijdig de diagnose kanker, voor haar was het alleen te laat. Zij is 3 maanden na de diagnose overleden aan alvleesklierkanker…. Mijn gevecht om niet in de spiraal van negatieve emoties te worden gezogen, zijn in dichtvorm naar buiten gekomen”.

13 juni 2012
30 reacties

Tags: , , , ,

Yvonne uit haar gevoelens met dichten en heeft twee bundels uitgegeven. De eerste ‘De taal van mijn hart’ en in mei 2011 verscheen haar tweede bundel ‘Gekleed nog steeds dezelfde vrouw’. Yvonne: “In deze bundel de taal van mijn hart om in het licht te blijven staan als het donker wordt in je leven. Het gaat over het overwinnen van angst, verdriet, woede en onzekerheid in mijn proces tegen borstkanker en het loslaten van mijn zus”.

Yvonne’s intentie met het delen van haar gedichten is herkenning en het bieden van steun. “Gevoelens zijn niet goed of slecht, ze zijn en vertellen wie je bent”, aldus Yvonne.

Hieronder drie prachtige en indrukwekkende gedichten van Yvonne:

Ben ik één of toch twee…
Een onzichtbare schaduw loopt met me mee
Stille vennootschap met borstkanker, ongevraagd
Met haar klauwen mijn leven belaagd
Vanuit mijn tenen klimt ze omhoog
Het licht verduistert, een stil betoog
Bruut ontneemt ze mij alle kracht
Angst en wanhoop geven haar die macht
Vennoot in ballingschap of bondgenoot
Onuitwisbaar samen, tot aan mijn dood
Wij zijn één….
Mijn schaduw geef ik licht, ze reist met me mee

Lieve zus, je bent zo ver weg en ook weer niet
Onze sterke band, telepathie
Hele gesprekken heb ik met jou
Dat ik je mis, de heftige pijn, rouw
Uren bellen was voor ons heel gewoon
Ons lijntje, nu zonder telefoon
Stille gesprekken, een gedachtestroom
Mis de blik in je ogen die boekdelen sprak
De warmte en de liefde die jij in je had
Een knuffelsteen, een miniurn, het mooiste geschenk
Om je vast te houden, te knuffelen, op elk moment
Van je lieve partner gekregen
Om jou mijn eigen plek te geven
Pak je zachtjes en houd je tegen me aan
De pijn gaat stromen en de tranen laat ik gaan

Anderhalve week na de operatie
Anderhalve week elke dag de confrontatie
Elke dag je spiegelbeeld, elke dag één borst
Maar heel dankbaar en van de onzekerheid verlost
Het vrouw zijn zit in mijn hart net als het leven
Er is nog zoveel moois om door te geven
Mijn proces en het toelaten van mijn gevoel
Een vrouw met één borst weet wat ik bedoel
Al je emoties toe te laten
Je lichaam, jezelf hierom niet te haten
Maar het gat, de leegte te vullen met eigenwaarde
Voor een leven met maar een borst in meerwaarde
Want een leven in houden van en mogen zijn
Kan alleen als je heel dicht bij je hart mag zijnOok met één borst ben ik nog steeds een vrouw
En ik blijf elke dag tegen mezelf zeggen ik hou ook zo van jou

Gekleed nog steeds dezelfde vrouw
www.boekscout.nl
ISBN 978-94-6176-194-1

30 reacties

  • wilma brouwers says:

    heel mooi en zo herkenbaar

  • Jane Vermaat says:

    Prachtig! Ik ken het gevoel .

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je…ik ben er stil van dat dit mag gebeuren

  • Hedwig van Dijk says:

    Ontroerend! Ik voel het ook zo!

  • Hetty Stegeman says:

    Lieve Yvonne,
    Van dichtbij meegemaakt, fijn dat je mee kunt werken om mensen tot steun te zijn,
    Natuurlijk heb ik je boeken al gelezen,
    Hetty Stegeman.

  • Joanne de Bie says:

    Prachtig en ook heel herkenbaar voor mij.

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je , zo mooi dit…

  • Heel mooi….en heel herkenbaar.

  • Christina says:

    Super!

  • Agnes says:

    Lieve Jij
    Ik ben Zo trots op jou, dat ik jou heb leren kennen vind Ik Zo bijzonder
    Ook door een gegebeurtenis in mijn leven
    Wat ik een plek heb moeten geven.
    Maar door kracht en goede engelen zoals jij, gaat de tijd nu voor een groot deel weer vrolijk voorbij,met veel mooie dingen die er toch zijn in ieders leven,als je ze ziet kun je er weer tegen, gefeliciteerd met dit gebeuren, veel lotgenoten zullen herkenning vinden.
    Een lieve groet vanaf het zonnige Rhodos .gr Agnes

  • Yvonne Sloot says:

    Lieve Hetty,

    Dank je..ja van dichtbij…
    liefs yvonne

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je wel…de reacties..ik ben er stil van

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je!!

  • Yvonne Sloot says:

    Lieve lieve schat, mijn tranen waren even weg en nu lees ik jou bericht…dikke tranen.
    Dank je wel lieve andere Engel…dikke kus en tot snel en geniet nog even een paar dagen

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je wel…ik blijf het zeggen ,het raakt me zo , de fijne en open reacties van iedereen

  • tanja says:

    LIEVE YVONNE,

    War zit het leven toch raar in elkaar,door veel ellende en verdriet,komt al DIT moois toch
    allemaal op je pad……………………..je bent een bijzonder mens die DIT nu verdient!!!!!!
    En misschien heeeeeeeeeeeeeelll veel andere mensen onbewust help!!!! ;))))

  • marion says:

    Ik vind dit een triest verhaal.
    Ik heb dit mee moeten maken eerst met mijn eerste man .
    Hij had longkanker en is vijf jaar ziek geweest.
    Dat is nu elf jaar geleden.
    In 2007 kreeg mijn oudeste dochter limfklier kanker.
    gelukkig is dat goed gekomen.
    Maarja je vergeet zo iets niet meer.
    De angst zal er altijd zijn
    Maar ik weet wel dat ik er sterker uitgekomen ben.

  • Annie says:

    Ik had / heb 3 x borstkanker gehad. 3 x geopereerd, 66 bestralingen en 8 chemokuren.
    Nu hormoonkuur.
    Alles kwam allemaal zo snel op mij af, dat ik niet eens goed besefte wat ik allemaal had/heb.
    Ik heb mij opgegeven om te collecteren voor de kankerbestrijding.
    Ik hoop dat het mij lukt.
    Ik heb pas ook gecollecteerd voor de hartstichting.
    Mijn man is ernstig hartpatient.
    Ik maak mij meer zorgen om hem dan om mijzelf.
    Met het collecteren geeft mij de voldoening, dat ik hiermee ook andere mensen help.

  • Yvonne Sloot says:

    Lieve Tanja, dank je wel…dikke kus lieve jij..

  • Yvonne Sloot says:

    Hallo Marion dank je wel voor je openheid..ja het is triest en heftig als kanker in je leven komt.Niet alleen voor degene zelf maar ook voor de partner, gezin,familie en vrienden. De veilige wereld is weg en de regie moet je uit handen geven omdat je niets kunt sturen…emoties waar je geen grip op hebt, je hele zijn word op z’n kop gezet. Ieder zijn eigen overlevings mechanisme heeft en elkaar soms niet meer verstaat.De wereld draait door maar die van ons stond lang stil….angst …ja die blijft…voor iets waar je geen grip op hebt, mensen waar je van houd afscheid van moet nemen en dat doet vreselijk pijn. Opnieuw het leven te leven in je eigen tempo op je eigen manier, een nieuwe weg …en dat is een hele klus…..vergeten kan en hoeft niet want het is een deel van je…

    In het Nu
    Ben ik gisteren niet vergeten
    Maar probeer ik los te laten
    Om in de kracht van Nu te staan…

    Liefs Yvonne

  • Yvonne Sloot says:

    Heftig…
    ieder doet het op zijn eigen manier om alles een plek te geven…je eigen weg gaan ..doen wat je hart je ingeeft , het gaat er niet om wat je doet…de intensie is alles…heel veel sterkte..en dank je wel voor het delen..
    Liefs Yvonne

  • Babs says:

    Heel mooi!!!

  • marjolein says:

    Lieve yvonne, wat een prachtig gedicht,ik wens je heel veel kracht, liefde en warmte! !!

  • Natascha says:

    Met alle respect!! Echt! Maar ik voel me naakt ook nog steeds dezelfde vrouw. Heb dus ook nog maar één borst. Zit midden in de chemo. Dat vind ik veel moeilijker. En inderdaad de angst en onzekerheid. Maar het is zoals je aan het begin schrijft “gevoelens zijn niet goed of slecht”! Toch wilde ik dit ook eens hardop zeggen, of schrijven dan. 😉

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je Marjolein !

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je voor deze prachtige open reactie!
    Heel veel sterkte
    Liefs Yvonne

  • Christine says:

    Gevoelens zitten in je hart, gedachten in je hoofd maar…de spiegel spreekt de ‘naakte’ waarheid en die…blijft soms heel hart!!

  • Yvonne Sloot says:

    Hallo Christina,

    De ‘ naakte’ waarheid is hard….getekend door borstkanker….je lichaam…incompleet, dat doet vreselijk pijn….Na een hele lange strijd voelde ik me eindelijk ‘superwoman’…..toen kreeg ik te horen dat ik borstkanker had….ik heb geschreeuwd ‘door welke hel moet ik nog gaan’..toen heb ik mezelf de de heilige belofte gedaan….ook met één borst blijf ik ‘superwoman’!.De rode draad in mijn leven…mijn moeder had borstkanker en is in verbittering en eenzaam in overleven verder gegaan…dat wilde ik niet…pas toen begreep ik haar pijn, verdriet en woede. Ze leeft allang niet meer maar de bundel, mijn weg… is een ode aan haar en alle mensen die dit gevecht aan moeten gaan.

    Liefs Yvonne

  • burozuyver says:

    Heel mooiii!!!!!

  • Yvonne Sloot says:

    Dank je !

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *