Wie is Joyce?

Maak kennis met Joyce, onze Pink Ribbon columniste. Joyce is ambassadeur van Stichting Pink Ribbon. In juni 2012 kreeg ze de diagnose borstkanker. Ze besloot haar ervaringen op te schrijven en te delen via het Pink Ribbon blog. We stellen je graag aan haar voor.

17 december 2012
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

Joyce kopieWie is Joyce?
Ik ben vierendertig jaar jong, getrouwd en heb twee kinderen; twee jongens van twee en vijf jaar. In het dagelijks leven ben ik jeugdreclasseerder en in mijn vrije tijd tennis ik graag of doe ik leuke dingen met mijn gezin of mijn vriendinnen.

Je bent net geopereerd, hoe is het nu met je?
Het gaat goed met me. Ik heb al een hele weg bewandeld, dus ben intussen ook wel wat gewend. Eind juni 2012 kreeg ik de diagnose borstkanker. Er bleken drie tumoren in mijn borst te zitten en uitzaaiingen in mijn lymfeklieren, ook daar zaten drie tumoren. Gelukkig waren er verder nog geen zichtbare uitzaaiingen te zien op de scans. Ik moest direct starten met een TAC-chemokuur, zes keer. Elke drie weken een kuur. Eind oktober kreeg ik mijn laatste chemokuur en op 5 december jl. ben ik geopereerd. Mijn rechterborst is geamputeerd en ik heb een okselkliertoilet gehad, waarbij alle lymfeklieren uit mijn rechterarm zijn verwijderd. Daarnaast heb ik preventief mijn linkerborst en mijn eileiders en eierstokken laten verwijderen, omdat erfelijkheid een rol speelt. Heftig om mee te maken, maar gelukkig is alles goed gegaan en ben ik nu aan het herstellen. Ik word gesteund door veel mensen om mij heen, die op wat voor een manier dan ook laten blijken dat ze er voor me zijn. Die steun doet me goed.

Is je leven erg veranderd sinds je borstkanker hebt?
Ik werk en tennis niet meer, maar verder doe ik alles wat ik normaal ook deed. Het is mijn streven om mijn ziekte een onderdeel te laten zijn van mijn leven en niet mijn leven te laten controleren. Ik doe er alles aan om weer beter te worden en het helpt mij om daarnaast door te gaan met het leven dat ik had voor ik ziek was. Dit vind ik ook belangrijk voor mijn gezin, dat het zo `normaal` mogelijk blijft.

“Ik schaam mij nergens voor en wil mijn ervaringen graag delen met andere mensen die met borstkanker te maken hebben.”

Waarom ben je ambassadeur van Pink Ribbon geworden?
Ik kende Pink Ribbon al wel en keek ook wel eens op de site voordat ik hoorde dat ik borstkanker had. Op de duizend borsten beurs, die eind september plaatsvond, stonden verschillende stands van borstkankerorganisaties. Bij de stand van Pink Ribbon werd ik hartelijk te woord gestaan en ik kreeg heel sterk het gevoel dat ik ook iets kon betekenen voor de Stichting. Ik heb mij daar meteen opgegeven om ambassadeur te worden, omdat ik het belangrijk vind dat er aandacht is voor borstkanker en ik mijn ervaringen graag wil delen.

Hoe ben je op het idee gekomen om columns te schrijven?
Toen ik op gesprek kwam op het kantoor van Pink Ribbon om ambassadeur te worden, vertelde ik dat ik van plan was om mijn ervaringen op te schrijven. Mensen in mijn omgeving hebben ook al vaak gezegd dat ik een boek moet schrijven over de wijze waarop ik over mijn ziekte praat en over hoe ik om ga met het feit dat ik borstkanker heb. Al pratende kwamen we op het idee om columns te gaan schrijven. Voor mij is dat ook een manier van verwerken.

Waarom wil je zo openhartig vertellen over wat je meemaakt?
Ik praat erg gemakkelijk over wat ik allemaal doormaak. Ik schaam mij nergens voor en wil mijn ervaringen graag ook gaan delen met andere mensen die met borstkanker te maken hebben. Met mijn ziekte ga ik op een nuchtere, positieve en vaak ook humoristische wijze om. Van de mensen om mij heen hoor ik dat zij dat fijn en bijzonder vinden en dat zij hierdoor anders aankijken tegen het hebben van borstkanker.

Wat hoop je ermee te bereiken?
Ik hoop mensen met mijn columns te inspireren en te laten zien dat je positief in het leven kan blijven staan, ondanks dat je borstkanker hebt. Iedereen gaat op zijn eigen wijze met deze ziekte om, maar wellicht zijn er mensen die zich gesteund voelen door mijn verhaal en er wat extra kracht van krijgen. Dat zou mij al veel voldoening geven.

Lees hier haar eerste column.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *