Werken als medicijn

Tot vanochtend had ik geen idee waarover ik moest schrijven. Mijn hoofd is al weken bezet door de eindfase van een project. Focussen op iets anders lukte niet. Ik schreef een column, maar het was niet naar mijn zin. Over veel willen doen in minder tijd. Het toontje stond me niet aan. Het klopte niet met hoe ik me voel en werk. Halve dagen weliswaar, want nog steeds weinig energie.

2 juli 2015
5 reacties

De column vlotte niet. De oplevering van de website, dat was het project, ging steeds voor. De positieve reacties gaven me vleugels. En de issues die nog opgelost moest worden, vraten tijd. Dat was zo gepland, maar ruimte voor iets anders gunde ik mezelf niet.

Maar vandaag gaat de column toch over ‘iets anders’.

Ik moest vanochtend de boel omgooien. Mijn jongste zoon was ineens ziek. Manlief al de deur uit, dus alleen ik kon het oplossen. Hopelijk slaapt ‘ie straks even, als ik een telefonisch spreekuur voor webredacteuren heb. Zo niet, dan moet ik dat ook anders regelen.

Minder tijd. Dat wijt ik meestal aan het energietekort dat nu al ruim 2 jaar elke dag bepaalt. Laat ik daar nu maar eens over ophouden. Het is niet anders. Vandaag blijkt gelukkig dat er inmiddels veel verbeterd is: Ik kan weer op mijn hersenen vertrouwen.

Ik weet nu hoe ik met de beperkingen van m’n geheugen moet omgaan. Een ‘to do’ lijst helpt. Niet teveel plannen op een dag ook. En maar één project tegelijk. Het verschil met een jaar geleden is groot. Toen vergat ik afspraken die ik loeigroot in m’n agenda zag staan.

Toen dacht ik wanhopig dat ik wat anders moest gaan doen. Projectmanagement? Met dit hoofd? Een plan schrijven, overzicht behouden, analytisch denken of vooruitdenken en een team aansturen… Jantje de Koekoek, dat ging echt niet. En m’n kleine beetje tijd handig inplannen voor een project?! Een jaar geleden overzag ik het al niet meer als het brood op was bij het ontbijt.

Maar ik moest. Voor internetprojectmanagement wisten klanten me weer te vinden. Een andere zaak opzetten was geen optie (want: kost teveel energie). Dus ben ik begonnen. In januari. Dankzij een klus die ik binnenhaalde.

De eerste maanden waren loodzwaar, maar daarvan heeft de klant niets gemerkt. Inmiddels is het juli en ben ik heel veel verder. En mijn bedrijf ook! Het project is succesvol en ruim op tijd afgerond.

Lange dagen maak ik nog steeds niet, maar mijn geheugen is in ieder geval weer het mijne. Werken bleek het beste medicijn om mijn concentratie op te bouwen. Daardoor is ook mijn aanpassingsvermogen terug: Net snel van alles geregeld. De jonge patiënt gaat inderdaad even slapen. De rest van de dag schuif ik alles aan de kant. Dat regel ik morgen wel.

Wat nou, weinig energie? Als dingen anders lopen dan verwacht, herken ik mijn oude zelf tenminste weer.

5 reacties

  • Madeleine says:

    Wat fijn dat je weer zoveel verder bent Margreet. En goed ook dat je niets anders bent gaan doen omdat je goed bent in wat je nu doet. Sterkte met de zieke en geniet van alle momenten!

  • annet van Tongeren says:

    Wat knap als ik dat lees van Margreet. Ik word al moe als ik het alleen al lees.ik wil het wel geloven dat werken helpt als medicijn. Maar moet er nu nog niet aandenken en zou het ook nog niet kunnen. Is dat raar? Of hoellang duurt zo.n herstelperiode? M.n hoofd is nog een vergiet en een grote warboel en vergeet veel nog. Ik ben herstellend van borstkanker. Heb zware chemokuren gehad. En net de bestralingen afgesloten. 30x. Hoop zo dat het nog wat beter gaat met m.n hoofd qua onthouden en vooral die energie is helemaal op. Hoeveel tijd had je daarvoor nodig. Ik zie nog tegen zoveel dingen op om te doen he!ben nog ontzettend moe. Of is het miss. Nog te vroeg voor mij. Vanaf okt vorig jaar al aan het kuren. En nu net 9juni m.n laatste bestraling gehad nu bijkomen en herstellen dus. Maar m.n hoofd is idd ook warboel dat herken ik ook in jou verhaal.heb je tips hoe ik dat kalm aan kan opbouwen? Dank alvast.

  • mariska says:

    Wat een positief mens ben Jij. En geweldig dat je weer aan t werk bent.Geniet van de dingen die goed gaan en lekker bezig zijn is altijd goed veel liefs Mariska

  • Marijke says:

    Na ruim 7 jaar borstkanker, waarvan 3 jaar uitgezaaid en de nodige chemo’s en bestraling, weet ik inmiddels dat werken het beste medicijn is. Je wordt pas echt ziek, als je er aan toe geeft! En ik ben 64 jaar, dus het heeft met leeftijd niets te maken.

  • What’s up to all, how is all, I think every one is getting more from this web site, and your views are pleasant designed for new viewers.|

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *