Mary Ann (43): “Ik moet werken aan mijn herstel. Om weer te zijn wie ik was”

Wat 9 jaar geleden op de13e begon, qua gezondheid, kreeg ik vandaag vrijdag 13e te horen, dat na een HELE moeilijke beslissing, na EERST 38 kilo afvallen, na een lange wachtlijst, na heel lang afwachten. EINDELIJK vandaag het verlossende telefoontje (die onverwacht EVEN binnenkwam): 15 AUGUSTUS staat de operatie dubbele diepflap met reconstructie gepland.

16 juli 2018
Laat een reactie achter

Tags: , ,

Al maanden wil ik weer “in de pen” klimmen, een blog schrijven voor jullie. Ik schrijf wat af, dat wel… Maar niet zozeer een blog is er uit mijn vingers gekomen. Nu ik alweer wat maanden op mijn nieuwe pad loop, begon ook de drive voor een blog schrijven te groeien. Ik vind eerlijk gezegd, dat jullie dat allemaal inmiddels wel een blog uit mijn hand verdienen.

Focus op mijn eigen leven
Mijn werk binnen de ambulante zorg kreeg ineens een drastische wending… Ik kwam qua werkinzet volledig stil te staan. In goed overleg, inclusief een afrondingsmoment met mijn collega’s en met het merendeel van mijn cliënten. Ik hoop oprecht dat ik alle cliënten goed heb kunnen overdragen aan mijn collega’s. Doordat ik mijn werk binnen 2 weken neer moest leggen, nam de werkdruk direct toe bij mijn collega ’s… En ze hadden het al zo druk met hun eigen werk en cliënten. Maar ze deden het! Zonder klagen, eerder met veel geruststelling juist naar mij toe. Iedereen vond het erg vervelend vooral voor mij dat ik mijn werk ging neerleggen. En ik vond het vervelend voor hen maar zeker ook voor mijn cliënten. Ik kon niet anders, ik moest mijn focus gaan richten op iets belangrijkers… Op mijn eigen leven. Letterlijk!

Ik heb in september 2015 gehoord dat ik voor de tweede keer borstkanker bleek te hebben. Weer een kwaadaardige tumor huisde in mijn, nu andere borst. Alles stond in 1 klap WEER op z’n kop. Inmiddels ben ik bijna weer 2,5 jaar verder. Ik heb heel het traject chemotherapie/bestralingen WEER achter de rug. Het is me behoorlijk meegevallen eerlijk gezegd. Tuurlijk waren er bijwerkingen, maar die waren vaak met een dag of 4 ook weer onder controle.

Keuzes maken
Toen ik het slecht nieuws bericht hoorde van mijn zus (april 2016) ben ik ook weer door de mallemolen gegaan en hier kwam uit dat ik gen-drager van BRCA -1 mutatie ben. 80% kans dat bk terug komt met uitzaaiingen. Zo ik kan je zeggen, dat dit ook binnenkomt hoor pffffff.
Je moet keuzes maken, alles overwegen, praten met mijn lieverds, het verwerken van dit alles. Maar uiteindelijk was ikzelf degene, die heeft moeten beslissen en na weken, heb ik besloten om een dubbele diepflap operatie met reconstructie te ondergaan. Heb alles goed overwogen en plekje gegeven en uiteindelijk de juiste keus, omdat ik nog HEEL VEEL heb, om voor te leven en ZEKER wat mijn gezin betreft….

Eerst een gezond BMI
Er gaan 4 weken overheen, dat ik eindelijk bij de plastische chirurg terecht kon. Ik ben/werd gescreend voor deze operatie, maar ik kreeg te horen, dat ik TE zwaar was en minimaal een BMI van 30 moest hebben, om deze operatie te mogen laten doen. BAM

‘Als je op gewicht bent plaatsen we je op de wachtlijst’

Ik die boos en teleurgesteld was, want ik dacht echt dat ik toen binnen 3 maanden geholpen zou worden. Ik gaf aan dat ik vanaf 2009 2x diagnose borstkanker met heel de ellende had belopen en nu ik te horen kreeg, dat ik eerst een gezonde BMI moest hebben (ik woog toen 105,7 kilo, BMI 40,3). Ik heb eerlijk geantwoord dat ik een ervaringsdeskundige op lijn gebied was en een goede sponsor bij de sportscholen en bijna alles heb geprobeerd om af te vallen in de jaren, maar ik NU niet alles wil en moet laten, om af te vallen, na alles wat ik heb meegemaakt. Gewoonweg, omdat ik dit niet meer aan kan en een zwakkeling ben, qua lijnpoging zoveelste…. De plastische chirurg zei: “Ga met je chirurg/huisarts praten over eventueel een GBP. Als je op gewicht bent, mag je terugkomen en plaatsen we je op de wachtlijst.”

Huppekee, naar de huisarts en ja hoor, na het goede gesprek en positieve advies, is de verwijsbrief naar Pand 7 en het ziekenhuis gemaild en 19 mei 2017 had ik een intake gesprek.
Brrrr was best spannend. Het leek wel of ik in een reuze pand binnenstapte. Hele grote stoelen, letterlijk alles heel groot. Tot de toiletbrillen toe . Erg confronterend ter plekke en dan besef je je echt wel, dat er iets moet gebeuren qua gewicht. Ik kreeg 3 gesprekken van ongeveer een half uur bij 3 artsen: diëtiste, psycholoog, fysiotherapeut en de chirurg besloot na overleg met de 3 artsen of je de operatie kreeg of niet. Maar geloof me, deze operatie krijg je niet zomaar hoor.

Na een halve morgen in pand 7 te zijn en eindelijk bij chirurg op eindgesprek kon, kreeg ik het verlossende antwoord, wat ik wilde horen. JA, je bent geschikt en goed gekeurd voor een GBP. Deze zou 19 juni plaats vinden. Voor de operatie moet je 10 dagen een pre-dieet volgen. Dit om je lever te laten slinken, zodat de operatie beter kan verlopen. In het pre-dieet, tot de dag van de operatie, woog ik 101,5. Dus 4 kilo afgevallen. Operatie is me alles meegevallen en ben 2 dagen in ziekenhuis moeten blijven.
Na 6 weken ben ik weer volledig aan het werk gegaan en dat voelde heerlijk en was goede positieve afleiding voor mij. ‘s Avonds wel moe, maar dat nam ik op de koop toe.

Naar de plastisch chirurg
Inmiddels was het september 2017 en tijd om weer naar plastische chirurg te gaan. Was een spannend moment, want ik moest me wegen en daarna zou ik horen of het mij gelukt was om op de lijst te komen. YESSSSSS! De weegschaal gaf 73 kilo aan met BMI van 31. De plastische chirurg vond het goed en nam 31 ipv 30 op de koop toe en zei me, zie ‘t maar als cadeautje na alles wat je tot nu toe hebt bereikt. Maar, eind oktober wel even terug komen, om de BMI en je gewicht te bevestigen. Maar vanaf NU sta je op de wachtlijst en dat kan ongeveer 12 maanden duren. ‘k Was een beetje teleurgesteld, maar ok, ik stond op de lijst, dat is/was het voornaamste.

‘Het is me allemaal teveel geworden’

Enorm gat
We zijn inmiddels in de maand begin april en ik ben in een enorm gat gevallen. Het is me allemaal teveel geworden. Ben altijd maar doordoordoor gegaan, zonder mijn eigen signalen van mijn lichaam te signaleren, die achteraf al pijntjes aangaf, want ben al bij de fysiotherapeut voor mijn rug en nek, die helemaal vast zitten en huisarts heeft uiteindelijk een psycholoog benaderd, zodat ik eens me verhaal kan doen bij hem.

Zo zie je maar weer, dat de sterkste personen, ook erdoorheen kunnen zitten en achteraf gezien, schaam ik me er niet voor (moest ik van psycholoog en arbo arts zeggen en meerdere opzeggen als ik in mijn eigen negatieve zelfbeeld zou belanden). Zie hieronder wat ik heb moeten schrijven en heb moeten beloven, voornaam aan mezelf:

Ik, Mary-Ann ben supertrots op mezelf, om wie ik nu ben en wie ik was. Mijn rugzak heeft me gemaakt wie ik nu ven en daar ben ik fucking trots op. Ik ben een hele sterke vrouw, die om hulp durft te vragen wanneer dat nodig is en die haar kwetsbare ik-persoon durft te laten zien!!!!

Dat geeft zoveel energie!
Weet je wat nou maakte dat ik wilde schrijven in een blog? In al die afgelopen maanden, sinds ik bekend maakte wat er in mijn leven gaande was, zijn vele mensen, waaronder mijn lieverds, familie, vrienden, collega’s maar ook cliënten mij gaan en blijven steunen. Ik kreeg appjes, mailtjes , bloemen, kaarten, vele reacties op mijn updates op Facebook, het ging maar door. Gedragen door zovelen, gesteund en aangemoedigd. Dat geeft zoveel energie!

Ik werk al jaren vanuit wederzijds commitment. Het is hoe ik in elkaar steek, hoe ik leef, hoe ik adem en hoe ik dan ook werk. Jij gaat met mij aan het werk én ik ga ook met jou aan het werk, we hebben elk aar nodig anders gaat het niet werken. Vanuit die verbinding, vanuit wederzijds respect, van confronteren, vanuit eerlijkheid… Vanuit mens zijn. Wat alleen nu het jammere is, waar ik heel verdrietig over ben… Door de nabijheid naar en van de mensen, voornaam cliënten toe en wat ik ervoor terugkreeg, is onbetaalbaar, maar daar dacht mijn werkgever anders over.

Ik ben in een verbetertraject beland, waarin schriftelijke afspraken werden gemaakt, wat altijd al aan de orde was, zolang ik er al werk en waar ik me altijd al aan heb gehouden, maar ze vanaf de schriftelijke afspraken nu een dossier kunnen opbouwen van mij. Wanneer ik me menselijk opstel naar mijn cliënten toe (als je ALTIJD door hebt gewerkt, ook tijdens traject chemotherapie behandelingen, zijn de cliënten die ik toen ook al had, ook benieuwd naar mijn gezondheid. Ben hier altijd eerlijk in geweest, naar sommige en ik keek echt wel naar de client en de begrensde nabijheid, tot hier en niet verder.)

‘Regelmatig heb ik met tranen in mijn ogen de reacties gelezen’

Het heeft tijd nodig
Het bijzondere gebeurde bij mijn allereerste update op Facebook. Ik kreeg reacties en likes van (oud-)cliënten. Ze hadden via via, in de wandelgangen gehoord over mijn ziek-zijn. En vanuit die opgebouwde samenwerkingsrelatie van “ooit” reageerden ze als mens, met al hun fijne woorden, steun, aanmoediging en hoop voor mijn toekomst. Regelmatig heb ik met tranen in mijn ogen de reacties zitten lezen.

Hoe vaak worden cliënten verkeerd ingeschat, hoe vaak zijn “we” als hulpverleners bang dat een cliënt teveel van ons privé leven gaat weten en daar niet zorgvuldig mee om zou gaan. Ik heb dat ook wel eens gedacht, maar vertrouwde enorm op het grote gezonde deel dat elk mens bezit. Ik heb ervaren dat ik mijn Facebookprofiel prima openbaar kan houden, ik beslis zelf per slot van rekening wat ik plaats en dat is niet meer en niet minder dan ik je ook zou vertellen als me zou vragen “hee, hoe is het eigenlijk met je?” (Doordat er schriftelijke afspraken zijn gemaakt met mijn werkgever, heb ik cliënten die op mijn Facebook pagina stonden, zonder pardon moeten verwijderen en ja heb daar best moeite mee gehad. Heb in mijn ziek zijn periode ook altijd gewoon gewerkt en sommige cliënten waren op de hoogte van mijn BK diagnose. Jammer dat dit ook nog op me bordje komt. Het is daarom vreselijk dat ik juist NU klachten heb en ik niet gewoon me werk kan doen. Voor mijn baas, voor de cliënten maar zeker voor mezelf vind ik ‘t erg vervelend dat ik niet de Mary-Ann ben, die ik normaal ben.

Maar met de professionele hulp, kom ik weer helemaal terug. Heeft even zijn tijd nodig, maar terug komen, zal ik!! Hopelijk breekt de dag snel aan, dat ik het verlossende telefoontje krijg, wanneer de operatie gepland staat….
Ik heb ervaren dat heel veel mensen vanuit verbinding met mij hebben aangesloten op mijn pad. De rollen van behandelaar, therapeut, cliënt, collega, werkgever… De rollen die we allen hebben zijn tijdelijk in de kast komen te staan. De verbinding tussen mensen is wat hierin het sterkst aanwezig is.

Ik dank jullie allen uit de grond van mijn hart voor de verbinding die we hadden én hebben, voor de kans die je mij hebt gegeven een rol in jouw leven te mogen hebben en ik dank je dat je ook nog altijd met mij verbonden wilt zijn. Ik moet nu aan mijn verwerking en herstel gaan werken, om weer te zijn wie ik was. Voor nu was dit genoeg omschreven, wat en hoe ik me voelde. Haal het positieve uit het negatieve.
That’s my power.

Lees de eerdere blogs van Mary Ann
Het verhaal gaat verder
Dagboek van een 2e keer borstkanker

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *