Kirsten (28): “Soms weet ik niet meer hoe ik mij moet voelen”

Hoe moet ik zo’n verhaal beginnen? In maart kreeg ik te horen dat mijn moeder borstkanker heeft en na een aantal onderzoeken bleek het erfelijk te zijn. 2 maanden na die uitslag werd ik gebeld.

3 september 2018
2 reacties

Tags: , , ,

Toch ga je uit van het ergste, maar ergens in je hoofd hoop je op goed nieuws. Maar nee, ik ben ook drager van het gen. Ik ben 28 jaar en weet dat mijn borsten gereconstrueerd worden en dat mijn eileiders en eierstokken eruit gaan.

‘Met dit gen wil ik geen kinderen, al was dit mijn grootste wens’

Gelukkig staan mijn vriend en mijn familie achter mijn keuzes. Maar het is zo vermoeiend dat iedereen zijn mening geeft. Ik weet wat ik wil en ik weet dat ik met dit gen (ongeacht alle mogelijkheden) geen kinderen wil krijgen, al was dit mijn grootse wens.

Soms weet ik gewoon niet meer hoe ik me moet voelen. En zou ik toch een maatje willen hebben die weet wat ik doormaak. Is dit zo vreemd dat ik sterk dat gevoel heb? Ik ben er klaar voor, klaar voor dit onbekende traject wat ik in ga!!

2 reacties

  • Ylonka says:

    Lieve Kirsten,
    Je eigen gevoel,
    is en blijft voor altijd van jou.
    Geef het een doel,
    Je bent een sterke vrouw.
    Helaas van dit gen,
    Ben jij een drager.
    Maar zoals ik jou ken,
    Zing jij nooit een toontje lager.
    Neem al je tijd,
    Zoek steun.
    T is een flinke strijd,
    Maar geef het lot een dreun.

  • Charissa says:

    ik lees dit weer met de zenuwen in me maag! Krijg kippenvel ervan en zal denk ook wel een tijdje zo blijven. Vind je super sterk schat maar er zijn ook momenten dat je dat niet hoeft te zijn en dan ben ik er ook nog!
    ❤️❤️❤️

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *