“Wat zeg je tegen iemand die zo dichtbij staat en misschien binnenkort wel heel ver weg is”

Alex (24): “Jaren geleden begon ik met dromen, dromen dat mijn moeder ziek zou worden en niet meer beter werd. Schreeuwend werd ik dan wakker en belde ik haar om te vragen of alles goed ging. ‘Ik ga nog lang niet dood,’ zei ze altijd, nooit te beroerd om midden in de nacht de telefoon op te nemen.

29 november 2016
Laat een reactie achter

Tags: ,

Gisteren was het zo ver, de dag die in mijn dromen al zo vaak voorbij is gekomen, mama heeft borstkanker. Nog nooit heb ik in mijn leven zo hard geschreeuwd, vanuit het uiterste puntje van mijn tenen tot mijn vingers en mijn hoofd voelde ik de pijn.

Ik ben midden 20, mijn moeder net de 50 gepasseerd, het is nog veel te vroeg. Op dit moment is er nog niet duidelijk, de mededeling ‘u heeft kanker en we moeten verder onderzoek doen’ is eigenlijk het enige dat nu vast staat. Ik hou er niet van geen controle te hebben, en wachten is ook niet mijn sterkste punt. Maar meer dan wachten kan ik nu helaas niet doen.

Ik vind het moeilijk, ik werk met kinderen omdat ik met hen wel kan communiceren en empathie kan en durf te laten zien, bij volwassenen vind ik dat moeilijk, ik weet niet wat ik moet zeggen, eigenlijk wil ik haar helemaal niet zien, afstand houden vermindert de pijn, denk ik. Wat zeg je tegen iemand die zo dichtbij staat en misschien binnenkort wel heel ver weg is. Aan mijn paniek weet ze wel hoe erg ik dit vind maar ik krijg het mijn strot niet uit.

Mijn oma kwam er twee keer met de schrik vanaf, twee keer borstkanker, twee keer geen chemo’s, geen bestralingen, niets. Ik hoop dat dát geluk in de genen zit, en niet het borstkanker-gen.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *