“Wandelen heeft me sterker gemaakt”

Lucienne (54): “Helaas was ik een van de uitverkorenen en moest ik door de hel die borstkanker heet gaan. Het heeft me uiteindelijk gemaakt tot wie ik nu ben. Een wijzer en gelukkiger mens.

1 augustus 2017
12 reacties

Tags: , , ,

Ik heb veel, heel veel verloren. “Vrienden”, mijn rotsvaste geloof in mensen, ik ben mezelf totaal kwijtgeraakt, mijn lijf was gruwelijk verminkt en ik heb enorm veel verdriet gehad. Maar, uiteindelijk ook veel gewonnen! Zoveel zelfs, dat ik dagelijks trots ben op mijzelf. Het woord trots was voor mij een woord zonder betekenis. Totdat ik de diagnose borstkanker kreeg en de daarbij behorende ellende overwon. Ik voel het nu, met hart en ziel.

Diagnose borstkanker
In 2014 kreeg ik de diagnose borstkanker. Mijn borst is geamputeerd en heb later een diepflap gekregen (van mijn buik een borst gemaakt). Voorlopig ben ik nog niet klaar met mijn operaties. Ondanks dat er nog werkelijk geen een keer iets goed is gegaan zie ik er niet tegenop.
Het is echt heel eigenaardig, maar doordat ik ‘op tijd’ was en doordat ik dit allemaal heb moeten doorstaan voel ik mezelf een soort van onoverwinnelijk. Niet dat ik onnodige risico’s neem hoor, maar ik heb zoveel meer lef, zoveel meer durf! Ik “bijt” van me af, ik mag er zijn en ik mag gehoord worden, zo’n soort houding. Ik voel me vrij !! Het was en is hopelijk mijn tijd nog niet!

Iets doen voor een ander
Dat maakt het ook dat ik graag iets wil doen voor een ander, voor andere borstkankerpatiënten. Daarom doe ik mee aan de Dam tot Dam Wandeltocht en haal ik daarmee geld op voor Pink Ribbon. Ik was er op tijd bij en ben genezen en juist daarom wil ik iets doen voor een ander.
Ik ga met duizenden “lotgenoten” de wandeltocht lopen voor Pink Ribbon. Dat is voor mij toch ook een soort van, veel kleinere, hel. Wel eentje van 27 kilometer lang! Dat is toch een uur of 5 flink doorstappen.

“Ik moest mijn gedachten ordenen”

Mensen die mij kennen weten dat ik alles behalve sportief ben. Ik heb geen auto, deed alles op de fiets en wandelde weleens een rondje door de buurt tijdens boodschappen halen, of slenterde door de stad. Echt wandelen ben ik pas gaan doen nadat ik ziek werd, na mijn borstamputatie.
Ik werd echt gek thuis, kon en mocht niets en ik had vrij weinig mensen om mij heen. Ik moest de deur uit om mijn gedachtes te ordenen. Ik moest weg, weg, weg!

Dagelijks liep ik uren rond, huilend, bijna kotsend, wanhopig, zoveel onmacht en verdriet. Het wandelen heeft me sterker gemaakt, vandaar dat ik mezelf wil pushen om op 16 september 27 km te lopen!

“Ik denk wel dat er een paar traantjes gaan rollen”

Ik loop deze tocht met een lieverd waar ik ontzettend veel van hou. Die zelf veel gewandeld heeft en waar ik veel mee oefen. Of het emotioneel gaat worden, dat weet ik niet. Ik wil er ook wel een feestje van maken. Maar, ja, mezelf kennende denk ik wel dat er een paar traantjes gaan rollen. En dan vooral van dankbaarheid, blijdschap en trots. En misschien wel van ellende, een ‘waar ben ik aan begonnen-traantje’.”

Wil je Lucienne steunen? Bekijk haar actiepagina: https://acties.pinkribbon.nl/actie/lucienne-groen

12 reacties

  • miek says:

    Mijn kanjer!!! Ik ben ook trots op je hoor en dat weet je!! Hou van je en ik weet dat je de wandeling gaat redden, jij kan namelijk alles!!

  • Caroline says:

    Geweldig dat je die loop gaat doen. Ik ben net die vreselijke medische molen ingegaan en begin over 1,5 wk met chemo. Ik hoop dat ik net zo sterk als jou kan zijn om toch te gaan wandelen, en zo ook te kunnen verwerken.
    Succes met de dam tot dam loop!

  • Dinie says:

    Geweldig vrouwke je ben een kanjer succes met je loop
    ik weet zeker dat je het kan Spreek uit ervaring in 1995 ook meegemaakt opgeven is geen optie Een oma van 86 groetjes

  • Afra says:

    Het zou mijn verhaal kunnen zijn!
    Ook ik ben 54 jr. Eind dec 2015 uitgezaaide borstkanker gediagnosticeerd. Vele chemokuren – erg ziek – opname ziekenhuis – 21 bestralingen – 2x borstamputatie – 17 Herceptin injecties – open wonden – nu na 1.5 jr gaan deze eindelijk dicht.

    En wandelen, heerlijk, maar ook fietsen en mijn therapie is mijn gezin – vrienden – werk.

    Maar zeker ook vrienden verloren helaas.

    Maar ik heb een onstuitbare positivisme, en gaan door op een nieuwe ingeslagen weg. De Afra weg, deze ga ik lopen met alle mensen die mijn dierbaar zijn. Die ik zelf uit kies .

  • Lies says:

    Wat een kanjer ben je .
    Zelf ook borstkanker gehad , nu weer uitzaaiing naar mijn botten toe , ook heftig .
    Maar het buiten zijn herken ik heel erg , wil zelf ook veel naar buiten .
    Sterkte met lopen ❤️

  • Chantal says:

    Je bent een topper. ik ben super trots op je en hoe je dit allemaal hebt gedaan . Met een traan maar ook met je positiviteit en je kracht al was die positiviteit soms wel even een duttje doen, het kwam altijd weer terug. Je bent een super woman en ik hoop dat ik je nog lang in me vrienden kring mag hebben met al je humor en je gestorde gekkigheid i love it !!!! Nogmaals ik ben heel trots op jou en weet zeker dat je die 27 km gaat finishen en zeker ga je jenken maar dat mag ook zeker heel veel suc6 dikke x channie

  • Mildred says:

    Je was al een sterke vrouw, maar na dit dal/hel waar je doorheen bent gegaan, besef je het nu zelf ook!!
    Ik heb respect voor je mijn lieve zusje. Hou van je en ben er als je over de finish gaat

  • Toos Apfel says:

    Ik ben super trots op je en weet zeker dat je het gaat redden met die kilometers.

  • Ellen says:

    Super goed van je!!
    Ik doe ook de wandeltocht……20 km
    Afgelopen jaar al de behandelingen doorlopen (chemo,operatie en bestraling wandelen heeft mij echt geholpen! We gaan er voor
    Dit is mijn actie:
    https://acties.pinkribbon.nl/actie/ellen-de-vos/donateurs

  • Marieke says:

    Ontzettende al bijna 50 jaar fantastische vriendin.. wat ben ik trots op jou….je hebt jezelf overwonnen, op de kaart gezet en tot je eigen centrum gemaakt. Met jouw testemonial inspireer, troost en steun je mensen die dat nodig hebben…ik hou van jou mooi mens

  • Wendy Groen says:

    Lieve lieverd van een zus,

    Jij gaat dit flikken, net zoals je alles heb gedaan zal je je hier ook doorheen slaan. Ben zo trots op je maar dat wist je al, hou van jou en ik sta met grote zus op je te wachten. En er mag gesnotterd worden, wat een “kelere end” <3

  • ineke says:

    geweldig trots op je,je kan het en gaat het zeker redden die tocht.ben ook een overlever na 2010 borstkanker gehad te hebben.alle behandelingen achter de rug en in 2013 een klein plekje ontdekt,zat er dus al die tijd.toen weer bestralingen gehad+ nu nog hormoontherapie .maar ik probeer van elke dag te genieten en voel me sterk!tranen horen bij het verwerken en verlies van vrienden helaas ook.maar je komt er sterker uit en krijgt weer vrienden,die je wel steunen en begrijpen.
    je bent een vechter en overlever!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *