Vivian (36): “Een amputatie was nodig, daar had ik vrede mee”

Eind 2016 voelde het als of ik geen adem kreeg meteen naar de huisarts daar maakte ze een hartfilmpje en was alles ok. Eind januari 2017, ik lag in bed en draaide me om toen voelde ik in mijn linkerborst een grote knobbel zitten. Toen dacht ik nog dit zijn opgezette klieren maar bleef er wel alert op dat ik het in de gaten moest houden.

20 augustus 2018
Laat een reactie achter

Tags: ,

Carnaval dat jaar kreeg ik een raar gevoel en wist toen al zeker ben ziek, maar ik dacht kan niet ben nog jong tot dat ik ging sporten en ging zwemmen toen zag ik dat er vocht uit linker tepel kwam en op dat moment gingen de alarmbellen meteen af.
De volgende dag naar de huisarts. Ze voelde een grote knobbel en ik werd door gestuurd naar het ziekenhuis. Er volgde een pijnlijke mammografie, echo en punctie om zeker te zijn wat er zat. Maar het was duidelijk dat er iets zat wat er niet hoorde maar ze dachten niet meteen aan kanker.

Op vrijdag 28 maart kreeg de uitslag waar ik al bang voor was: borstkanker. Mijn wereld stortte helemaal in op dat moment maar ik vond het fijn dat ik veel steun van mensen om me heem kreeg, dat maakte me sterk. ‘s Maandags kreeg ik een goed gesprek met de dokter, hij zou me ook gaan opereren. Het stond al vast dat een amputatie nodig was, daar had ik ook vrede mee. Verder werd ik getest op brca gen omdat borstkanker al in de familie zat.
Het bleek dat ik inderdaad brca 2 gen had. Voor mij stond toen meteen vast: ik wil twee amputaties, daar had ik helemaal vrede mee.

‘Er volgde een zware operatie’

Er werd een mogelijkheid besproken met de plastisch chirurg maar afhankelijk van wat ze zouden vinden bij de operatie. Op 26 april was het zover, er volgde een zware operatie. Schildklier werd weggehaald en onderzocht, tumor verwijderd en twee amputaties en reconstructie met tissue expanders. Ik kreeg ook nog een nabloeding rechts aan mijne goede kant, wat betekende dat ik binnen twee dagen weer moest worden geopereerd.

Na twee weken herstellen van deze zware operatie volgde de eerste chemo, ik was bang om af te vallen en dacht echt hoe kom ik hier doorheen. Tot een oom tegen me ze je moet je eigen gevoel volgen en dat deed ik. De week van de chemo nam ik mijn tabletten en at normale dingen. Na een week kreeg ik extreme honger en at bijna alles wat ik tegen kwam. Met als resultaat aan het einde van chemo van in totaal 6 was ik 10 kg bij gekomen.
Voor mijn chemo kreeg ik elke keer opspuitingen, meestal meer dan 60 cc. Na drie weken na de laatste chemo moes ik bij de kliniek zijn voor een gesprek en mal en uitzetten lijnen.

Er volgden 16 bestralingen. Daar liggen in positie dat was echt niet fijn omdat ik ook nog veel last van mijn armen had en je moest je adem inhouden vijf keer. Mijn linkerkant voelde al anders aan na de bestraling bleek dat daar ook al kapselvormig zat maar ik kon nog niet geopereerd worden, dat kon pas in 2018. Maart 2018 kreeg ik gesprek plastisch chirurg dat ze nog opspuiting wouden doen en operatie verwijdering tissue expanders beide kanten voor implantaten. Er werd ook gezegd grote maat borsten kon niet ivm bestraling en niet zeker of links ging houden. Deze eerste opspuiting na bestraling was echt links pijnlijk en de dag erna werd er 50 cc weer uitgehaald omdat ik het veel pijn had.
Er werd besloten om drie keer met kleine hoeveelheden op te spuiten en dat ging gelukkig wel goed. Eind april mijn tissue expanders werden verwijderd voor implantaten bij deze operatie herstelde ik sneller van dan vorig jaar.

‘Je vertrouwt je eigen lichaam niet meer’

Voorlopig hoef ik niet meer terug bij de plastisch chirurg, het zag bij de na controle allemaal goed uit. Wel voel ik nog veel druk op mijn bovenlichaam en tillen van zware dingen kan nog niet. Controles zitten er even op, gynaecoloog net gehad, tumor gehalte bloed niks raars te vinden en inwendig onderzoek ook. Ik merkte dat als de controle voor de deur staat de weken er voor word ik toch nerveus van. Je vertrouwt je eigen lichaam niet meer. Nu even rust, pas in november weer controle bij oncoloog. Ik ben heel blij dat ik naar mijn eigen gevoel heb geluisterd en dat de lange weg die ik gehad heb met stappen gedaan heb en niet te ver voor uit kijken gedaan heb. Jaar later is er soms verdriet wat ok mee gemaakt heb nu verder werken aan mijn herstel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *