Vijf jaar geleden, en nu?

Jose (56): “In april 2014 kreeg ik de diagnose hormoongevoelige borstkanker.
Borstsparende operatie, 6 chemokuren, en 16 bestralingen, en 5 jaar Tamoxifen slikken. Ik ging er redelijk makkelijk doorheen. En nu? Het is vijf jaar geleden, ik heb mijn werk in de zorg voor dementerende mensen allang weer opgepakt, zij het wat minder uurtjes.

12 juni 2019
Laat een reactie achter

Tags: , , ,

De mammografie is gisteren gemaakt (auw) en het ziet er allemaal goed uit. Nu nog een gesprek met de oncoloog, wat eigenlijk nooit langer dan tien minuten duurt. “Hoe voelt u zich?”, nou, prima hoor. Oké, even voelen, prima, mevrouw. Dag, tot volgend jaar!

En nu? Terug naar “normaal”? Want na vijf jaar ben je genezen, toch?

En daar wringt nou net de schoen! Hoezo normaal?

Nooit zal het meer normaal voelen. Altijd in je achterhoofd die onrust (angst wil ik het niet direct noemen). Stoer zijn en toch bij elk pijntje of bultje of blauwe plek in de paniekmodus schieten.

Het zal toch niet!!??

Ja, het slijt, maar ik denk dat ik het nooit helemaal kwijt zal worden.

En het gekke is, ik kijk uit naar mijn laatste gesprek met de oncoloog, maar het voelt ook angstig, dat loslaten.

En nu? Doorgaan met genieten, want een ding is zeker; niks is zeker!”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *