“Vier weken zat er tussen het overlijden van mijn vader en deze dag”

Oktober 2016. Mijn vader wordt geopereerd aan een relatief eenvoudige ingreep; een bypass in zijn been. Maar helaas loopt dit vreselijk af en vind ik hem thuis alleen na een slagaderlijke bloeding….

27 februari 2017
2 reacties

Tags: ,

Mijn wereld staat op zijn kop. Mijn vader is pas 69 en mijn moeder is acht jaar geleden al overleden, geen broers en zussen, einde familie De Vreede. En dan al dat bloed en wat moet mijn vader bang zijn geweest in zijn eentje….

Vlak voordat mijn vader overleed voelde ik een bobbeltje in mijn borst. Eerst ‘help’ en later ‘oh het zal wel weer niets zijn’. In 2011 heb ik ook een mammo gehad en stond toen met tien minuten weer buiten. Niets aan de hand, beetje klieren, zoals iedere vrouw, komt en gaat als je ongesteld bent. Dus ik stel het voor me uit.

Na het overlijden van mijn vader en ik dus de oudste van de generatie ben, realiseer ik me dat het wel de bedoeling is dat mijn kinderen mij voorlopig nog niet moeten gaan missen. Dus toch naar de huisarts. Niets aan de hand zegt de arts, voelt goed en glad, maar door alle gebeurtenissen met mijn vader stuurt hij me toch door zodat we zeker weten dat alles goed is. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd en hij wil niet dat ik me hier onbewust misschien toch druk om ga maken.

‘Naar het ziekenhuis. Goed nieuws halen dacht ik.’

Alleen ga ik voor de mammo naar het ziekenhuis. Goed nieuws halen dacht ik. De mammo werd een paar dagen later een punctie en de punctie werd een bioptie en toen slecht nieuws. Ik was nu samen met mijn man en kon alleen maar huilen om de timing. Hoe kon ik nu dit doen, ik was een zwakke afspiegeling van de vrouw die ik normaal was. Wat een vreselijke timing. Vier weken zat er tussen het overlijden van mijn vader en deze dag. Hoe nu verder…

Ondertussen ben ik 5 chemo’s verder, weet ik dat het erfelijk is, krijg ik in juni een dubbele borstamputatie en reconstructie en worden in augustus of september mijn eierstokken verwijderd.

Op aanraden van een collega ben ik gaan bloggen en dat is fijn. Van je af schrijven werkt inderdaad helend en het is troostend, geruststellend en fijn om alle reacties terug te mogen krijgen. Het geeft kracht.

Graag wil ik mijn verhaal ook met jullie delen.

Mochten jullie benieuwd zijn naar mijn blog dan is dit het adres;
http://annemieklindhout.wixsite.com/mijnblog

Dankjewel.

Lieve groet, Annemiek

Update 28 maart 2017

Knock Out

Ik ben even knock out geweest op alle fronten vandaar dat het ook even stil was, ik was mezelf even kwijt en wist het even allemaal niet meer.

Deze nieuwe kuur hakt er flink in. Ik ben echt knock out en slaap non stop de eerste dagen na de kuur en ben vreselijk misselijk en zweterig. Mijn lijf staat in brand van binnen en is flink in verzet en bezig om het gif er we er uit te werken. Maar het gaat weer voorbij en dan kan ik weer genieten van tien goede dagen.

Het is krokusvakantie en we kunnen lekker even doen als of er niets aan de hand is. Valentijn heeft het hard nodig. Hij gaat graag van adres naar adres en tegen iedere logeerpartij zegt hij ja. Als hij na vijf dagen, drie adressen verder, weer thuis is en we samen zijn gaat hij huilen. Als ik hem vraag wat er is zegt hij dat hij het niet leuk vindt om weer thuis te zijn … Ik snap hem, weer thuis bij zijn zieke moeder, weer thuis waar thuis niet meer is zoals thuis normaal voelde…
Het is heel verdrietig maar knap dat hij zich zo uit en het kan en durft te verwoorden. Daarom even doen alsof er niets aan de hand is en lekker genieten. We kunnen er ook weer om lachen en maken stomme grapjes over het ziek zijn en mijn pruik. We plannen alle dagen vol, eigenlijk te vol want ik ben niet veel waard, maar ik wil graag voor de kids dat we even kunnen doen alsof alles normaal is. Ze genieten en we doen lekker gek, we hebben lol. Zeker om mijn wietdruppels. Ze kunnen er niet over uit dat ik die speciaal heb laten maken want zoals ik ze graag wil hebben qua percentage en verhoudingen is het illegaal.

Merel ligt helemaal in een deuk en verklaart me voor gek. Vale vindt het reuze interessant en stoer en plaagt me dat hij het ook wel wil proberen. Dat beloofd niet veel goeds voor de toekomst, je bent pas tien grapjas ;)). Maar eigenlijk is het gekkenwerk wat we in een paar dagen proppen; omniversum – shoppen – logeerpartij – strand – Ab & ik een nachtje weg samen – nog een logeerpartij – uiteten met zijn viertjes – etentje met Ab zijn zussen. Waarom toch die haast en dat moeten en maar blijven doen alsof er niets aan de hand is en het voor iedereen maar blijven leuk maken…

Dan ga ik weer aan de slag want ik kan nog twee dagen werken voor de kuur van aankomende vrijdag en ik weer bijna twee weken uitgeschakeld ben. Maar wat valt dat vies tegen. Ik ben knock out, weer, nu niet van de chemo of van het in een rap tempo leuke dingen doen maar van het besef dat ik mezelf zakelijk aan het verliezen ben en dat maakt me doodsbang.

Als mijn collega op donderdag vraagt; gaat ie wel, je lijkt een beetje boos of verdrietig stromen gelijk mijn tranen al en vertel ik hem dat ik vreselijk bang ben. Bang om mezelf te verliezen. Wie ben ik nog? Ik voel me een zwakke afspiegeling van wie ik normaal ben, ik herken mezelf niet meer, het is niet alleen mijn spiegelbeeld maar vooral mijn zijn in mijn werk.
Ik kan het tempo niet me er aan, mijn collega’s gaan veel sneller, terwijl ze mij vroeger een wervel wind noemden, ik weet en hoor bijna niets meer, in overleggen word ik doodmoe van alle input en werken in de kantoortuin is al helemaal niet meer te doen qua energie want ik loop erop leeg van al die prikkels.

En dan iedereen die vraagt hoe het met me is, superlief en vreselijk als ze het niet zouden doen maar ik blijf hierdoor ziek. Ik voel me niet meer van waarde en ben bang voor de toekomst. Hoe moet het ooit weer goed met me komen. Al mijn luikjes staan open en alles komt veel harder en verkeerd binnen. Mijn hoofd snapt het wel maar mijn hart niet. Ik voel me niet meer een van hun, ik hoor er niet meer bij… Wie ben ik nog zonder werk… Blijkbaar ontleen ik mijn eigenwaarde aan mijn werk. Ik voel me nutteloos. Altijd op die kl.te donderdag. Donderdag is sowieso een vreselijke dag. Het contrast is te groot. Wetende dat ik op vrijdag weer ziek ben en even uit mijn leuke leven stap maakt me verdrietig…

Op vrijdag gaat Conny mee naar het ziekenhuis. We doen weer het hele rondje ; wegen – meten – prikken en als we bij de VSMI zitten stort langzaam mijn wereld in. Mijn beenmerg is in twee rustweken met 0,3 gezakt naar 1… Dat was niet de bedoeling en niet de verwachting. Men had verwacht dat die wel zou klimmen naar 2,5 of 3. Hoe kan dit?? Wat nu??
Susanne gaat overleggen of ik toch de kuur kan gaan krijgen want de rest van mijn bloedbeeld en waardes zijn goed, ze durft het wel aan. De andere persoon aan de andere kant van de lijn ook en we krijgen een go. Ik heb 1000 vragen. Wat gebeurt er als ik een kuur moet overslaan, krijg ik die dan later alsnog, kan ik alle kuren überhaupt nog wel krijgen en kan mijn lijf dat aan, wat gebeurt er als ik te weinig chemo ga krijgen en wat betekent dit voor mijn toekomst, gaan alle los zwevende cellen dan wel genoeg dood, is mijn behandelplan dan wel 100%, kan ik nu nog wel beter worden…

Susanne heeft geen bevredigende antwoorden en zegt dat het behandelplan dan niet 100% is en dat niemand echt ooit garantie krijgt. Jemig ze windt er geen doekjes om en dat is goed maar dit is niet heel fijn. Con en ik zitten beduusd met een broodje (ook Con was onder de indruk van de eigengemaakte bietensalade van Jose en heeft een hele tas met proviand mee genomen, de lieverd).
Ik kan het even niet meer overzien en de tranen blijven zacht stromen de hele tijd. Wat moet ik nu, wat denk ik, wat voel ik, hoe nu, hoe dan??? Het stomme is dat ik vorige kuur moeite had om mijn arm vrijwillig weer te geven om er gif en andere troep in te laten spuiten en ik nu denk oh gelukkig ik mag weer, het kan er maar in zitten.

Tijdens het infuus word ik gelijk weer ellendig en slaap als een blok. Als we het ziekenhuis uitlopen, loop ik bijna slaapdronken door de glazen deur maar Con helpt me. Merel wacht me thuis al op, maakt een bedje op de bank en wat te eten en daarna slaap ik tot Ab me ’s avonds wakker maakt om wat te eten. Mijn ogen gaan amper open en ik val bijna weer in slaap. Valentijn komt bij me staan en huilt zachtjes; Mam ik vind het zo eng om je zo te zien. Ik leg hem uit dat slapen goed is want dan gaat alle troep er snel uit maar diep in mijn hart voelt dit helemaal niet goed.

Dit keer ben ik langer ellendig. Op dinsdag werk ik wat vanuit huis, even mijn gedacht en verzetten, even niet ziek zijn en op woensdag ben ik druk in mijn vaders huis met spullen uitzoeken maar eigenlijk nog steeds niet top en eigenlijk ook nog steeds misselijk. Op donderdag heb ik een werkafspraak buiten de deur. Het is schitterend mooi weer en heb een appje van Nienke nog niet beantwoord of we even gaan lopen op het strand dus belt ze me. Nienk is een schat en weet goed te verwoorden wat mijn zwakke plek is en ze heeft op alle fronten gelijk. Wat een ellende. Ik voel me zo ziek en verdrietig, vorige week zo diep omdat ik mezelf zakelijk aan het verliezen was, toen de paniek om mijn beenmerg en of ik nog wel beter kan worden als ik minder chemo ga krijgen, weer knock out, deze week druk nog met werk en mijn vaders huis, nu bang voor morgen, wat gaat mijn waarde zijn, kan ik een kuur gaan krijgen of niet. Als ik hem niet krijg voelt dat niet goed en als ik hem wel krijg voelt dat ook niet goed want ik heb zo geen zin om weer ziek te moeten zijn.

Ik heb nu maar 1 goede dag en de zon schijnt en ik voel alleen maar angst en heb een werkafspraak buiten de deur. Nienk zegt doe normaal wanneer ga jij eens ziek zijn en voelen wat er gebeurt, je mag bang zijn en het even niet meer weten allemaal, nou en, wat geeft het, je hoeft niet door te blijven hollen, ga op het strand op een terras zitten met een boek en een deken. Laat het los.
Ik spreek in de middag met haar af dat we even naar het strand gaan, lekker lopen en kletsen. Ik ga toch naar mijn werkafspraak maar voel me vreselijk. Als ik terugkom van mijn afspraak belt Jell met de vraag gaat ie wel… Nee, weer huilen en gooi mijn angsten eruit. Als ik Jell heb op gehangen appt Mariek dat ze onderweg is om een knuffel te brengen. Ik ben stuk, ik kan niet meer, zo verdrietig, zo veel angst, ik weet het even niet meer. Het is mooi weer, ik wil lekker leven, ik wil niet ziek zijn, ik wil niet bang zijn, ik ben de grip op alles kwijt en dat voelt dood eng. Mariek is super lief en langzaam word ik weer rustig bij haar.

We besluiten dat het sowieso goed is. Gaat de kuur door dan is het fijn dat ik weer extra gif te pakken heb en gaat ie niet door dan is het goed dat ik even een weekje extra de tijd heb om op te knappen. Samen met Ab en Mariek zitten we te praten en besluit ik dat dit zo niet langer gaat. Steeds langer ziek zijn, mijn vaders huis leeghalen, werken, mijn angsten. Mijn hart en mijn verstand spreken niet meer dezelfde taal op alle fronten en daardoor verlies ik mezelf en dat voelt vreselijk eng. Eerst vorige week om mijn werk en om wie ik nu eigenlijk ben, waar ontleen ik mijn eigenwaarde aan en nu angst om het leven en mijn leven.

Ik onderga Borstkanker alsof het een project is, ik moet dit doen, het is op mijn pad gekomen en blijkbaar moet ik dit even fixen, we doen het zo en zo, wat is de modus en door. Maar zo werkt het niet. En Jell, Nienk en Mariek hebben dat haarfijn aangevoeld die dag en verwoorden het heel goed en direct, ze zijn lief maar houden me ook een spiegel voor. Ik weet nog niet hoe maar voel en snap dat ik veel te streng ben voor mezelf en andere niet wil teleurstellen.
Op advies van Mariek stel ik mezelf voortaan elke dag de vraag; waar heb ik vandaag behoefte aan.. en dat doe ik niet meer en niet minder… even in mijn schulp de komende maanden… tijd voor besef en reflectie. Nienke en Louise leggen me uit dat een chemokuur bepaald wordt door een simpele formule; lengte x gewicht is de dosering hierbij doen ze nog een bepaalde marge zodat het maximaal is en net nog veilig voor je lijf is. Zodra ze gaan toedienen weet je pas hoe een lijf erop reageert en gaan ze reduceren. Je lijf geeft zelf aan wat veilig en genoeg is voor je goede cellen en dan moet je erop vertrouwen dat dan ook geldt voor je slechte cellen. Dit geeft rust deze kennis.

Vrijdag gaan we weer naar het ziekenhuis en Jell gaat mee. Ik heb me er helemaal op ingesteld dat ik de kuur niet ga krijgen. Heb dus ook nog niet mijn medicijnen ingenomen maar meegenomen voor het geval dat. Jell vind het ziekenhuis ook waanzinnig mooi en als we langs het restaurant lopen zegt ze; hier, ik heb geen bietensalade nodig om je te verwennen, hier kan ik alles kopen om je blij te maken, leuke boekjes, hoedjes, broodjes, smoothies. Gek… lekker wijffie. Als we zitten te wachten na het bloedprikken wordt ik gehaald door de verpleegster zelf ipv door de gastvrouw dus ik denk nu gaat zeggen mevrouw Lindhout sorry uw waarde is te laag maar ze zegt niets en ik loop verdwaasd achter haar aan.
“Mevrouw ga ik een kuur krijgen???” Ja waarom niet…. Ik vertel haar de situatie en ze zegt dat mijn waarde met 0, 3 punten gestegen is. Nog steeds wel laag en onder de grens maar de rest is ok dus we doen het gewoon. Nou ja hoe is het mogelijk, in een slechte week gewoon gestegen. Ik moet even schakelen, hier had ik me niet op ingesteld. Complete verwarring even. Wat heerlijk dat ik chemo ga krijgen maar ik ga ook weer vreselijk ziek zijn en dat is geen fijn vooruitzicht.

Snel plassen en mijn medicijnen innemen. De verpleegster die ik die dag heb is een tut, lees ouwe taart, van de bovenste plank en vind me waarschijnlijk een hoopje ellende van drie jaar. Zo behandelt ze me. Vreselijk. Ze vertelt dat ze in mijn dossier leest dat ik het vervelend vind dat ik tegenstrijdige verhaal te horen gekregen heb… duhh wie niet… En dat ik het zwaar heb met deze kuur. Ik wil bijna gaan ontkennen of zeggen probeer het zelf eens zou ik zeggen, maar ik kijk alleen maar wezenloos en zeg het hoognodige.

Jell zegt je vindt haar niks he? Ze is niet goed wijs. Dan stelt ze voor of ik het fijn zou vinden als ik voortaan een vaste verpleegster zou krijgen. Ja heel graag. Ik heb nu 6x Jorien gehad en die is leuk, jong en niet betuttelend. Alleen dat denk ik en vergeet het hardop te zeggen want even later komt madame me vertellen dat zij voortaan mijn vaste verpleegster is. Lekker dan, hoe kan ik dit terugdraaien, nou ja laat maar, het is wel goed, we gaan toch aftellen nu. En het aller belangrijkste deze Madame heeft ervoor gezorgd dat ik 4 dagen Dexametason krijg. Mijn nieuwe “drugs”!! Het beste spul op aarde, niet normaal zo fijn. Dus ze is best ok en mag blijven. Ik merk gelijk het verschil al. Tijdens het infuus slaap ik wel maar niet zo diep als anders en als we naar huis rijden voel ik me gewoon opknappen. We gaan zelfs nog gezellig lunchen. Hoe is het mogelijk!!

Op zaterdag ben ik gewoon weer de beste versie van mezelf. Ik voel me mentaal en emotioneel zo lekker, gelukkig en rustig. Aan de keukentafel ga ik lekker plannen maken;
– parallel accupuntuur regelen
– ik werk mijn emotionele en fysieke reis uit. Therapie van Byron Katie
– ik lees in mijn boek van Louise Hay; de kracht van je gedachte en genezing op celniveau door affirmaties
– ik schrijf in mijn schriftje affirmaties die bij mij passen
– afspraak voor het apparaat van Louise. Even vergeten hoe het heet. Maar dit geeft je cellen een boost. Waarschijnlijk heeft dit ervoor gezorgd dat mijn beenmerg 0,3 is gestegen in een slechte week.
– massage geregeld
– pedicure geregeld
– maak mijn zakelijke agenda meer leeg
– regel vriendinnen die me willen helpen in mijn vaders huis.
Een heel nieuw plan van aanpak met rust en behandelingen vanuit de holistische geneeswijze. Ik ben weer mezelf en heb weer grip op de situatie zover je van grip kunt spreken. Ik heb in ieder geval weer grip op hoe ik erop reageer en ermee omga. Geen angsten of onzekerheid meer in de lead. Ik voel me weer bruisen van energie en geluk. Als ik in de spiegel kijk moet ik bijna lachen. Hey dat is helemaal niet de vrouw die ik in mijn hoofd ben. In de spiegel staat een vrouw die er mega ziek uit ziet, nu ook zonder wimpers. Dat ziet er echt niet uit. Ik snap nu ook de functie van wimpers. Ze zijn niet alleen maar modisch maar hebben een belangrijke rol. Ze houden je dagcreme uit je ogen. Wat een drama. De hele dag heb ik soep ogen van de creme en consealer (zonder is echt geen optie want ik heb wallen die gewoon paars van kleur zijn ).

Gelukkig voel ik me niet hetzelfde als mijn spiegelbeeld. We kunnen zelfs Ab zijn verjaardag vieren. Ik had voor de zekerheid gereserveerd bij de Branding om gezellig te gaan ontbijten met zijn ouders voor het geval ik me niet te ziek zou voelen maar ik voel me top dus we gaan gezellig en op zijn verjaardag zelf op zondag gaan we onverwachts een borrel drinken met vrienden op het strand en blijven zelfs nog lekker eten. Zijn zussen komen nog onverwachts langs met kadootjes en een lieve vriendin staat zaterdag avond met een kadootje op de stoep. Bijzonder. Jarig anders dan anders maar met allemaal lieve mensen om ons heen en ik lekker niet ziek.

De week erna gaat heel goed. Ik zit aan de drugs tot dinsdag. Mijn nieuwe ontspannen modus voelt heerlijk en ik werk een beetje vanuit huis of op locatie. Ik wil niet helemaal stoppen met werken want het maakt me gelukkig en laat me even vergeten dat ik ziek ben. Ik had alleen even een andere modus nodig. Het is niet alleen maar chemo en een operatie. Iedere keer wordt er weer een laagje afgepeld. Ik leer veel over mezelf. En dat is mooi. Soms doet dat pijn maar uiteindelijk voelt het als groei en verdieping. Mijn angst en zijn weg over de toekomst qua gezondheid en of ik ooit nog de beste vers ie van mezelf kan worden. Ik voel me nu al een fijnere versie….

Mijn huis heeft ook een nieuwe versie nodig. Ik ben alle donkere kleuren zo zat en alle lieve kaartjes en beschermengels enzo. Het voelt bedompt, donker en ziek. Dus op vrijdag haal ik alles over hoop. De lichte hoes op de bank en alleen maar lichte kleuren. Loes komt precies op het juist moment binnen en vraagt of ik mijn verstand verloren ben. Alles ziet er ontploft uit en eigenlijk heb ik spijt want ik mijn hoofd ben ik energieker als mijn lijf aankan. Loes blijft lekker en helpt me met de zware klussen. Heerlijk.
Aan het einde van de dag is alles klaar en hebben we een nieuw fris, licht zomerhuis met een andere en positieve energie. Ook spulletjes van mijn vader en moeder staan overal tussen en dat voelt heerlijk. Merel heeft het ook. Ze zegt we hebben nu echt een familiehuis met allemaal herinneringen. Op zaterdag nemen Ab en Vale de tuin onder handen en Mir en ik maken weer lekkere plekjes om te kunnen relaxen. Kom maar op met die mindere dagen. Ik heb weer een heerlijke plek om me terug te trekken.

En alle lieve dingetjes en kaartjes heb ik boven een speciaal plekje geven.

En alle lieve dingetjes en kaartjes heb ik boven een speciaal plekje geven. Een nieuw altaar waar het me steun geeft als ik daar behoefte aan heb ipv dat ik het de hele dag zie en realiseer waarom ik dat allemaal gekregen heb. Het is wel echt zo bijzonder maar er komt nog steeds geen einde aan de kaartjes en de kadootjes. Zo lief. Van mijn collega’s kreeg ik van de week twee hele mooie armbandjes van edelsteen; 1 voor kracht en 1 voor gezondheid. En ik maar denken dat ik er niet meer bij hoor. Wat kan een mens toch in zijn hoofd in de war zijn als je je niet goed voelt. Maar andersom dus ook. Als je je in je hoofd lekker voelt doet dat ook veel met je fysiek. En het laatste is wel mijn manier en sluit helemaal aan bij de boeken van Louise Hay en Byron Katie alleen had ik wel een beetje drugs nodig om daar weer te komen maar prima, wat maakt het uit, ik ben er weer.
Nog vier kuren, kom maar op, we gaan nu afstrepen, dan maandje rusten, lekker in mijn nieuwe zomerhuis en tuin bijtanken en dan krijg ik de aller mooiste nieuwe borsten die er bestaan hahaha.

PS Oja, vandaag MRI gehad. Ben zo benieuwd hoe klein, klein is. Vrijdag weten we het. De rest van de week nog acupunctuur, aan het apparaat bij Louise voor mijn beenmerg, psychologe en vrijdag dagje ziekenhuis voor een kuur. Best hard werken dat ziek zijn. Gelukkig kan ik tussendoor nog beetje echt werken, even niet ziek zijn maar vooral ook momenten lekker niets, lief voor mijn lijf en geest, lekker in de zon in mijn vakantiehuis en woensdag kom en de hulptroepen in mijn vaders huis om te helpen inpakken. Ik leer het we l ;))

annemiek blog 2

2 reacties

  • Saskia Smeenk says:

    Bijzonder verhaal ook , tof je blog ook te lezen .
    Wij vrouwen die dit meemaken zijn zo sterk en nee verdriet ,verlies pijn ed is niet fijn maar doorloop je en aanvaard je om uiteindelijk dat diepe dal door te komen en er nog sterker en mooier uit te komen dankbaar voor het leven.

    Hou je sterk succes met de behandelingen nog en operaties ik herken het daar ik net dit zware traject achter de rug heb en nu mijn verhaal deel ( dus nu achteraf ) lieve groet trotse Saskia

  • Claudia Bours says:

    Wauw..indrukwekkend om n lotgenoot te vinden. Mijn leven staat sinds mij zelf ontdekte druk op 27 januari op zn kop. En niet alleen t mijne ook dat van mn gezin. Ouders en vrienden. 30 januari huisarts die me meteen doorverwijst naar de mammapoli. 31 januari er naar toe om 10 uur en na een mammografie. Echo en punctie krijg ik om 12 uur te horen waar we al voor vreesden. Kwaadaardige borstkanker linkerborst. De verkeerde molen draait volle kracht. Mm man huilt ik zit er bij of ik kijk naar de film :” komt een vrouw bij de dokter”! Bijna 45..(8 febr geworden) en dan dit….

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *