Verpleegkundig handhaver

Ik ben van de oude stempel en ervan overtuigd dat rust goed is voor de mens. Dat is uit onderzoek ook bewezen.
Zeker in een ziekenhuis.

Toch bemerk ik dat de huidige, nerveuze maatschappij, zich ook tot in de ziekenhuizen heeft doorgedrongen. Op de nachtkastjes hoor je het geluid van de appjes binnenkomen. De patienten, soms nog onder invloed van narcose, worden hierdoor gelijk de realiteit weer ingetrokken. Stel je voor dat je te lang offline bent.

Regelmatig adviseer ik de mensen de telefoon even uit te zetten voor de welverdiende en nodige rust. Want rust leidt tot een beter herstel.

Het ziekenhuis heeft gekozen voor een bezoek ‘vier’ uur. Ruim de tijd om een bezoekje af te leggen aan een familielid, vriend of kennis. Zou je zeggen.
Om half vier in de middag gaat de tijd in, en eindigt om half acht in de avond.
Ook hebben we de regel om niet meer dan met twee mensen aan het bed te verblijven
Duidelijke ziekenhuisregels dus. Staan ook overal goed aangegeven.
Natuurlijk wil ik niet al het bezoek over een kam scheren, de meesten respecteren de regels.
Toch speel ik tijdens mijn avonddiensten vaak voor politieagent.
Ik moet regelmatig bezoek verzoeken om weg te gaan, omdat er teveel mensen aan het bed zijn.
Met alle gevolgen van dien.
De patienten worden te moe, ervaren meer pijn en zijn misselijk.
Puur doordat het te druk is om hen heen.
Aan het einde van de bezoektijd om half acht is het nog een hele opgave voordat we met ons werk kunnen beginnen. Ookal is het voor nog maar twee minuten of komt u van ver.
Na twee keer aangeven dat het bezoekuur voorbij is, en hier geen gehoor aan wordt gegeven, ben ik soms genoodzaakt de beveiliging te bellen. We krijgen dan boze blikken en soms ook agressief gedrag. En dat is niet leuk.
Soms zou ik het volgende willen zeggen:

“Beste bezoeker”

“Wij waarderen de betrokkenheid bij uw dierbare. Gunnen het iedereen van harte om tijd met elkaar door te brengen.
Wij, de verpleegkundigen, lijken soms streng en onrechtvaardig als we u verzoeken om nu nu toch (echt) afscheid te nemen.
De waarheid is echter dat wij net zo betrokken zijn als u, maar ook verantwoordelijk voor de veiligheid en zorg voor een hele afdeling.
Een afdeling met allemaal zieke mensen die recht hebben op onze tijd en aandacht.
Dat wij de rust moeten bewaken voor iedereen zodat ook uw dierbare goed zal herstellen.
Dat wij een opleiding hebben gehad welke ons heeft geleerd welk effect een te grote onrust op een patient heeft.
Dat het effect na afloop van uw bezoek met meer dan twee personen, zichtbaar is bij uw dierbare. Wij tranen drogen, pijnstilling geven en soms braaksel moeten opruimen.
Dat stress in de weg staat bij een goed herstel of een weg die komen gaat.
Wij zijn niet onrechtvaardig, maar doen ons werk..
Laten we elkaar en de regels respecteren..
Dank u wel.”

door Danielle van Caspel, verpleegkundige op een oncologie afdeling

20 augustus 2018
Laat een reactie achter

Tags: , ,

Ik ben van de oude stempel en ervan overtuigd dat rust goed is voor de mens. Dat is uit onderzoek ook bewezen.
Zeker in een ziekenhuis.

Toch bemerk ik dat de huidige, nerveuze maatschappij, zich ook tot in de ziekenhuizen heeft doorgedrongen. Op de nachtkastjes hoor je het geluid van de appjes binnenkomen. De patienten, soms nog onder invloed van narcose, worden hierdoor gelijk de realiteit weer ingetrokken. Stel je voor dat je te lang offline bent.

Regelmatig adviseer ik de mensen de telefoon even uit te zetten voor de welverdiende en nodige rust. Want rust leidt tot een beter herstel.

Het ziekenhuis heeft gekozen voor een bezoek ‘vier’ uur. Ruim de tijd om een bezoekje af te leggen aan een familielid, vriend of kennis. Zou je zeggen.
Om half vier in de middag gaat de tijd in, en eindigt om half acht in de avond.
Ook hebben we de regel om niet meer dan met twee mensen aan het bed te verblijven
Duidelijke ziekenhuisregels dus. Staan ook overal goed aangegeven.
Natuurlijk wil ik niet al het bezoek over een kam scheren, de meesten respecteren de regels.
Toch speel ik tijdens mijn avonddiensten vaak voor politieagent.
Ik moet regelmatig bezoek verzoeken om weg te gaan, omdat er teveel mensen aan het bed zijn.
Met alle gevolgen van dien.
De patienten worden te moe, ervaren meer pijn en zijn misselijk.
Puur doordat het te druk is om hen heen.
Aan het einde van de bezoektijd om half acht is het nog een hele opgave voordat we met ons werk kunnen beginnen. Ookal is het voor nog maar twee minuten of komt u van ver.
Na twee keer aangeven dat het bezoekuur voorbij is, en hier geen gehoor aan wordt gegeven, ben ik soms genoodzaakt de beveiliging te bellen. We krijgen dan boze blikken en soms ook agressief gedrag. En dat is niet leuk.
Soms zou ik het volgende willen zeggen:

“Beste bezoeker”

“Wij waarderen de betrokkenheid bij uw dierbare. Gunnen het iedereen van harte om tijd met elkaar door te brengen.
Wij, de verpleegkundigen, lijken soms streng en onrechtvaardig als we u verzoeken om nu nu toch (echt) afscheid te nemen.
De waarheid is echter dat wij net zo betrokken zijn als u, maar ook verantwoordelijk voor de veiligheid en zorg voor een hele afdeling.
Een afdeling met allemaal zieke mensen die recht hebben op onze tijd en aandacht.
Dat wij de rust moeten bewaken voor iedereen zodat ook uw dierbare goed zal herstellen.
Dat wij een opleiding hebben gehad welke ons heeft geleerd welk effect een te grote onrust op een patient heeft.
Dat het effect na afloop van uw bezoek met meer dan twee personen, zichtbaar is bij uw dierbare. Wij tranen drogen, pijnstilling geven en soms braaksel moeten opruimen.
Dat stress in de weg staat bij een goed herstel of een weg die komen gaat.
Wij zijn niet onrechtvaardig, maar doen ons werk..
Laten we elkaar en de regels respecteren..
Dank u wel.”

door Danielle van Caspel, verpleegkundige op een oncologie afdeling

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *