Vergeet niet af en toe te stralen

Huub, huub, huub, port a cath truc. Yep, de port a cath is verplaatst van mijn rechterborst naar, in de buurt van, mijn sleutelbeen aan de linkerkant borst. Operatie nummer drie van dit jaar ligt weer achter mij. Op naar het bestraaltraject. Ik blijf mij verbazen over hoe weinig ik weet van deze behandelingen. Zo zie je maar hoe graag we zaken niet willen weten. ‘Lalala, als ik het niet hoor dan is het er niet.’ Toch moet het, preventief heet dat. Weet je, op een gegeven moment maak het mij allemaal geen moer meer uit wat ik moet doen om ervoor te zorgen dat de kanker niet meer terugkomt. Dus bestraal er maar op los, ik ben er klaar voor!

13 mei 2015
5 reacties

Ik krijg 21 bestralingen. 16 over de gehele borst en 5 worden rechtstreeks gemikt op de plek waar de tumor zat. Wat ik niet wist was dat ze tijdens mijn borst besparende operatie klemmetjes in mijn borst hebben achtergelaten zodat de witte jassen kunnen zien waar de tumor zich had opgesteld. Die 21 sessies worden er in een rap tempo doorheen gejast. Ik mag elke dag komen, behalve in het weekend.

De eerste bestraling is toch weer een dingetje. Ik kleed mij uit in het daarvoor bestemde hokje en wordt dan opgehaald door witte jas B. “Goh”, zegt B, “ik las dat we dichtbij elkaar wonen.” “Hahaha”, lach ik van de zenuwen, “leuke manier om kennis te maken zo in mijn blote handel.”
We lopen de gang door en hij brengt mij naar de bestraalruimte. Daar mag ik plaats nemen op een smal plankje met mijn armen boven mijn hoofd. Er wordt links en rechts gesjord door B aan mijn borsten zodat ze in de juiste positie komen te liggen. Als B klaar is neemt hij afscheid van mij om naar de radioactief vrije ruimte te gaan. Dan start het apparaat met bewegen en zie ik een rode laserstraal gericht op mijn rechterborst. Nou, daar gaan we dan. Als ik tien keer met mijn ogen heb geknipperd is het alweer klaar. Ik mag mij van het plankje hijsen en me aankleden. Op naar huis!

Na de derde bestraling overvalt mij een enorme vermoeidheid. Die komt zo hop uit het niets opzetten. Ken je dat gevoel dat je zó moe bent dat je je wang overal tegenaan kunt plakken en dan ter plekke in slaap kunt vallen? Nou, dat dus. Als ik dit meld bij de witte jassen krijg ik als antwoord dat het nog te vroeg is in het traject om vermoeidheid van de bestralingen te ervaren. “Misschien”, zegt witte jas B, “heb je nog last van je wijnarrangement van afgelopen zondag?!” Hmm, daar had hij een punt. Ik dacht, ik neem het er nog even van en heb tijdens een gezellig diner een wijntje of vier genuttigd. In allerlei smaken ;-). Nu kan ik sowieso al slecht tegen drank dus ja, ik snap het wel. “Maar”, zegt B, “het kan ook zijn dat je last hebt van de combinatie chemo, operaties, narcose en andere chemicaliën.”

Bij de elfde bestraling gaan manlief en zoon B mee, voor een kijkje achter de schermen. Toch mooi dat dit allemaal kan, het maakt het voor zoonlief een stuk helderder wat het nu allemaal precies inhoudt. Ze lopen mee met de witte jassen en mij naar de bestraalruimte. Zoon B vindt het allemaal machtig interessant. Als mijn borsten weer in de juiste positie liggen gaan ook zij mee naar de controlkamer. Witte jas C maakt nog de dagelijkse foto’s en verdwijnt dan ook uit het zicht.

Daar lig ik dan, met vandaag twee extra paar ogen op mij gericht.

Na zestig seconden zit het bestralen er weer op voor vandaag. A en B komen binnen met de witte jassen en vooral B is erg onder de indruk van alles. Ik zie dat hij voor een camera staat te zwaaien en dan hoor ik een stem door een intercom zeggen: “Hoi B”, en iets grappigs want zoonlief moet erg lachen. Witte jas C laat mij een röntgenfoto zien van mijn ribbenkast en zo zie ik waar de bestraling plaats vindt. Wat kunnen ze toch veel hè, tegenwoordig!
Dan is het tijd om afscheid te nemen. We bedanken ze voor de tijd en uitleg en verlaten de ruimte. Zoonlief raakt niet uitgepraat over wat hij heeft gezien. Hij zit ook vol met vragen. Wat hij raar vindt is dat al die mannen elke dag zoveel blote borsten te zien krijgen. Whahaha, hij zou het wel weten;-). Manlief legt hem uit dat die mannen daar echt niet meer van op kijken. Het is hun beroep. Oh, dat vond B minder (jullie weten hè, gruizig typetje die B). Toch deed hij nog een poging om los te krijgen dat die mannen het echt wel leuk vonden met de volgende vraag. “Maar ze zitten toch aan die borsten te draaien en te knijpen, daar worden ze dan toch wel opgewonden van?!” Hahaha, euh nee B; zoveel bloot slaat dood. Hmm, hij zag dit anders dus moest zichtbaar dit nieuws verwerken.

Bij thuiskomst zegt B: “Nou, ik word geen dokter hoor en ik ga ook niet dat bestraalwerk doen. Ik heb nog steeds kans om profvoetballer te worden en dan trouw ik later met een super topmodel. Ik bedoel, er zijn zoveel voetbalclubs over de hele wereld dan moet er voor mij toch ook een plek zijn?! Dan word ik heel rijk en koop ik een huis voor jullie in Italië!” Vervolgens knalt B de TV aan en gaat voetbal kijken om zijn helden te aanschouwen. Zo simpel kan het leven van een tienjarige zijn.

Vandaag de laatste bestraling gehad op/in mijn rechterborst. Weer een mijlpaal! Nu op naar fase vier in het behandeltraject en dan klaar!! 21 bestralingen zitten er nu in. Dat is geen kattenpis kan ik je nu wel vertellen. “Deed het pijn?” Nou, nee geen pijn en zeker niet als ik werd bestraald. “Hangen je vellen ernaast?” Nee, mijn huid is wel roder geworden en voelt wat verbrand aan maar daar is het wel bij gebleven. “Ben je nog erg moe?” Ja, dat helaas wel maar weet je, dat kan ook nog van de chemo zijn of de drie narcose’s van het afgelopen halfjaar. Ik herken mijn eigen lijf niet meer en ben ook maar gestopt om te gissen waar de oorzaak ligt. Het gevolg is interessanter en kan vaak ook niet meer worden herleid. “Steekt het in je borst? Ja, dat wel. Dit gebeurt veel, is dan een teken dat de bestraling zijn werk doet, toch?!

Ik wilde van de laatste bestraling een bijzonder moment maken. Niet alleen omdat het zalig is dat ik er vanaf ben, maar ook een mooi moment om mijn witte jassen bestralers te bedanken.

Deze toppers hebben ervoor gezorgd dat die 21 keer voorbij zijn gevlogen. Het was nooit saai en zeker niet ongezellig. Er was altijd ruimte voor een grap en een grol maar ook de tranen mochten rustig vloeien. Een persoonlijk gesprek, een knuffel of zomaar een hart onder de riem, deze witte jassen kunnen werkelijk alles. Ze werken in de kelder maar staan wat mij betreft aan de top. Dit geldt uiteraard ook voor alle andere witte jassen mensen maar die krijgen hun erepodium ook nog wel.

Witte jassen bestralers, wat heb ik smakelijk en soms hard moeten lachen om al jullie praktijk verhalen. Jullie maken wat mee op de afdeling Radiotherapie. Ik heb vandaag nog netjes gevraagd of ik een praktijkverhaal mocht vertellen omdat ik ‘m te leuk vond en dat mocht maar wel bedekt. Nou, hier komt ‘ie dan:

Helaas zijn de meeste gevallen die bestraald moeten worden mensen met kanker of die kanker hebben gehad. Vele komen er beter uit maar helaas zijn er ook teveel mensen die alleen een kwaliteitsverlenging van hun leven krijgen. Echter blijken er ook niet levensbedreigende kwalen te zijn die opgelost kunnen worden met bestralen. Zoals daar bijvoorbeeld zijn, hielspoor. Deze mensen krijgen dan een zestal behandelingen. Een witte jas vertelde mij dat iemand na één bestraling, die veel lager gedoseerd is dan bij bijvoorbeeld borstkanker, zei dat ‘ie zo ontzettend moe was. Hij had dit namelijk gelezen op Google ;-). Ik heb inmiddels geleerd dat je van één bestraling niet moe wordt wel van één bestraling en een compleet wijnarrangement. Hahaha, het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen op Radiotherapie is altijd wat te doen.

Witte jassen bestralers: ik ga jullie missen uit de grond van mijn hart! Ik heb, gek genoeg, genoten van de bezoekjes.

Vanmiddag hebben we even de tijd genomen om afscheid te nemen onder het genot van de zelfgemaakte appeltaart van manlief. Als herinnering en ontspanning heb ik jullie een stressbal gegeven in de vorm van een borst ;-). Het waren 21 fijne dagen.
Het ga jullie goed, hou je haaks en keep on shining!

De behandelingen zitten er bijna op. Ik krijg nog Immunotherapie, een stuk of vijf en dan is het écht klaar. Wat een achtbaan is dit toch. Nog even volhouden! Enne, vergeet niet te stralen zo af en toe!

Tussen het volhouden door mag je best even uitrusten.

5 reacties

  • Jolanda Tolen says:

    Hi Chantal. Een mooi verhaal en zo herkenbaar . Ik heb ook borstkanker gehad in 2011. Een borstbesparende operatie en allen 25 bestralingen gehad. De vermoeidheid klinkt bekend in de oren . Ik heb dit zeker een jaar mijn bestraling nog last van gehad. En nu na zoveel jaren overkomt het mij nog, ineens em dan denk je weer nee he . Maar ik ben positief ik mag leven en daar geniet ik nog elke dag van . Groetjes Jolanda

  • Ingrid kallenbach says:

    Erg herkenbaar verhaal , en mooi verwoord . Ik zelf heb mijn bestraling in het avl gehad , maar met net zulke lieve bestralingbroeders en zusters , het ga je goed en heel veel sterkte. Grt ingrid

  • Marjolijn says:

    Fantastisch verhaal weer Chantal, ik kijk uit naar je boek over 2 weken!.
    Groetjes, Marjolijn

  • Susan says:

    Heb je de bestralingen in het UW Utrecht gehad? Daar heb ik ook fijne herinneringen aan. Geweldige mensen!

  • Ellen Nieuwland says:

    Dit is heel herkenbaar. Ik ben ook zo blij met mijn bestralers. Voorafgaand aan de bestralingen – tijdens de ct-scan – had ik heel erg pijn in mijn nek vanwege de operatie en sinds die tijd krijg ik een verhogertje voor de hoofdsteun en wordt de papegaai al voor mij klaargehangen.
    Zo lief!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *