Minou: “Toegeven aan je verdriet of je angst is wel een ding wat je moet toelaten”

Ik ben er al een tijd over na aan het denken of ik deze blog zou publiceren… Het heeft niet zozeer echt betrekking tot de update over de ziekte van mam, maar wel de dingen die mij zijn opgevallen tijdens het hele ziek zijn proces. En het is voornamelijk van mij afschrijven en mijn ervaring, tips geven, over hoe ga je om met iemand die de diagnose kanker heeft gekregen. En natuurlijk gaat iedereen er op een andere manier mee om en vind de een het makkelijker om over de ziekte te praten dan de ander.

23 oktober 2018
Laat een reactie achter

Tags: , ,

Wat mij vooral opgevallen is in het hele proces van de ziekte van mijn moeder, is dat de een je wel vraagt hoe het met je gaat en de ander weet zich geen houding te geven of sterker zelfs, ze ontwijken je als ze je tegenkomen op straat om maar niet een gesprek te hoeven voeren.
Ik kan dat ergens ook wel begrijpen dat ze het ontwijken/niet weten wat ze moeten vragen of zeggen. Want wat zeg je tegen iemand die is gediagnosticeerd met de ziekte kanker? Vind je het moeilijk om over de ziekte te beginnen, ga dan een gewoon gesprek aan. Vaak merk je tijdens het gesprek wel hoe iemand er mee omgaat/voelt.

‘Nu mam klaar is met de chemo denken mensen dat het leven weer verder gaat en ze ‘gezond’ is’

Ik merk aan mijn moeder dat ze het zelf altijd als heel prettig heeft ervaren dat mensen gewoon een gesprek met haar aangingen en vroegen hoe het met haar ging ipv dat ze het bijv. aan mij of mijn vader vroegen. Twijfel je eraan of iemand er over wilt praten dan vraag het de persoon zelf, zij kunnen zelf het beste aangeven wat ze het fijnste vinden.

Het besef komt daarna
Wat mij misschien wel het meeste stoort is dat nu mam klaar is met de chemo, mensen denken dat het leven weer verder gaat en ze ‘gezond’ is. Maar wat sommigen soms vergeten is dat juist na het hele proces van chemo en bestraling, 3 wekelijkse ziekenhuis bezoeken , operatie, bloedcontrole’s, het echte besef van het ziek zijn vaak dan pas binnen komt. Ook het stukje herstellen begint dan pas. Ik merk dat mijn moeder nu pas echt beseft wat ze het afgelopen 1 jaar/1,5 jaar heeft door gemaakt.

Het had ook anders kunnen lopen
Je wordt zo ontzettend geleefd de eerste fase van de ziekte, dat vaak het besef niet eens binnenkomt. Je gaat op de automatische piloot, niet alleen mijn moeder maar ook ik zelf merk dat nu het allemaal wat rustiger begint te worden, ook bij mij het besef binnen begint te komen. Dan denk ik ja Minou… Het had ook eens heel anders kunnen lopen. Ik ben echt wel positief ingesteld, wij alle drie. Maar toegeven aan je verdriet of je angst is denk ik in deze hele situatie wel een ding wat je moet toe laten.

Praat over je angst en verdriet
Je kunt je gevoelens en gedachten wel gaan negeren maar uiteindelijk gaat je dat opbreken. Praat over je angsten en verdriet met je familie of wie dan ook waar jij je op je gemak bij voelt. Desnoods schrijf je het op. Maar ga het nooit negeren!

De ziekte van mam heeft er ook voor gezorgd dat wij als gezin op een hele andere manier dingen zijn gaan bekijken. Meer dingen zijn gaan doen wat we echt willen. We leggen ons zelf vaak zoveel verplichtingen op wat helemaal niet nodig is! Leef je leven zoals jij dat wilt! Waarom zou je perse bepaalde dingen plannen? Als je zin hebt om vandaag te gaan uit eten dan doe dat gewoon lekker als de mogelijkheid er voor is.
Is het mooi weer en wil je liever van het weer genieten dan bijv. te gaan poetsen, nou dan ga lekker van dat weer genieten! Waarom zou je jezelf tekort moeten doen omdat je jezelf had voorgenomen om vandaag te gaan poetsen?

‘Making memories’
Het leven is vaak al zo hectisch en moeilijk genoeg. Buiten ons motto ‘making memories’ is ons andere motto ‘pluk de dag’! Geniet van het leven zover als dat kan!
Een kleine update over mam: Ze krijgt nog iedere 3 weken de herceptin spuit. In december zal zij de laatste krijgen. En begin januari de eerste MRI scan (dat is omdat ze gen-draagster is van BRCA2).

Veel liefs,
Minou

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *